by Thierry Meyssan
Breaking with the habits of his predecessors, Donald Trump’s National Security Strategy abandons the management of world affairs and lays out the path to the economic and social recovery of the United States. This project, which is perfectly coherent, represents a brutal change that his cabinet will now have to impose on the whole of his administration.
VOLTAIRE NETWORK | DAMASCUS (SYRIA) | 26 DECEMBER 2017
During the mandates of George Bush Jr. and Barack Obama, the documents defining their National Security Strategies were based on the principle that the United States of America was the world’s only superpower. They could wage the « endless war » advocated by Admiral Arthur Cebrowski, in other words they could systematically destroy any political organisation in the already unstable areas of the planet, beginning with the « Greater Middle East ». The Presidents indicated their projects for every region of the world. All that the unified fighting Commands had to do was apply these instructions.
Donald Trump’s National Security Strategy breaks almost entirely with this literature. It conserves certain of the mythological elements of these previous mandates, but attempts above all to reposition the United States as the Republic it was in 1791 (which is to say at the moment of compromise with the Bill of Rights) and no longer as the Empire that it became on 11 September 2001.
The role of the White House, its diplomacy and its armed forces is no longer to rule the world, but to protect « the interests of the people of the United States ».
In his introduction, Donald Trump marks his difference with his predecessors by denouncing the policies of « régime change » and « world democratic revolution » adopted by Ronald Reagan and managed under successive administrations by Trotskyite senior civil servants. He reaffirms the classic realpolitik as declared by Henry Kissinger for example, founded on the idea of « sovereign nations ».
The reader will however keep in mind that certain intergovernmental agencies of the « Five Eyes » group, (Australia, Canada, the United States, New Zealand, and the United Kingdom), such as the National Endowment for Democracy, are still directed by Trotskyists.
Donald Trump distinguishes three types of difficulty that his country is going to have to face –
First of all, the rivalry with Russia and China;
Next, the opposition of « rogue states » (North Korea and Iran) in their respective regions;
Finally, the threat to international law embodied by the jihadist movements and transnational criminal organisations.
Although he too considers the United States to be the incarnation of Good, he does not diabolise his rivals, adversaries and enemies, but attempts to understand them, unlike his predecessors.
He once again uses his slogan « America First! » and makes it his philosophical foundation. Historically, this formula is still associated with support for Nazism, but this is not its original meaning. It was initially a way of breaking with Roosevelt’s Atlantist policy – the alliance with the British Empire in order to govern the world.
The reader will remember that the first cabinet of the Obama administration gave an excessive place to the members of the Pilgrim Society (no connection with the Mont-Pelerin Society), in other words a very private club presided by Queen Elizabeth II. This was the group which piloted the financial après-crise of 2008.
In order to guide this policy of returning to the Republican principles of 1791 and independence from British financial interests, Donald Trump poses four pillars:
The protection of the people of the United States, its homeland and its way of life;
The prosperity of the United States;
The power of its armies;
The development of its influence.
Thus, he does not imagine his strategy in opposition to his rivals, his adversaries and his enemies, but as a function of his Republican and independent ideal.
In order to avoid misinterpretation, he specifies that while he may consider that the United States is an example for the world, it is neither possible nor desirable to impose its way of life on others – particularly since this way of life could not be considered as the « inevitable final outcome of progress ». He does not think of international relations as being the rule of the United States over the world, but as the search for « reciprocal relations » with his partners.
The four pillars of the America First doctrine of National Security
A.The protection of the people of the United States implies, above all, the restoration of the frontiers (terrestrial, aerial, maritime, spatial and cyber-spatial) which have been progressively destroyed by the globalists.
These frontiers are intended to neutralise the use of weapons of mass destruction by terrorist and criminal groups, and also to contain pandemics and prevent the entry of drugs or illegal immigrants. Concerning the cyber-spatial frontiers, Donald Trump notes the necessity of securing the Internet by giving priority, successively, to National Security, Energy, the Banks, Health, Communications and Transports. But all that remains rather theoretical.
While, since the presidency of Richard Nixon, the war against drugs had been selective, aimed not at drying up the flood of illegal substances, but at directing it towards certain ethnic minorities, Donald Trump responds to a new need. Aware of the collapse of life expectancy exclusively affecting white males under Barack Obama, the despair that it caused and the opioïd epidemic that ensued, Trump considers that the fight against the cartels is a question of national survival.
Speaking of the war against terrorism, it is not clear whether he is referring to the « lone wolves » who continue to fight even after the fall of the Caliphate, as was the case with certain groups of the Waffen SS after the fall of the Reich, or the maintenance of the British system of jihadism. If the second hypothesis is correct, it would be a clear retraction of his declarations of intention during his electoral campaign and the first months of his presidency. He would therefore be obliged to clarify the evolution of relations between Washington and London, as well the consequences of this change concerning the management of NATO.
In any case, we note a strange passage from the text which states as follows – « The United States will work with their allies and partners to dissuade and destabilise other groups which threaten the homeland – including the groups sponsored by Iran, like the Lebanese Hezbollah ».
For all anti-terrorist actions, Donald Trump considers limited alliances with other powers, including Russia and China.
Finally, concerning the resilience of the United States, he validates the programme of « Continuity of Government », although it was the direct beneficiary of the coup d’Etat of 9/11. However, he states that citizens who are engaged and informed are the basis of this system, which would seem to avert the danger of a replay of such an event.
B.Concerning the prosperity of the United States, a condition for the development of his Defense programme, Donald Trump is a champion of the « American dream », the « minimal State », and the theory of « trickle-down economics » (from top to bottom). He therefore conceives of an economy based on free exchange and not financialisation. Taking the opposite point of view from the commonly-believed idea that free exchange was an instrument of Anglo-Saxon imperialism, he affirms that it is only fair for the primary actors if the new actors accept the rules. He claims that several states — including China — are profiting from this system without ever having entertained the intention of adopting its values.
He bases himself on this idea — and not on the analysis of the appearance of a transnational class of the super-rich — in order to denounce multilateral commercial agreements.
He continues by announcing the deregulation of all sectors where State intervention is unnecessary. At the same time, he is planning the opposition to all interventions by foreign States and their nationalised businesses, which could distort fair exchanges with the United States.
He intends to develop theoretical research and its technical applications, and to support invention and innovation. For that, he plans for special and advantageous conditions of immigration in order to generate a « brain drain » towards the United States. Considering the skills thus acquired, not as the means for establishing a toll-booth on the world economy via patents, but as the motor of the US economy, he intends to create a National Security file of these techniques and to protect them in order to maintain his advance.
Finally, on the subject of the access to sources of energy, he observes that for the first time, the United States is self-sufficient. He warns against policies initiated in the name of global warming, which implies limiting the use of energy. Here, Donald Trump is not talking about the financialisation of ecology, but is clearly lobbing a stone into the garden of France, promoter of the « greening of finance ». Replacing this question in a more general context, he affirms that the United States will support any States which are victims of energy blackmail.
C.Affirming that while the United States is no longer the sole superpower, it is the dominant power, he states that his central security objective is the maintenance of this military preeminence, in accordance with the Roman adage Si vis pacem, para bellum [1].
He first observes that « China is attempting to exclude the United States from the Indo-Pacific region, to extend the reach of its State-run economic model, and to reorganise the region to its own advantage ». According to Trump, Beijing is in the process of building the world’s second military capability (under the authority of General Xi Jinping) leaning for support on the skills of the United States.
As for Russia, « … it is seeking to re-establish its status as a great power and create spheres of influence at its borders ». To that purpose, it is « attempting to weaken the influence of the United States in the world and separate the USA from its allies and partners. It perceives NATO and the European Union as threats ».
This is the first analysis of the goals and means of the rivals of the United States. Contrary to the « Wolfowitz doctrine », the White House no longer considers the European Union as a competitor, but as the civilian wing of NATO. Breaking with the strategy of economic sabotage of the European Union by George Bush Sr. and Bill Clinton, Donald Trump posits the possibility of cooperating with his rivals (which are now Russia and China), but only from a « position of strength ».
The current period sees the return of military competition, with three players this time. Knowing the tendency of military men to prepare for the last war, rather than trying to imagine the next, it is a good idea to rethink the organisation and allocation of the armies while remembering that your rivals will position themselves in whatever sector they choose. We should note that it is not in this chapter that Donald Trump evokes the Pentagon’s Achilles heel, but much earlier in the text. It is in his introduction, at a moment when the reader is absorbed in philosophical considerations, that he mentions the new breed of Russian weapons, and in particular their capacity to inhibit the commands and controls of NATO equipment.
The Pentagon must renew its arsenal, both in quantity and in quality. It has to abandon the illusion that its technological superiority (in reality, now overtaken by Russia) can make up for its inferiority in numbers. There follows a long study of the domains of armament, including nuclear weapons, which have to be modernised.
Donald Trump intends to inverse the current functioning of the Defense industry. The industry currently tries to sell its products to the Federal state — Trump hopes that the Federal state will launch its own offers, and that the industrials will respond to these new needs. We know that today, the Defense industry no longer has the engineers it needs to realise new projects. The failure of the F-35 is the most striking example of this. The change for which the President is hoping therefore supposes the prior organisation of the « brain drain » towards the United States which he has already evoked.
As far as Intelligence is concerned, he has adopted the theories of his ex-National Security advisor General Michael Flynn. He wants to reposition not only the Defense Intelligence Agency, but the entire « Intelligence community ». The objective is no longer being able to pinpoint, at any moment, one terrorist chief or another, but being able to anticipate the strategic evolutions of its rivals, adversaries and enemies. This means abandoning the obsession with GPS and high-tech gadgets in order to rehabilitate analysis.
Finally, he considers the State Department to be a tool enabling the creation of a positive environment for his country, including with his rivals. It is no longer the means of extending the interests of multinational companies, which it was under George Bush Sr. and Bill Clinton, nor the organiser of the Empire which it became under Bush Jr. and Barack Obama. US diplomats therefore need to regain a little political dexterity.
D.The chapter dedicated to the influence of the United States clarifies the end of the « globalisation » of the « American way of life ». The United States will not seek to impose their values on others. They will treat all people equally, and will valorise those who respect the rule of law.
In order to encourage those countries who might wish to become partners, but whose investments are governed by the State, he plans to offer them alternatives solutions which would facilitate the reform of their economy.
Concerning intergovernmental organisations, he announces that he will refuse to hand over the slightest part of sovereignty if it must be shared with countries who question the constitutional principles of the USA – a direct allusion to the International Criminal Court, for example. On the other hand, he says nothing about the extra-territoriality of US Justice, which violates the constitutional principles of other countries.
Finally, reviewing the long tradition which came from the compromise of 1791, he affirms that the United States will continue to support those who fight for human dignity or religious freedom (not to be confused with freedom of conscience).
An application which awaits definition
It is only after this long exposé that Donald Trump addresses the regional application of his doctrine. Nothing new is announced, apart from an alliance with Australia, India and Japan to contain China and combat North Korea.
At best we learn about two new approaches to the Middle East. Experience with Daesh has shown that the main problem is not the Israëli question, but that of the jihadist ideology. And what Washington blames Iran for is the perpetuation of the cycle of violence by its refusal to negotiate.
By default, the reader understands that the Pentagon has to abandon the project by Admiral Arthur Cebrowski that Donald Rumfeld imposed on 11 September. The « endless war » is over. The tension should not only stop spreading throughout the world, but lessen in the Greater Middle East.
Donald Trump’s National Security doctrine is very solidly constructed, on the historical level (we can see the influence of General Jim Mattis) and on the philosophical level (following ex-Special advisor Steve Bannon). It is based on a rigorous analysis of the challenges to US power (in conformity with the work of General H. R. McMaster). It validates the State Department’s budget cuts (operated by Rex Tillerson). Contrary to the received wisdom of US journalists, the Trump administration has managed to develop a coherent synthesis which clearly distances itself from previous visions.
However, the absence of an explicit regional strategy attests to the extent of the ongoing revolution. Nothing guarantees that the military leaders will apply this new philosophy in their respective domains – particularly since we were able to note, only a few days ago, the collusion between US Forces and the jihadists in Syria.
Translation
Pete Kimberley
http://www.voltairenet.org/article199174.html
Ο Τραμπ, η μουσουλμανική θρησκεία και το πολιτικό Ισλάμ
Τιερί Μεϊσάν
Εδώ και δέκα χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αιχμάλωτες των αντιφάσεων τους ενώπιον του Ισλάμ. Από τη μία πλευρά, πιστεύουν ότι είναι η χώρα της θρησκευτικής ελευθερίας, από την άλλη χρησιμοποιούν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους για να αποσταθεροποιήσουν την ευρύτερη Μέση Ανατολή, και από τρίτη αγωνίζονται κατά της εξαγωγής της ισλαμικής τρομοκρατίας έξω από αυτή τη περιοχή. Ωστόσο έχουν απαγορεύσει κάθε έρευνα που επιτρέπει να ξεχωρίζει το Ισλάμ ως θρησκεία από τη χειραγώγησή του για πολιτικούς σκοπούς. Μετά τη διακοπή από τη τρομοκρατία των Αδελφών Μουσουλμάνων, ο Ντόναλντ Τραμπ αποφάσισε να ανοίξει εκ νέου αυτό το φάκελο, με κίνδυνο να προκαλέσει βία στην ίδια τη χώρα του, επειδή στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ελευθερία άσκησης του Ισλάμ δεν συνεπάγεται είσοδο στην πολιτική.
Δίκτυο Βολταίρος | Δαμασκός (Συρία)| 31 Δεκεμβρίου 2017
Στη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειάς του (NSA), ο πρόεδρος Τραμπ τροποποιεί την επίσημη ορολογία και ονοματίζει τις μουσουλμανικές ένοπλες ομάδες ως «τρομοκράτες τζιχαντιστές».
Ισλάμ: θρησκεία ή ιδεολογία;
Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 που αποδόθηκαν στην Αλ Κάιντα, μια βίαιη διαμάχη είχε διαταράξει την Ουάσινγκτον: είναι ή δεν είναι εκπρόσωποι του Ισλάμ οι τρομοκρατικές ομάδες; Αν ναι, όλοι οι μουσουλμάνοι έπρεπε να θεωρηθούν εχθροί της πατρίδας. Εάν όχι, θα μπορούσε να γίνει διάκριση μεταξύ των «μετριοπαθών» και των «εξτρεμιστών» μουσουλμάνων.
Ωστόσο, οι Βρετανοί χρησιμοποιούσαν τις ίδιες λέξεις με άλλο νόημα: οι «μετριοπαθείς» είναι «μέτρια αντι-ιμπεριαλιστές» μουσουλμάνοι, όπως η Χαμάς που δεν έχει καμία αντίρρηση πολιτικής τάξης για το Ισραήλ, αλλά αρνείται μόνο μουσουλμάνοι να κυβερνιούνται από Εβραίους· ενώ οι «εξτρεμιστές» είναι «εξαιρετικά αντιιμπεριαλιστές» μουσουλμάνοι, όπως η Χεζμπολάχ, που αμφισβητεί τη νίκη του ισραηλινού αποικιακού Κράτους πάνω στους Άραβες.
Η αντιπαράθεση κορυφώθηκε τον Ιουνίο 2006 σε μια διάσκεψη του New York MetroInfraGard. Ένας πράκτορας και εμπειρογνώμονας του FBI, William Gawthrop, διαβεβαίωσε ότι είναι άσκοπο να ξεχωρίσουμε τις διάφορες μουσουλμανικές τρομοκρατικές ομάδες, ενώ όλες βασίζονται στην ίδια ιδεολογία, το Ισλάμ. Στη συνέχεια διαρρεύσαν πέντε εσωτερικά έγγραφα του FBI [ 1 ]. Για την κατάρτιση των αξιωματικών του, θέτουν ότι όσο περισσότερο είναι κάποιος «ισλαμικός», τόσο θα είναι δυνητικά πιο «ριζοσπαστικός» και ότι ο Προφήτης Μωάμεθ ήταν ο ηγέτης μιας βίαιης σέκτας. Ο Gawthrop στηρίχθηκε σε μια αδιαμφισβήτητη μελέτη του Κορανίου, των Hadits και των κύριων θεολογικών κείμενων. Έδειξε ότι σε όλη την Ιστορία, θεολόγοι των τεσσάρων κυριότερων σουνιτικών σχολών υποστήριξαν τον πόλεμο εναντίον των άπιστων, αλλά όχι οι στοχαστές της σχολής των Σιιτών. Ο Gawthropήταν επίσης εκπαιδευτής της CIFA στο Υπουργείο Άμυνας. Είχε ενθαρρύνει να μελετηθεί ο Μωάμεθ ως στρατιωτικός ηγέτης.
Αυτή η πολεμική δεν ήταν νέα. Από τη μία πλευρά, από το 1953 και μετά την υποδοχή του Said Ramadan από τον πρόεδρο Eisenhower, η CIA και το υπουργείο Άμυνας εργάζονταν στο εξωτερικό με τους υποστηρικτές του πολιτικού Ισλάμ, τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Από την άλλη πλευρά, κατά τη διάρκεια του φυλετικού διαχωρισμού, αναγνωρίστηκε ότι οι απόγονοι των σκλάβων μπορούσαν να είναι μουσουλμάνοι, αλλά δεν έπρεπε να έχουν πολιτικές αξιώσεις. Το 1965, ο μαύρος και μουσουλμάνος πολιτικός ηγέτης Malcolm X δολοφονήθηκε, πιθανόν με την παθητική βοήθεια του FBI. Αγωνιζόμενος στο πάτωμα, προσπάθησε να δώσει στη γραμματέα του λίγο πριν πεθάνει ένα μήνυμα για τον Saïd Ramadan.
Σε αντίποινα από αυτή την άποψη, ένας εξέχων μουσουλμάνος των ΗΠΑ, Salam Al-Marayati, απείλησε να ζητήσει τον τερματισμό της συνεργασίας με το FBI.
Αμέσως, ο βοηθός Γενικός Εισαγγελέας, James Cole, απαγόρευσε τη κυκλοφορία του συνόλου αυτών των έγγραφων αυτού του είδους, όχι μόνο στο FBI, αλλά σε όλες τις διοικήσεις.
Εκτός από το γεγονός ότι τα έγγραφα του FBI είχαν σχεδιαστεί για μαθήματα όπου οι εκπαιδευτές διευκρίνιζαν ότι δεν ασχολούνταν με το Ισλάμ ως θρησκεία αλλά ως πολιτική ιδεολογία [ 2 ].
Οι Ηνωμένες Πολιτείες: χώρα της θρησκευτικής ελευθερίας ή της ισλαμοφοβίας;
Εκείνη την εποχή, το υπουργείο των Εξωτερικών δημιούργησε διάφορες δομές για να επηρεάσει την αμερικανική και ξένη κοινή γνώμη, έτσι ώστε να μην κατηγορούν τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι διεξήγαγαν πόλεμο κατά της μουσουλμανικής θρησκείας. Αυτός ο μηχανισμός περιελάμβανε ένα κύτταρο περίπου είκοσι ανθρώπων, που ομίλαγαν πολλές γλώσσες, οι οποίοι παρενέβησαν κάτω από ψεύτικες ταυτότητες σε φόρουμ για να καθοδηγήσουν τις συζητήσεις.
Όποια και αν είναι η προσέγγιση του ζητήματος, οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν πάντα στο ίδιο πρόβλημα: από τον έβδομο αιώνα, η λέξη « Ισλάμ » στα αραβικά χρησιμοποιείται τόσο για να ορίσει μια θρησκεία όσο και μια πολιτική ιδεολογία, αλλά απόλυτα ξεχωριστή.
Τελικά, τον Ιανουάριο του 2008, το Τμήμα Ασφάλειας της Πατρίδας δημοσίευσε με πρωτοβουλία του γραμματέα Michael Chertoff, την ορολογία για τον ορισμό των τρομοκρατών (Terminology to Define the Terrorists : Recommendations fromAmerican Muslims). Στη συνέχεια, το Μάρτιο του 2008, το γραφείο του Διευθυντή των Εθνικών Πληροφοριών (με επικεφαλής τον Mike McConnell) συνέταξε ένα σημασιολογικό σημείωμα για ολόκληρη τη διοίκηση. Αυτές οι οδηγίες είχαν ως σκοπό να ξεπλύνουν τη διοίκηση Μπους – ο οποίος είχε μιλήσει το 2001 για «Σταυροφορία εναντίον της Αλ Κάιντα» – για οποιαδήποτε υποψία ισλαμοφοβίας και την αποκατάσταση της τιμής της «χώρας της θρησκευτικής ελευθερίας».
Το γεγονός της άφιξης στο Λευκό Οίκο του Barack Hussein Obama έπρεπε να ήταν αρκετό για να λυθεί το πρόβλημα. Αλλά αυτό δεν συνέβη, επειδή τουλάχιστον το ένα τρίτο των εκλογέων του τον θεωρούσαν μουσουλμάνο, ο ίδιος διευκρίνισε ότι ήταν χριστιανός από μουσουλμανική οικογένεια. Γεγονός που φαινόταν να επικυρώνει το πρότυπο ταυτότητας των μεταναστών από τη Βόρεια Ευρώπη: μπορείς να είσαι πολίτης των ΗΠΑ ενώ πολιτιστικά, και ακόμα θρησκευτικά μουσουλμάνος, αλλά ένας πρόεδρος πρέπει να είναι χριστιανός. Ιδού τη βία της εκστρατείας που χρηματοδοτήθηκε από τον κτηματομεσίτη Donald Trump για τον τόπο γέννησης του Ομπάμα (Χαβάη ή Βρετανική Κένυα;). Είναι αλήθεια ότι η απάντηση έθετε υπό αμφισβήτηση τη συνταγματικότητα της εκλογής του, αλλά το σημαντικότερο, περιλάμβανε την επινόηση ότι έπρεπε να είχε γεννηθεί χριστιανός ή μουσουλμάνος.
Το 2011, ο αναπληρωτής υφυπουργός Προπαγάνδας (Public Diplomacy) δημιούργησε το Κέντρο για τις Στρατηγικές Επικοινωνίες για την αντι-τρομοκρατία (Center for Strategic Counterterrorism Communications). Το 2016, αυτή η δομή έγινε γνωστή ως Παγκόσμιο Κέντρο Συμμετοχής (Global Engagement Center) και επέκτεινε τις αρμοδιότητες του στον αγώνα ενάντια στη Ρωσία. Ο προϋπολογισμός του πολλαπλασιάστηκε επί 13. Το γεγονός ότι η καταπολέμηση της τρομοκρατίας και η αντιπαλότητα με τη Ρωσία ανατέθηκαν στον ίδιο οργανισμό δεν βοήθησε προφανώς να διευκρινιστούν τα πράγματα. Ήταν αυτή την περίοδο που η Ουάσιγκτον ενέκρινε την έκφραση του «βίαιου εξτρεμισμού» του ΟΗΕ για να ορίσει την ιδεολογία των τρομοκρατών [ 3 ].
Ας γυρίσουμε λίγο πίσω: στις 22 Δεκεμβρίου του 2012, το αιγυπτιακό περιοδικό Rose El–Youssef αποκάλυψε την παρουσία μερικών ηγετών της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην κυβέρνηση Ομπάμα, από τους οποίους οSalam Al-Marayati. Μεταξύ άλλων, είχε εκπροσωπήσει την υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον και προήδρευσε την επίσημη αντιπροσωπεία των ΗΠΑ στη Διάσκεψη του ΟΑΣΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η σύζυγός του, Laila, ήταν κοντά στην Χίλαρι Κλίντον όταν ήταν πρώτη κυρία και μέλος της Επιτροπής για τη Διεθνή Θρησκευτική Ελευθερία. Η παρέμβαση του Αλ-Marayati κατά του Gawthrop, έξι χρόνια νωρίτερα, δεν ήταν παρά μόνο στην πραγματικότητα ένας ελιγμός των Κλίντον, χρησιμοποιώντας τη Μουσουλμανική Αδελφότητα για να αλλάξουν τη γνώμη του FBI και του Υπουργείου Άμυνας.
Το δικαίωμα να σκέφτεσαι
Η διαμάχη αναβίωσε, τον Ιούλιο του 2017 με τη κατάθεση μιας τροπολογίας για το νόμο του στρατιωτικού προγραμματισμού (NDAA) που επιτρέπει στο υπουργείο Άμυνας να μελετήσει «τη χρήση βίαιων μουσουλμανικών θρησκευτικών δογμάτων ή μη-ορθόδοξων για την υποστήριξη της επικοινωνίας των εξτρεμιστών ή τρομοκρατών και να την δικαιολογήσουν». Το κείμενο απορρίφθηκε με 217 ψήφους έναντι 208, πάντα στο όνομα της προστασίας του Ισλάμ ως θρησκείας.
Ο πρόεδρος Trump επιλύθηκε οριστικά εφαρμόζοντας τη λέξη «τζιχαντιστές» για τους μουσουλμάνους τρομοκράτες, αν και αρχικά το τζιχάντ δεν είναι η ένοπλη πάλη κατά των άπιστων, αλλά μια ενδοσκόπηση και μια προσωπική αμφισβήτηση του εαυτού σου.
Αλλά, μέχρι στιγμής, οι αποφάσεις του Donald Trump αποτέλεσαν το αντικείμενο των χειρότερων παρεξηγήσεων. Το διάταγμα περί αναστολής της μετανάστευσης από χώρες όπου οι προξενικές αντιπροσωπείες δεν είχαν τα μέσα για να επαληθεύσουν την ειλικρίνεια των υποψηφίων ερμηνεύτηκε ως «ισλαμοφοβικό» επειδή οι χώρες αυτές έχουν πλειοψηφικό μουσουλμανικό πληθυσμό.
Η απόφασή του είναι μια πραγματική πνευματική επανάσταση για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μέχρι τώρα, το υπουργείο Άμυνας, εφάρμοζε την στρατηγική του ναυάρχου Arthur Cebrowski, καταστρέφοντας –από χώρα σε χώρα- κάθε μορφή πολιτικής οργάνωσης στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, ενώ το Στέιτ Ντιπάρτμεντ φρόντιζε να διασφαλίζεται ότι αυτή η πολιτική δεν ήταν αντιμουσουλμανική από μόνη της.
Ωστόσο, από μεσανατολική άποψη, δεν είναι αυτό που έγινε αντιληπτό. Καθώς για δεκαπέντε χρόνια οι Ηνωμένες Πολιτείες εφάρμοσαν τη στρατηγική του Cebrowski[ 4 ] μόνο στο μέρος του κόσμου με μουσουλμανική πλειοψηφία, ήταν αδύνατο για τους Αφγανούς, τους Πέρσες, τους Τούρκους και τους Άραβες, να καταλάβουν τίποτα από τα συνθήματα των ΗΠΑ. Είναι εξάλλου με αυτή την αντίφαση που ο Μπαράκ Ομπάμα συγκρούστηκε κατά την ομιλία του στο Κάιρο τον Ιούνιο του 2009.
Αν κάποιος κατανοήσει απόλυτα τους στόχους της προπαγάνδας των ΗΠΑ, δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει ότι οι ίδιες ήταν το πρώτο θύμα. Πράγματι, η αντίφαση μεταξύ του λενιστικού λόγου τους και της υποστήριξής τους προς την Μουσουλμανική Αδελφότητα στο εξωτερικό (και όχι η στρατηγική καταστροφής τους της ευρύτερης Μέσης Ανατολής) τους οδήγησε να απαγορεύσουν κάθε έρευνα σχετικά με την προέλευση του πολιτικού Ισλάμ, τόσο στη χώρα τους όσο και στις χώρες των συμμάχων τους.
Ωστόσο, ο Mohammed ήταν στρατηγός και κυβερνών. Αυτή η ιδιαίτερη ιστορική κατάσταση επέτρεψε, από τις πρώτες μέρες του Ισλάμ, σε ένα ορισμένο ρεύμα σκέψης να προσπαθήσει να χειραγωγήσει αυτή τη θρησκεία για να καταλάβει την εξουσία. Οι περισσότεροι μουσουλμάνοι έχουν εκτραφεί με Hadiths που συντάχθηκαν πολύ μετά το θάνατο του Προφήτη, που του αποδίδουν στρατιωτικά κατορθώματα και μια ιδιαίτερη πολιτική σκέψη. Οι σημερινοί Αδελφοί Μουσουλμάνοι στηρίζονται σε αυτά τα βαριά προηγούμενα.
Για τα υπόλοιπα, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα καταφέρουν να διακρίνουν τις δύο έννοιες της λέξης «Ισλάμ» έως ότου να έχουν διευθετήσει το ζήτημα της δικής τους ταυτότητας. Ο Ντόναλντ Τράμπ και οι ψηφοφόροι του παραδέχονται χωρίς δυσκολία ότι οι μαύροι και οι ισπανόφωνοι είναι πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά δύσκολα ότι μπορούν να ασκούν κορυφαίες πολιτικές λειτουργίες.
Παραδόξως, ενώ θα ήταν σκόπιμο μουσουλμάνοι διανοούμενοι να αναλάβουν αυτή την έρευνα και έτσι να επιτρέψουν να χωρίσουν τη θρησκεία τους από την πολιτική χειραγώγηση της, είναι πιθανό ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα διεξάγουν αυτήν την εξερεύνηση μόνες τους. Παρόλο που υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός μουσουλμάνων ερευνητών στις ΗΠΑ, είναι απίθανο η χώρα αυτή να προβάλλει τα δικά της πολιτισμικά προβλήματα για αυτό το αντικείμενο μελέτης, με κίνδυνο να παρερμηνευτεί.
Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά
Σημειώσεις:
[1] “The wrong way to fight terrorism”, Salam Al-Marayati, Los Angeles Times, October 19, 2011.
[2] Αυτό το βίντεο ενός μαθήματος στο Quantico δεν αφήνει καμία αμφιβολία γι ‘αυτό.
[3] « Plan d’action pour la prévention de l’extrémisme violent » (Σχέδιο Δράσης για την Πρόληψη του Βίαιου Εξτρεμισμού), par Ban Ki-moon, Réseau Voltaire, 24décembre 2015.
[4] The Pentagon’s New Map, Thomas P. M. Barnett, Putnam Publishing Group, 2004. « Το στρατιωτικό σχέδιο των Ηνωμένων Πολιτειών για τον κόσμο », του Τιερί Μεϊσάν, Haïti Liberté (Αϊτή) , Δίκτυο Βολταίρος, 22 Αυγούστου 2017.
http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2018/01/blog-post_532.html#more
Emma Olive 