October 14, 2017
By Rauf Baker*
In Syria, where chaos reigns and there are no moderates among the Sunni Arab opposition, the “enemy of my enemy” principle may apply – particularly in view of Assad’s increasing dominance, the growing Iranian influence on Israel’s borders, and Turkey’s close ties with Hamas and recent rapprochement with Tehran. It is therefore in Israel’s interest to act quickly to support the nascent Kurdish political region in Syria.
Relations between the Syrian Kurds and Israel have changed dramatically over the past eighteen years. In 1999, the Kurdistan Workers’ Party (PKK), the most influential party among the Kurds in both Syria and Turkey, accused the Mossad of contributing to the kidnapping of its leader and founder, Abdullah Öcalan, and handing him over to Ankara after years of exile in Syria. At that time, the Syrian regime was in control of the country and engaging in delicate negotiations with Israel in the US about the Golan Heights.
Today, the scene is completely different. War-torn Syria is divided, and talks about the Golan are a thing of the past. Benjamin Netanyahu, Israel’s prime minister at the time of Öcalan’s capture, is back in office and is now the second-longest-serving prime minister in Israel’s history after David Ben-Gurion. The PKK has shed its Marxist skin, transforming into a pragmatic party that rules vast territory.
Since declaring “Rojava” in northern and northeastern Syria in 2013, the Democratic Union Party (PYD) and its military arm, the People’s Protection Units (YPG), both of which are linked to the PKK, have built a uniquely viable entity amid the surrounding bedlam. The social contract in Rojava promises a new era, one distant from the hatred dominating the rest of Syria.
The city of Idlib, near the Turkish border, is under the rule of factions inspired by al-Qaeda’s ideology, and is evolving into a Syrian version of Kandahar. Areas run by Ankara in northern Syria under Operation Euphrates Shield will collapse if Turkish aid should cease, but its Turkish-supported factions fight one another anyway. The territories under the regime’s control suffer from deterioration in the provision of essential services, ongoing repression, security chaos, and even sporadic battles, and the areas controlled by ISIS face catastrophe.
The ancient proverb “the enemy of my enemy is my friend” could be useful to Israel in this grim scenario. The Syrian regime continues to uphold its traditional anti-Israel stance, and is in any case largely dependent on Iran, Hezbollah, and the other Shiite militias, all of which want Israel destroyed. The Arab Sunni factions veer towards religious fundamentalism when circumstances allow, while the Alawites, the Druz, and the Christians are getting closer to the Russian-Iranian axis and falling under Hezbollah’s command.
The Syrian Kurdish parties opposing PYD are openly linked to Ankara, which is ruled by a president, Recep Tayyip Erdoğan, who is obsessed with power and whose ideology considers the entire State of Israel to be illegitimately occupied by Jews. Moreover, he has recently established a rapprochement with Tehran – a worrying development. The Iranian Chief of Staff, Maj. Gen. Mohammed Baqeri, who was the first Iranian official at that level to visit Turkey since 1979, has confirmed signing bilateral security memoranda with Ankara.
Iran is now closer than ever to securing a land corridor that will connect it to the Mediterranean through Iraq, Syria, and Lebanon. This corridor will expand its sphere of influence from the Strait of Hormuz in the east to the Mediterranean in the west, and will ensure that Israel is surrounded by land and sea.
Israel would do well to eye Rojava with interest, and not only to confront Iran’s penetration. Rojava and Iraqi Kurdistan are the only entities in the Middle East, apart from Israel, that enjoy open, secular, and liberal rule granting considerable rights to the opposition, women, and minorities. This is particularly notable in a region where radical and totalitarian ideologies prevail.
Should Israel strengthen its relationship with the Syrian Kurds, its gains would extend beyond strategic, political, and security benefits. Rojava’s natural resources, especially its oil, can contribute to Israel’s energy supply and be invested in projects such as an oil pipeline through Jordan to Israel. US troops are stationed at several military bases in Rojava, which could offer an alternative to Incirlik Air Base in Turkey. Kurdish leaders regularly stress that US forces will remain in their areas for a long time, indicating that this is not an “understanding of necessity” dictated by provisional circumstances.
For the past six years, Israel has followed a policy of non-intervention in Syria except when the security of its northern borders is challenged. Its efforts to strike alliances with effective groups on the ground have failed. Tehran is clearly determined to establish a foothold on Israel’s northern border and set up bases for Hezbollah, which would amount to a Syrian version of the Lebanese militia. It appears abundantly clear that the Kurds are the most qualified, if not the only, candidate in Syria on which Israel can count for support.
Even if Netanyahu backs the efforts of the Kurdish people to achieve their own state in Iraq, it goes without saying that the Israeli government should listen attentively to former IDF deputy chief, Maj. Gen. Yair Golan, who refuses to label the PKK a terrorist organization. Israel should act swiftly to support the emerging Kurdish region in Syria and draw a distinction between its relations with Ankara on one side and the Kurds on the other – an effort that has become necessary in light of Erdoğan’s persistent advocacy for Hamas.
It is entirely possible that the agreements to be forged regarding Syria’s future will not accede to Israel’s demand to forbid the stationing of Iranian troops in Syria. These agreements might also cement Hezbollah’s presence near the Israeli-Syrian border, which would grant it the capability to open another front against Israel in addition to that in Lebanon.
Thus, any Israeli influence in Rojava could be valuable. Iraq is ruled by Tehran’s allies, and Turkey is cozying up to Iran. It is very much in Israel’s interest to have a reliable and trustworthy friend in the new Syria. If Jerusalem hopes, together with its ally in Washington, to prevent Tehran from establishing its long-sought land corridor, it will need to strengthen its influence in the Syrian Kurdish region to serve as a wall blocking Iran’s ambitions.
BESA Center Perspectives Paper No. 614, October 14, 2017
*Rauf Baker is a journalist and researcher with expertise on Europe and the Middle East.
https://besacenter.org/perspectives-papers/syrian-kurds-israel/
Οι Κούρδοι της Συρίας: Ένας ξεχασμένος σύμμαχος του Ισραήλ – Η ισραηλινή οπτική του Κουρδικού
October 15, 2017
Του Rauf Baker
Μετάφραση: Στέργιος Σεβαστιάν
Οι σχέσεις μεταξύ των Σύριων Κούρδων και του Ισραήλ έχουν αλλάξει δραματικά τα τελευταία δεκαοκτώ χρόνια. Το 1999, το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK), το κόμμα με την μεγαλύτερη επιρροή μεταξύ των Κούρδων στη Συρία και την Τουρκία, κατηγόρησε τη Μοσσάντ ότι συνέβαλε στην απαγωγή του ηγέτη και ιδρυτή του, Αμπντουλάχ Οτσαλάν, και τον παρέδωσε στην Άγκυρα μετά από χρόνια εξορίας στη Συρία. Την εποχή εκείνη, το συριακό καθεστώς είχε τον έλεγχο της χώρας και ενεπλάκη σε λεπτές διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ στις ΗΠΑ, σχετικά με τα υψίπεδα του Γκολάν.
Σήμερα, το σκηνικό είναι εντελώς διαφορετικό. Η καταστραμμένη από τον πόλεμο Συρία κατακερματίζεται και οι συνομιλίες για το Γκόλαν ανήκουν στο παρελθόν. Ο Βενιαμίν Νετανιάχου, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ την εποχή της σύλληψης του Οτσαλάν, βρίσκεται στην εξουσία και είναι πλέον ο δεύτερος μακροβιότερος πρωθυπουργός στην ιστορία του Ισραήλ, μετά τον Ντέιβιντ Μπεν-Γκουριόν. Το ΡΚΚ έχει απορρίψει το μαρξιστικό του κάλυμμα, μετατρεπόμενο σε ένα ρεαλιστικό κόμμα που ελέγχει τεράστια εδάφη.
Από τη στιγμή που ανακύρηξε τη “Ροζάβα” στη βόρεια και βορειοανατολική Συρία το 2013, το Δημοκρατικό Κόμμα (PYD) και το στρατιωτικό του σκέλος, οι Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG), οι οποίες συνδέονται με το PKK, έχουν δημιουργήσει μια μοναδικά βιώσιμη οντότητα, μέσα στο φρενοκομείο. Το κοινωνικό συμβόλαιο στη Ροζάβα υπόσχεται μια νέα εποχή, η οποία απέχει πολύ από το μίσος που κυριαρχεί στην υπόλοιπη Συρία.
Η πόλη Idlib, κοντά στα τουρκικά σύνορα, βρίσκεται υπό την κυριαρχία των φατριών που εμπνέονται από την ιδεολογία της Αλ Κάιντα και εξελίσσεται σε μια συριακή έκδοση του Kandahar. Οι περιοχές που διοικούνται από την Άγκυρα στη βόρεια Συρία υπό την Επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη θα καταρρεύσουν, εάν η Τουρκική βοήθεια αναγκαστεί να σταματήσει, αλλά οι ομάδες που υποστηρίζονται από την Τουρκία μάχονται η μία την άλλη ούτως ή άλλως. Τα εδάφη υπό τον έλεγχο του καθεστώτος υποφέρουν από επιδείνωση της παροχής βασικών υπηρεσιών, από συνεχιζόμενη καταστολή, χάος ασφάλειας και ακόμη και σποραδικές μάχες και οι περιοχές που ελέγχεται από το ISIS αντιμετωπίζουν καταστροφή.
Η αρχαία παροιμία “ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου” θα μπορούσε να είναι χρήσιμη για το Ισραήλ σε αυτό το σενάριο. Το συριακό καθεστώς εξακολουθεί να υποστηρίζει την παραδοσιακή αντι-ισραηλινή του στάση και σε κάθε περίπτωση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το Ιράν, τη Χεζμπολάχ και τις άλλες σιιτικές πολιτοφυλακές, που όλες θέλουν να καταστραφεί το Ισραήλ. Οι αραβικές σουνιτικές παρατάξεις στρέφονται προς τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, όταν το επιτρέπουν οι περιστάσεις, ενώ οι Αλεβίτες, ο Δρούζοι και οι χριστιανοί πλησιάζουν στον ρωσικό-ιρανικό άξονα και εμπίπτουν στον έλεγχο της Χεζμπολάχ.
Τα συριακά κουρδικά κόμματα που αντιτίθενται στο PYD, είναι ανοιχτά συνδεδεμένα με την Άγκυρα, η οποία διοικείται από τον πρόεδρο Recep Tayyip Erdoğan, ο οποίος είναι εμμονικός με την εξουσία και του οποίου η ιδεολογία θεωρεί ότι ολόκληρο το Κράτος του Ισραήλ κατέχεται παράνομα από τους Εβραίους. Επιπλέον, πρόσφατα καθιέρωσε μια προσέγγιση με την Τεχεράνη – μια ανησυχητική εξέλιξη. Ο ιρανός αρχηγός των ΕΔ, στρατηγός κ. Mohammed Baqeri, ο οποίος ήταν ο πρώτος Ιρανος αξιωματούχος αυτού του επιπέδου που επεσκέφθη την Τουρκία από το 1979, επιβεβαίωσε την υπογραφή διμερών μνημονίων ασφαλείας με την Άγκυρα.
Το Ιράν είναι τώρα πιο κοντά από ποτέ στην διασφάλιση ενός χερσαίου διαδρόμου που θα το συνδέσει με τη Μεσόγειο, μέσω του Ιράκ, της Συρίας και του Λιβάνου. Αυτός ο διάδρομος θα επεκτείνει τη σφαίρα επιρροής του από τα στενά του Hormuz στα ανατολικά, μέχρι τη Μεσόγειο στα δυτικά και θα εξασφαλίσει ότι το Ισραήλ θα περικυκλώνεται από ξηρά και θάλασσα.
Το Ισραήλ θα έκανε καλά να αντιμετωπίσει τη Ροζάβα με ενδιαφέρον και όχι μόνο για να αντιμετωπίσει τη διείσδυση του Ιράν. Η Ροζάβα και το Ιρακινό Κουρδιστάν είναι οι μοναδικές οντότητες στη Μέση Ανατολή, εκτός από το Ισραήλ, που απολαμβάνουν ένα ανοιχτό, κοσμικό και φιλελεύθερο καθεστώς που παρέχει σημαντικά δικαιώματα στην αντιπολίτευση, τις γυναίκες και τις μειονότητες. Αυτό είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο σε μια περιοχή όπου επικρατούν ριζοσπαστικές και ολοκληρωτικές ιδεολογίες.
Εάν το Ισραήλ ενδυναμώσει τη σχέση του με τους Σύριους Κούρδους, τα κέρδη του θα επεκταθούν πέραν των στρατηγικών, πολιτικών και ασφάλειας. Οι φυσικοί πόροι της Rojava, ειδικά το πετρέλαιο της, μπορούν να συμβάλουν στο ενεργειακό εφοδιασμό του Ισραήλ και να επενδυθούν σε έργα όπως ένας αγωγός πετρελαίου μέσω της Ιορδανίας προς το Ισραήλ. Τα αμερικανικά στρατεύματα βρίσκονται σε διάφορες στρατιωτικές βάσεις στη Ροζάβα, η οποία θα μπορούσε να προσφέρει εναλλακτική λύση στην αεροπορική βάση του Incirlik στην Τουρκία. Οι Κούρδοι ηγέτες τονίζουν ότι οι αμερικανικές δυνάμεις θα παραμείνουν για πολύ καιρό στην περιοχή τους, υποδεικνύοντας ότι δεν πρόκειται για μία «κατανόηση της ανάγκης» που υπαγορεύεται από προσωρινές συνθήκες.
Τα τελευταία έξι χρόνια, το Ισραήλ ακολούθησε μια πολιτική μη παρέμβασης στη Συρία, εκτός από όπου αμφισβητήθηκε η ασφάλεια των βόρειων συνόρων του. Οι προσπάθειές του να συνάψει συμμαχίες με αποτελεσματικές ομάδες στην περιοχή απέτυχαν. Η Τεχεράνη είναι σαφώς αποφασισμένη να εδραιώσει ένα προγεφύρωμα στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ και να δημιουργήσει βάσεις για τη Χεζμπολάχ, οι οποίες θα ισοδυναμούν με μια συριακή έκδοση της λιβανέζικης πολιτοφυλακής. Φαίνεται απολύτως σαφές ότι οι Κούρδοι είναι ο πιο κατάλληλος, εάν όχι ο μόνος, υποψήφιος στη Συρία, στον οποίο το Ισραήλ μπορεί να υπολογίζει για υποστήριξη.
Ακόμη και αν ο Netanyahu υποστηρίζει τις προσπάθειες του κουρδικού λαού για να επιτύχει το δικό του κράτος στο Ιράκ, είναι αυτονόητο ότι η ισραηλινή κυβέρνηση πρέπει να ακούσει προσεκτικά τον πρώην αναπληρωτή επικεφαλής των IDF, κ. Yair Golan, ο οποίος αρνείται να χαρακτηρίσει το PKK ως τρομοκρατική οργάνωση. Το Ισραήλ πρέπει να δράσει γρήγορα για να στηρίξει την αναδυόμενη κουρδική περιοχή στη Συρία και να κάνει σαφή διάκριση μεταξύ των σχέσεών της με την Άγκυρα από τη μία και τους Κούρδους από την άλλη – μια προσπάθεια που κατέστη αναγκαία μετά την επίμονη υποστήριξη του Ερντογάν στη Χαμάς.
Είναι απολύτως πιθανό οι συμφωνίες που θα συναφθούν για το μέλλον της Συρίας να μην συναινούν με το αίτημα του Ισραήλ για απαγόρευση εγκατάστασης ιρανικών στρατευμάτων στη Συρία. Αυτές οι συμφωνίες θα μπορούσαν επίσης να εδραιώσουν την παρουσία της Χεζμπολάχ κοντά στα σύνορα Ισραήλ-Συρίας, γεγονός που θα της παρείχε τη δυνατότητα να ανοίξει άλλο ένα μέτωπο εναντίον του Ισραήλ, εκτός από εκείνο του Λιβάνου.
Έτσι, οποιαδήποτε ισραηλινή επιρροή στη Rojava θα μπορούσε να είναι πολύτιμη. Το Ιράκ κυβερνάται από τους συμμάχους της Τεχεράνης και η Τουρκία προσεγγίζει το Ιράν. Είναι πολύ σημαντικό το Ισραήλ να έχει έναν αξιόπιστο φίλο στη νέα Συρία. Εάν η Ιερουσαλήμ ελπίζει, μαζί με τον σύμμαχό της στην Ουάσινγκτον, να αποτρέψει την Τεχεράνη από το να δημιουργήσει τον από μακρού επιδιωκώμενο χερσαίο διάδρομό της, θα πρέπει να ενισχύσει την επιρροή της στη συριακή κουρδική περιοχή, προκειμένου να χρησιμεύσει ως τείχος που θα εμποδίζει τις φιλοδοξίες του Ιράν.
http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2017/10/blog-post_687.html#more
Emma Olive 