by Thierry Meyssan
Over the last 16 years, numerous debates have troubled the experts in international politics in their attempts to define the objectives of US strategy. It is obviously much easier to answer the question now rather than at the beginning. And yet very few have tried, and many persist in expounding theories which have been belied by the facts. Basing his analysis on the conclusions of this debate, Thierry Meyssan reminds us of the next stage which was planned for the US armies by their theorists of that time – a stage which may soon be put into practice.
VOLTAIRE NETWORK | DAMASCUS (SYRIA) | 10 OCTOBER 2017
The forces who imagined and planned the annihilation of the « Greater Middle East » considered this region as a laboratory in which they would test their new strategy. While in 2001 they were comprised of the governments of the United States, the United Kingdom and Israël, they have since lost political power in Washington, and pursue their economic-military project by using private multinational companies.
On one hand, they conceived their strategy around the work of Admiral Arthur Cebrowski and his assistant Thomas Barnett at the Pentagon, and on the other, that of Bernard Lewis and his assistant Samuel Huntington at the National Security Council [1].
Their objective is to update their domination with contemporary technical and economic evolutions and extend them to the countries which were once members of the Soviet bloc. In the past, Washington controlled the world economy via the world energy market. To maintain that position, it imposed the dollar as the default currency for any oil contract, and threatened any recalcitrants with war. However, this system could not be maintained once gas from Russia, Iran, Qatar – and soon Syria – partially replaced oil.
Reconnecting with the criminal origin of a large percentage of US colonists, these forces imagined they could dominate the rich countries by extortion. In order to gain access to the sources of fossil energy, but also prime materials in general, the stable States (including the ex-Soviet States) would be obliged to solicit the « protection » of the US army and also that of the United Kingdom and Israël.
All that was necessary was to split the world into two parts, to globalise the solvent economies and destroy any capacity for resistance in the rest of the world.
This vision of the world is radically different from the prevalent vision of the British Empire and Zionism. This change of paradigm could only be implemented by a massive mobilisation consecutive to a psychological shock – a « new Pearl Harbor ». That was 9/11.
Although this project seemed insane and cruel, we can observe today, 16 years later, that it is effectively under way, and also that it has met with some unexpected obstacles.
The economic globalisation of the solvent countries was almost total when one of these countries, namely Russia, offered military opposition to the destruction of the Syrian capacity for resistance, and then the forced integration of Ukraine into the global economy. Washington and London therefore ordered their allies to impose economic sanctions against Moscow. By doing so, they interrupted the process of globalisation of the solvent countries.
By launching its « Silk Roads» project, China has invested considerably in the countries which were slated for destruction. The forces which promote the « new map of the world » reacted by creating a terrorist State which cut the ancient Silk Road in Iraq and in Syria, and by transforming the Ukrainian conflict into a war, effectively cutting the original traces of the second Silk Road.
These forces are currently working to spread chaos to a second region, South-East Asia. At least, it is to that area that the jihadists seem to be migrating, according to the United Nations Anti-Terrorist Committee. By doing so, these forces are closing down the 2012-2016 episode in the Middle East – apart from the possibility of a war around the Kurds – and are preparing the devastation of South-East Asia. This would be the second stage of the « clash of civilisations ». After the Muslims against the « Judeo-Christians » (sic) [2], we now have the Muslims against the Buddhists.
[1] Network Centric Warfare : Developing and Leveraging Information Superiority, David S. Alberts, John J. Garstka & Frederick P. Stein, CCRP, 1999. The Pentagon’s New Map, Thomas P. M. Barnett, Putnam Publishing Group, 2004. « The Roots of Muslim Rage », Bernard Lewis, Atlantic Monthly, septembre1990. « The Clash of Civilizations ? » & « The West Unique, Not Universal », Samuel Huntington, Foreign Affairs, 1993 & 1996 ; The Soldier and the State & The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order, Samuel Huntington, Harvard 1957 & Simon and Schulster 1996.
[2] Until the 1990’s, the expression ‘Judeo-Christians’ defined exclusively the community of Jews converted to Christianity around St. James – a community which was dissolved after the rape of Jerusalem by the Romans. However, Western Christians continued to allow a large place in their practices to the Old Testament, which they defend, without realising that Jewish points of view often replaced Christian points of view. On the contrary, Eastern Christians, faithful to the tradition of their predecessors, only rarely make reference to the Jewish writings, and refuse to read them during the Eucharist.
http://www.voltairenet.org/article198294.html
Σύγκρουση των πολιτισμών 2
του Τιερί Μεϊσάν
Εδώ και 16 χρόνια, πολλές συζητήσεις με ζωηρό ενδιαφέρον διαμείβονται μεταξύ των ειδημόνων της διεθνούς πολιτικής, για να καθοριστούν οι στόχοι της ηνωμενοπολιτειανής στρατηγικής. Είναι προφανώς ευκολότερο να αποτιμήσουμε την περίοδο στο τέλος παρά στην αρχή της. Παρ’όλα αυτά πολύ λίγοι το έκαναν και πολλοί εμμένουν να αγορεύουν με θεωρίες που διεψεύθησαν από τα πράγματα. Βασιζόμενος στα συμπεράσματα αυτής της συζητήσεως ο Τιερρύ Μεϊσσάν υπενθυμίζει το επόμενο στάδιο ως προεβλέπετο για τους ηνωμενοπολιτειανούς στρατούς σύμφωνα με τους θεωρητικούς των, τους προτέρους της περιόδου αυτής· ένα στάδιο που θα μπορούσε προσεχώς να τεθεί σε εφαρμογή.
ΔΙΚΤΥΟ ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ | ΔΑΜΑΣΚΟΣ (ΣΥΡΙΑ) | 11 OCTOBRE 2017
Οι δυνάμεις που σκέφτηκαν και σχεδίασαν τον εκμηδενισμό της «διευρυμένης Μέσης Ανατολής» θεωρούσαν την περιοχή αυτή ως εργαστήριο εις το οποίο θα δοκίμαζαν την νέα τους στρατηγική. Εάν το 2001 περιελάμβαναν τις κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ηνωμένου Βασιλείου και του Ισραήλ, έχασαν την πολιτική εξουσία στην Ουάσσιγγτων και εξακολουθούν την πολιτικο-οικονομική τους πρόσπειρα (project) μέσω ιδιωτικών πολυεθνικών εταιρειών.
Ποέβλεπαν την στρατηγική τους με κατευθυντήριες συλλήψεις βασισμένες στις εργασίες του Ναυάρχου Άρθουρ Σεμπράουσκι [Αρθούρου Κεβρόfσκι// Arthur Cebrowski ] και του βοηθού του Τόμας Μπαρνέττ [Θωμάς Β˚αρνέττ// Thomas Barnett ] στο Πεντάγωνο, συγχρόνως δε βασιζόμενοι στον Μπέρναρντ Λιούις και τον βοηθό του στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας [NSC] Σάμιουελ Χάντιγγττον [Βερνάρδος Λεύις και Σαμουήλ Ύντιγγτων] [1].
Στόχος τους είναι συγχρόνως να προσαρμόσουν την κυριαρχία τους στις σύγχρονες τεχνολογικές και οικονομικές εξελίξεις, αλλά και να την επεκτείνουν στις πρώην χώρες του σοβιετικού συνασπισμού. Στο παρελθόν, η Ουάσσιγγτων ήλεγχε την παγκόσμια οικονομία δια του παγκοσμίου εμπορίου ενεργείας. Για τον σκοπό αυτόν, επέβαλλε το δολάριο ως συναλλαγματική μονάδα κάθε πετρελαϊκού συμβολαίου, απειλώντας με πόλεμο κάθε αμφισβητία παραβάτη. Παρόλα αυτά, το συγκεκριμένο σύστημα δεν μπορούσε να διαρκέσει με την μερική έστω υποκατάσταση του πετρελαίου από το ρωσσικό, το περσικό, του καταριανό φυσικό αέριο, συντόμως δε, και το συριακό.
Πιάνοντας το νήμα της εγκληματικής προελεύσεως μεγάλης μερίδος των ηνωμενοπολιτειανών αποικιστών, οι δυνάμεις αυτές οραματίστηκαν την κυριαρχία τους επί των πλουσίων (σε φυσικούς πόρους) χωρών με την πατροπαράδοτη άσκηση της τυχοδιωκτικής λαθρεκμεταλλεύσεως. Για να έχουν πρόσβαση όχι μόνον στις ορυκτές πηγές ενεργείας αλλά και σε πρώτες ύλες εν γένει, τα υποτελή Κράτη (περιλαμβανομένων των πρώην σοβιετικών) όφειλαν να σπεύσουν ζητούντα την «προστασία» του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών, συνεπικουρικώς δε, του στρατού του Ηνωμένου Βασιλείου και του Ισραήλ.
Για τούτο αρκούσε να διαιρεθεί ο κόσμος στα δύο, να διαπαγκοσμιωθούν οι εύρωστες (φερέγγυες) οικονομίες και να καταστραφεί κάθε ικανότης αντιστάσεως στην υπόλοιπη υφήλιο.
Τέτοιο όραμα για τον κόσμο είναι ριζικώς διάφορο των θεωρήσεων που προείχαν εντός της Βρεταννικής Αυτοκρατορίας και εντός του σιωνισμού. Η αλλαγή αυτή παραδείγματος δεν μπορούσε να ενεργηθεί παρά με ισχυρότατη διαδοχική κινητοποίηση και ψυχολογικό κρούσμα, «καινούργιο Περλ Χάρμπορ». Εγένετο : η 11η Σεπτεμβρίου.
Αν αυτή η πρόσπειρα φαινόταν παραληρηματική και βάναυσος, μπορούμε να παρατηρήσουμε 16 χρόνια αργότερα εν ταυτώ ότι και εκτυλίσσεται πραγματούμενη και ότι συναντά απρόσμενα εμπόδια.
Η οικονομική διαπαγκοσμίωση των ευρώστων (ήτοι με δυναμικό ρευστότητος//αποθέματος) υπήρξε σχεδόν καθολική, όταν μία εξ αυτών, η Ρωσσία, αντετάχθη στρατιωτικώς στην καταστροφή των δυνατοτήτων αντιστάσεως της Συρίας, κατόπιν δε στην βιαία αφομοίωση της Ουκρανίας στην διαπαγκοσμιωμένη οικονομία. Η Ουάσσιγγτων και το Λονδίνο πρόσταξαν στους συμμάχους των την εφαρμογή οικονομικών κυρώσεων κατά της Μόσχας. Πράττοντας αυτό, διέκοψαν την διαδικασία διαπαγκοσμιώσεως των χωρών ευρώστων αποθεματικών.
Εξαπολύουσα την πρόσπειρα των «δρόμων του μεταξιού» η Κίνα επένδυσε ικανά στις προοριζόμενες προς καταστροφή χώρες. Οι δυνάμεις που προωθούν τον «νέο χάρτη της υφηλίου» αντέδρασαν δημιουργώντας ένα κράτος τρομοκράτη που διέκοπτε την αρχαία οδό του μεταξιού δια της Μεσοποταμίας (Ιράκ) και Συρίας, μεταμορφώνοντας δε και την Ουκρανική αντιπαράθεση σε πόλεμο, κόβοντας έτσι την αρχική χάραξη του δευτέρου δρόμου του μεταξιού.
Αυτές οι δυνάμεις έχουν προ όψεως την προοπτική να επεκτείνουν το χάος σε δεύτερη περιοχή, την Νοτιο-Ανατολική Ασία. Το λιγότερο τουλάχιστον, εκεί είναι που φαίνεται να μετοικούν οι τζιχαντιστές σύμφωνα με την αντιτρομοκρατική Επιτροπή του ΟΗΕ. Κάνοντας αυτό, οι δυνάμεις αυτές κλείνουν προσωρινώς το επεισόδιο 2012-21016 στην Μέση Ανατολή, χωρίς να προεξοφλούν τελεσιδίκως περί του δέοντος και πρακτέου ενός πολέμου περί τους Κούρδους και προετοιμάζουν την ερήμωση της Νοτιο-Ανατολικής Ασίας. Θα πρόκειται για το δεύτερο στάδιο της «συγκρούσεως των πολιτισμών», μετά τους μουσουλμάνους εναντίον των «ιουδαιοχριστιανών» (sic) [2], ιδού οι Μουσουλμάνοι εναντίον των Βουδδιστών.
[1] Network Centric Warfare : Developing and Leveraging Information Superiority, David S. Alberts, John J. Garstka & Frederick P. Stein, CCRP, 1999. The Pentagon’s New Map, Thomas P. M. Barnett, Putnam Publishing Group, 2004. « The Roots of Muslim Rage », Bernard Lewis, Atlantic Monthly, septembre1990. « The Clash of Civilizations ? » & « The West Unique, Not Universal », Samuel Huntington, Foreign Affairs, 1993 & 1996 ; The Soldier and the State & The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order, Samuel Huntington, Harvard 1957 & Simon and Schulster 1996.
[2] Η διατύπωση “ιουδαιοχριστιανοί” περιέγραφε έως την δεκαετία του ’90 την κοινότητα των Εβραίων που μετεστράφησαν στον Χριστιανισμό περί τον κύκλο του αγίου Ιακώβου· κοινότητα που διελύθη μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ υπό των Ρωμαίων. Παρόλα αυτά οι δυτικοί Χριστιανοί συνεχίζοντες να αποδίδουν στην πρακτική των πολύ μεγάλο βάρος και ρόλο στην Παλαιά Διαθήκη, της οποίας την ιστοριστική πραγματιστική εκδοχή-οπτική υπερασπίζονται συχνότατα χωρίς καν να αντιλαμβάνονται την υποκατάσταση της εβραϊκής οπτικής έναντι της χριστιανικής. Τουναντίον, οι Χριστιανοί της Ανατολής, πιστοί στην παράδοση των προπατόρων των πατέρων της εκκλησίας, δεν αρύονται διδακτική (πολλώ δε μάλλον δογματική) παρά σπανίως από εβραϊκά κείμενα (τα οποία εκτενώς εντούτοις ερμηνεύουν), δεν τα περιλαμβάνουν δε, στo κείμενο του μυστηρίου της Ευχαριστίας [Σημείωση του Συγγραφέως].
Emma Olive 