ΤΟ ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΝΕΟ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗΝ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΣΙΑ
του Τιερί Μεϊσάν
Έχετε σίγουρα την αίσθηση ότι δεν είσαστε καλά πληροφορημένοι σχετικώς με όσα ραδιουργούνται στο Μυανμάρ και δεν έχετε ακούσει να γίνεται λόγος για στρατιωτικό συνασπισμό προετοιμαζόμενο ώστε να επιτεθεί σε αυτήν την χώρα. Παρ’όλα αυτά, όπως εκθέτει στο παρόν ο Τιερρύ Μεϋσσάν, τα τρέχοντα γεγονότα οργανώνονται από το Ριάντ και την Ουάσιγγτων από το 2013. Μην λάβετε θέση επί του ζητήματος πριν διαβάσετε αυτό το άρθρο και αφομοιώσετε τις πληροφορίες του.
ΔΙΚΤΥΟ ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ | ΔΑΜΑΣΚΟΣ (ΣΥΡΙΑ) | 7 OCTOBRE 2017
Ακολουθώντας την Μείζονα Στρατηγική επεκτάσεως του “τομέα του πολέμου” [1], Το Πεντάγωνο ετοίμαζε συγχρόνως την ενορχήστρωση των Κούρδων στην διευρυμένη Μέση Ανατολή, εμφύλιο πόλεμο στην Βενεζουέλα και έναν πόλεμο φθοράς στις Φιλιππίνες. Εντούτοις αυτές οι συγκρούσεις θα πρέπει να αναμείνουν λίγο χάριν ενός τετάρτου Θεάτρου επιχειρήσεων : Της Βιρμανίας, στις υπώρειες της Κίνας.
Κατά την συνέλευση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, την 28η Σεπτεμβρίου, η πρέσβειρα των ΗΠΑ και πολλοί των συμμάχων των κατηγόρησαν την κυβέρνηση συνεργασίας της Μυανμάρ για «γενοκτονία» [2]. Αυτή η βαριά λέξη –που στο διεθνές δίκαιο σημαίνει μαζική σφαγή, αλλά δικαίῳ ΗΠΑ είναι εφαρμόσιμο σε μέθοδο δολοφονίας ακόμη και εάν ο εγκληματήσας δεν προκάλεσε παρά ένα θύμα- αρκεί για την Ουάσιγκτον να δικαιολογήσει έναν πόλεμο με ή χωρίς την ανοχή του Συμβουλίου Ασφαλείας όπως το είδαμε στην περίπτωση της Νοτιοσλαυΐας [3]. Η συνέλευση του Συμβουλίου Ασφαλείας συνεκλήθη τη αιτήσει του Οργανισμού της Ισλαμικής Διασκέψεως (OIC).
Για να κάνουν τα γεγονότα να αντιστοιχηθούν με το αφήγημά τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία εόρταζαν τιμώντες την «κροκί επανάσταση» (saffron revolution//εν προκειμένῳ κρόκος πορφυρόχρους εκ του χρώματος της μοναχικής περιβολής) (2007) την Άουγγ Σαν Σου Κύι και τους Βουδδιστές μοναχούς για την μη βιαία αντίστασή τους στην δικτατορία του SLORC (Κρατικό Συμβούλιο Ειρήνης και Αναπτύξεως, στρατιωτική κυβέρνηση της Μπούρμας ή Βιρμανίας παλαιότερα, σήμερα γνωστής και ως Μυανμάρ) [4], κατόρθωσαν να αναμείξουν νέτα σκέτα τον Βιρμανικό στρατό, την κάτοχο του Νόμπελ ειρήνης, την Άουγγ Σαν Σου Κύι, [5] και όλους τους Βουδδιστές της χώρας [6] στο στρατόπεδο των κακών.
Η Βιρμανία δεν γνώρισε ποτέ πολιτειακή ειρήνη από της ξένης επικυριαρχίας, βρεταννικής, είτα ιαπωνικής [7].Είναι πολύ πιο ευάλωτη στην αποσταθεροποίηση από τότε που η χούντα του SLORC (ΚΣΕΑ) δέχτηκε να μοιρασθεί την εξουσία με τον Εθνικό Σύνδεσμο για την Δημοκρατία (LND ή NLD), και επιχειρούν να λύουν ειρηνικά τις διάφορες εσωτερικές συγκρούσεις της χώρας.
Η γεωγραφική τυχαιότης θέλησε να περνά από το έδαφος της Βιρμανίας ο αγωγός που συνενώνει το Γιουνάν (κινεζική περιφέρεια) με τον κόλπο της Βεγγάλης και φιλοξενεί τους κινεζικούς σταθμούς ραδιοηλεκτρονικής επισκοπήσεως των θαλασσίων οδών που περνούν από τα θαλάσσια σύνορά της. Το να προξενήσει τον πόλεμο στην Βιρμανία (ή Μπούρμα ή Μυανμάρ) είναι λοιπόν πιο σημαντικό για το Πεντάγωνο από το να σταματήσει τους δύο «δρόμους του μεταξιού» στην Μέση Ανατολή και την Ουκρανία.
Κληρονομιά της βρεταννικής αποικιοκρατίας, μεταξύ των διακριτών βιρμανικών πληθυσμών, βρίσκεται 1,1 εκατομμύριο απογόνων Βεγγαλέζων (από την Βεγγάλη, σήμερα μεταξύ Ινδίας και Βαγγλαντές) εργατών που το Λονδίνο μετέθεσε στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας των Ινδιών προς την Βιρμανία : Οι Ροχίνγγυα [8]. Τυγχάνει λοιπόν η εθνική –και όχι εθνοτική (δηλαδή πληθυσμός προερχόμενος από άλλο έξωθεν κεχωρισμένο έθνος και όχι ενδοεθνική υποδιαίρεση)- αυτή μειονότης να είναι μουσουλμανική, ενώ η μεγάλη πλειονότης των Βιρμανών είναι Βουδδιστές. Τυγχάνει εν τέλει και το ότι κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οι Ροχίγγυας συνεργάστηκαν με την Αυτοκρατορία των Ινδιών εναντίον των Βιρμανών εθνικιστών.
Το 2013, όταν το Πεντάγωνο και η CIA είχαν εκπτύξει τις τζιχαντιστικές ορδές στην Συρία διεξάγοντες έναν πόλεμο ‘τοποθετήσεως’-πλασαρίσματος (πιάνουμε θέσεις), η Σαουδική Αραβία δημιούργησε και νιοστή πλέον τρομοκρατική οργάνωση στην Μέκκα. Το Κίνημα της Πίστεως (Χαρακάχ αλ-Ιακκίν, Harakah al-Yaqin), Αυτή η ομάς που δηλώνει ότι συμπεριλαμβάνει και εκπροσωπεί τους Ροχίγγυας διοικείται στην πραγματικότητα από τον Πακιστανό Αλά Ουλλάχ, που πολέμησε τους Σοβιετικούς στο Αφγανιστάν [9]. Το σαουδικό βασίλειο φιλοξενούσε την πλέον σημαντική κοινότητα αρρένων Ροχίγγυας μετά την Βιρμανία και πριν το Βαγγλαντές, με 300.000 άρρενες εργάτες χωρίς οικογένειές τους.
Σύμφωνα με μίσν έκθεση των βεγγαλέζικων (Μπαγγλαντεσιανών) μυστικών υπηρεσιών, προτέρα της τρεχούσης κρίσεως, το Κίνημα της Πίστεως ενεργεί εδώ και έναν χρόνο μαζί με μία υποδιαίρεση της βεγγαλέζικης Τζαμάτ-ουλ-Μουτζαχιντήν περί το σύνθημα «η Τζιχάντ από την Βεγγάλη έως την Βαγδάτη». Αυτό το γγρουπούσκουλο προσέφερε δήλωση πίστεως στον Χαλίφη του Νταές (ΙΣΙΛ), τον Αμπού Μπάκρ Αλ-Βαγγνταντί, και συνένωσε εντός του ιδίου συνασπισμού όλους τους Ινδούς (Ινδογενείς –όχι Άραβες) Μουτζαχεντίν, Αλ-Τιζχάντ, Αλ-Ούμα, το Φοιτητικό Ισλαμικό Κίνημα της Ινδίας (SIMI), το Λασκάρ-ε-Τόιμπα (Lashkar-e-Toiba // LeT), και το πακιστανικό Χαρκάτ-ουλ Τζιχάντ αλ-Ισλαμί (Harkat-ul Jihad-al Islami // HuJI ). Το σύνολο αυτό χρηματοδοτήθηκε από το ίδρυμα Εταιρεία Αναγεννήσεως της Ισλαμικής Κληρονομίας, Revival of Islamic Heritage Society (RIHS) του Κουβέιτ.
Όταν προ λιγότερο ενός και ημίσεως χρόνου, τον Μάρτιο του 2016, το SLORC (Κρατικό Συμβούλιο Ειρήνης και Αναπτύξεως) δέχτηκε να μοιρασθεί την εξουσία με το κόμμα της Άουγγ Σαν Σου Κύι (Aung San Suu Kyi), οι Ηνωμένες Πολιτείες επεχείρησαν να κατευθύνουν την κάτοχο του βραβείου Νόμπελ της Ειρήνης εναντίον των κινεζικών συμφερόντων. Γνωρίζοντας ότι θα τους ήταν δύσκολο να χειραγωγήσουν την κόρη του πατέρα της βιρμανικής ανεξαρτησίας, του κομμουνιστή Άουγγ Σαν, ενεθάρρυναν το Κίνημα της Πίστεως —«ποτέ δεν ξέρεις…»—.
Τον Σεπτέμβριο του 2016, η Άουγγ Σαν Σου Κύι εκπροσώπησε την χώρα της στην Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών [10]. Όλως αφελώς, εξήγησε τα προβλήματα του λαού της και τους τρόπους που έθετε σε εφαρμογή για να λυθούν σταδιακά, ξεκινώντας από το πρόβλημα των Ροχίγγυας. Άμα τῃ επιστροφῄ της στην πατρίδα της, συνειδητοποίησε ότι οι παλαιοί ηνωμενοπολιτειανοί υποστηρικτές της ήταν στην πραγματικότητα εχθροί της πατρίδος της. Το Κίνημα της Πίστεως εξαπέλυσε μίαν σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων, μεταξύ των οποίων και αυτή κατά του αστυνομικού σταθμού των συνόρων του Μάουγγντάου (Maungdaw) όπου 400 τρομοκράτες έκλεψαν το οπλοστάσιο, σκοτώνοντας 13 τελωνειακούς και στρατιώτες.
Επίμονη και επιμελής, η Άουγγ Σαν Σου Κύι προέβη στην τοποθέτηση συμβουλευτικής επιτροπής, επιφορτισμένης να αναλύσει το ζήτημα των Ροχίγγυα και να προτείνει συγκεκριμένο σχέδιο ώστε να τεθεί τέλος στις διακρίσεις τις οποίες υφίστανται. Αυτή η επιτροπή απετελείτο από έξι Βιρμανούς και τρεις Αλλοδαπούς : την Ολλανδή πρέσβειρα Laetitia van den Assum, τον πρώην Λιβανέζο υπουργό (στην πραγματικότητα εκπροσωπούντα την Γαλλία) Ghassan Salamé, και τον πρώην γενικό γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Κόφφι Άνναν, με την ιδιότητα του προέδρου της επιτροπής.
Οι εννέα επίτροποι διεκπεραίωσαν εργασία σπανίας ποιότητος παρά τα βιρμανικά εμπόδια. Πολιτικά κόμματα απέτυχαν να προκαλέσουν την διάλυση της επιτροπής υπό της Εθνοσυνελεύσεως αλλά κατόρθωσαν να κάνουν αποδεκτή την ψήφιση ενός διαβήματος αμφισβητήσεως από την τοπική συνέλευση του Αρακάν (το ομόσπονδο κράτος ή περιφέρεια όπου διαβιούν οι Ροχίγγυας). Όπως και αν έχει το πράγμα, οι επίτροποι παρέδωσαν την έκθεσή των την 25η Αυγούστου μαζί με συστάσεις δυνάμενες να τεθούν σε εφαρμογή και ανεμπόδιστα προς τον πραγματώσιμο σκοπό της βελτιώσεως των συνθηκών διαβιώσεως κάθε πλευράς [11].
Την ίδια ημέρα, οι σαουδικές και ηνωμενοπολιτειανές μυστικές υπηρεσίες έδιναν το σύνθημα της ανταπαντήσεως : το Κίνημα της Πίστεως, επανωνομασμένο από τους Βρεταννούς Στρατός Σῳτηρίας των Ροχίγγυα του Αρακάν, διῃρημένο σε 24 μοίρες, επιτίθετο κατά στρατώνων του στρατού και σταθμών της αστυνομίας, προκαλώντας 71 νεκρούς. Επί μίαν εβδομάδα ο βιρμανικός στρατός διεξήγαγε αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις κατά των τζιχαντιστών. 400 μέλη των οικογενειών των (των Ροχίγγυας) διέφευγαν προς το Μπαγγλαντές.
Τρεις ημέρες αργότερα, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν άρχιζε να τηλεφωνεί όλους τους αρχηγούς μουσουλμανικών κρατών για να τους αφυπνίσει επί «της γενοκτονίας των Ροχίγγυας». Την 1η Σεπτεμβρίου, δηλαδή την ημέρα της πλέον σημαντικής μουσουλμανικής εορτής, το Αίντ αλ-Αντχά, εξεφώνει παλώμενο διάγγελμα στην Κωνσταντινούπολη, υπό την ιδιότητά του ως εν ενεργείᾳ προέδρου του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας, για την σῳτηρία των Ροχίγγυας και την στήριξη του Στρατού Σῳτηρίας των [12].
Παρ’όλα αυτά οι τζιχαντιστές ουδόλως υπερασπίσθησαν τους Ροχίγγυας, αλλά παρενέβησαν συστηματικώς ώστε να αποτύχει κάθε απόπειρα να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής των και να τεθεί τέλος στις διακρίσεις που υφίστανται.
Την 5η Σεπτεμβρίου ο πρόεδρος του Περσικού Συμβουλίου Διακρίσεως (Ιρανική Υπηρεσία-Συμβούλιο μεταξύ πληροφοριών και λογοκρισίας) Μόχσεν Ρεζαεΐ πρότεινε να συνενωθούν οι δυνάμεις όλων των μουσουλμανικών κρατών και να δημιουργήσουν έναν ισλαμικό στρατό για να σώσουν τους «αδελφούς Ροχίγγυας» [13]. Είναι δε ακόμη περισσότερο σημαντική η λήψη της θέσεως αυτής από μέρους του στρατηγού Ρεζαεΐ, καθ’όσον τελεί πρώην επί κεφαλής διοικών των ‘Φυλάκων της Επαναστάσεως’.
Ενώ ο βιρμανικός στρατός είχε καταπαύσει κάθε δραστηριότητα εναντίον των τρομοκρατών, χωριά των Ροχίγγυας καίγονταν και ο πληθυσμός των Ραχίν (άλλη εντοπία εθνότης πλην των Ροχίγγυας στο Αρακάν) του Αρακάν λύντσαραν Μουσουλμάνους, στα μάτια τους συνδεδεμένους με τους τρομοκράτες. Σύμφωνα με τους Ροχίγγυας είναι ο βιρμανικός στρατός που έκαιγε τα χωριά, ενώ σύμφωνα με τον βιρμανικό στρατό ήταν οι τζιχαντιστές. Σταδιακώς όλοι οι κατοικούντες στον βορρά του Αρακάν Ροχίγγυας άρχισαν να παίρνουν τον δρόμο για να καταφύγουν στο Μπαγκλαντές, αλλά περιέργως όχι και οι Ροχίγγυας που έμεναν στον νότο της περιφερείας του Αρακάν.
Την 6η Σεπτεμβρίου μία επίσημος τουρκική αντιπροσωπία έφθανε στο Μπαγγλαντές για να διαμοιράσει τρόφιμα και ήδη πρώτης ανάγκης στους πρόσφυγες. Προΐστατο δε αυτής ο υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας Μευλύτ Τσαυούσογλου και η σύζυγος και ο υιός του προέδρου Ερντογάν, η Ερμινέ και ο Μπιλάλ.
Στις μουσουλμανικές χώρες, μία τεράστια εκστρατεία παραπληροφορήσεως εβεβαίου, τῃ συνδρομῄ φωτογραφιών, ότι οι Βουδδιστές κατέσφαζαν μαζικώς τους Μουσουλμάνους. Βεβαίως, καμμία απ’αυτές τις φωτογραφίες δεν είχε ληφθεί στην Βιρμανία, και αυτές οι ψευδείς ειδήσεις απεγυμνώθησαν η μία μετά την άλλη. Μα στις δύο αυτές χώρες όπου τελεί ελαχίστως πεπαιδευμένος ο πληθυσμός, οι φωτογραφίες έπεισαν ενώ οι διαψεύσεις πέρασαν απαρατήρητες. Μόνο το Μπαγγλαντές εξέφραζε επιφυλάξεις επί του ρόλου των τζιχαντιστών και βεβαίωνε το Μυανμάρ περί την συνεργασία του εναντίον των τρομοκρατών [14].
Την 11η Σεπτεμβρίου, ο εν ενεργείᾳ πρόεδρος του Οργανισμού Ισλαμικής Διασκέψεως (OCI), Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παρενέβαινε προ της επιστημονικής επιτροπής του Οργανισμού που συνήρχετο στην Αστάνα (Καζαχστάν) –του οποίου δεν αποτελεί αρμοδιότητα- «για να σῴσει τους Ροχίγγυας».
Από της επομένης, της 12η Σεπτεμβρίου, ο Ηγέτης της (Ιρανικής) Επαναστάσεως, ο Αγιατολλάχ αλί Χαμενεΐ ελάμβανε θέση. Ὀλως ανήσυχος από την πρόταση του στρατηγού Ρεζαεΐ, έσπευδε να απονομιμοποιήσει τον προετοιμαζόμενο θρησκευτικό πόλεμο, την «σύγκρουση των πολιτισμών», καίτοι διακινδυνεύων την απόδοση μομφής στην παρουσία γυναικός επί κεφαλής κράτους. Έσπευδε λοιπόν να κλείσει την πόρτα σε μίαν στρατιωτική δέσμευση των Φρουρών της Επαναστάσεως. Δήλωνε : «Είναι απολύτως πιθανόν ο θρησκευτικός φανατισμός να έχει παίξει ρόλο σε αυτά τα γεγονότα, αλλά πρόκειται για ζήτημα εξ ολοκλήρου πολιτικό, διότι είναι η κυβέρνησις του Μυανμάρ που είναι υπεύθυνος. Και επί κεφαλής αυτής της κυβερνήσεως ευρίσκεται μία στυγνή γυναίκα, τιμημένη με το βραβείο Νόμπελ της Ειρήνης. Εν τοις πράγμασι, με τα γεγονότα αυτά υπεγράφη ο θάνατος του βραβείου Νόμπελκ Ειρήνης». [15].
Πάραυτα στην Τεχεράνη, ο πρόεδρος σεΐχης Χασάν Ρομπανί απηύθυνε έκκληση στον τακτικό στρατό όπως συμμετάσχει στην προπαρασκευαζομένη σύγκρουση. Την 17η Σεπτεμβρίου, οι αρχηγοί των γενικών επιτελείων του Περσικού και Πακιστανικού Στρατού ήλθαν σε επαφή για να ενώσουν τις δυνάμεις των στην κρίση [16]. Πρόκειται για την πρώτη στρατιωτική πρωτοβουλία, αλλά αφορά τον περσικό (ιρανικό) στρατό, τα στελέχη του επισήμου στρατεύματος δηλαδή (που συνεργάζονται ήδη με τους Τούρκους και Πακιστανούς ομολόγους των για την υπεράσπιση του Κατάρ) και όχι για τους “Φύλακες της Επαναστάσεως” (που μάχονται πλάι στους Συρίους εναντίον των τζιχαντιστών). Παρομοίως, η Περσία δρομολόγησε την παροχή γιγάντιας βοηθείας στους πρόσφυγες (Ροχίγγυας).
Την 19η Σεπτεμβρίου, αγνοώντας τις εξηγήσεις της Άουγγ Σαν Σου Κύι [17] και επωφελούμενος της γενικής Συνελεύσεως του ΟΗΕ, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συγκεντρώνει την ομάδα επαφής του ΟΙΔ (OCI) για να ζητήσουν από όλα τα κράτη μέλη να αναστείλουν κάθε εμπορική συναλλαγή με το Μυανμάρ και να ζητήσουν από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ψήφισμα [18].
Βγαίνοντας από την σκιά εν τέλει, η Σαουδική Αραβία ομολόγησε ότι υποστηρίζει μάλιστα τους Ροχίγγυας διακριτικά εδώ και 70 έτη και τους έχει παράσχει βοήθεια 50 εκατομμυρίων δολαρίων κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου. Ο βασιλεύς Σαλαμάν προσέθεσε μίαν δωρεά 15 εκατομμυρίων δολαρίων [19]. Α Σαουδάραβας πρέσβης στα Ηνωμένα Έθνη στην Γενεύη, Αμπντουλαζίζ μπεν Μοχάμμεντ Αλ-Ουασίλ, [Abdulaziz ben Mohammed Al-Wassil], κινητοποίησε το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Λησμονώντας τους πολέμους που εξαπολύουν στο Ιράκ, την Συρία και την Υεμένη, η Τουρκία, το Ιράν και η Σαουδική Αραβία, δηλαδή οι τρεις κύριες μουσουλμανικές στρατιωτικές δυνάμεις, “ξανάδεσαν” μεταξύ τους από στοιχειώδες κοινοτικό ανακλαστικό [20] και ετέθησαν στο πλευρό των Ροχίγγυας. Και οι τρεις καθόρισαν τον κοινό εχθρό : Την κυβέρνηση συνεργασίας και πολιτικώς διοικούσα τον βιρμανικό στρατό και την Άουγγ Σαν Σου Κύι.
Η απόλυτος αντιστροφή της καταστάσεως στην Μέση Ανατολή είχε ήδη ένα προηγούμενο : Τους πολέμους στην Νοτιοσλαυΐα. Στην Βοσνία Ερζεγοβίνη (1992-95) και στο Κοσσυφοπέδιο (1998-99), οι μουσουλμανικές χώρες και το ΝΑΤΟ πολέμησαν οι μεν πλάι στους δε εναντίον των εχόντων δεσμούς με την Ρωσσία Χριστιανών Ορθοδόξων.
Στην Βοσνία Ερζεγοβίνη ο πρόεδρος Αλίγια Ιζετμπέκοβιτς πλαισιώθηκε από τον Ηνωμενοπολιτειανό Ρίτσαρντ Πέρλ, ο οποίος τον συνεβούλευε στο διπλωματικό επίπεδο και κατηύθυνε την βοσνιακή αντιπροσωπία κατά τις συμφωνίες του Ντέυτον. Επωφελήθηκε στο επίπεδο των μέσων ενημερώσεως των συμβουλών του Βερνάρ-Ανρί-Λευί (Βερνάρδος Ερρίκος Λευή), -συμφώνως τοις ρήμασι ετούτου εδώ- ουδέποτε διαψευσθεισών. Τελικώς, στο στρατιωτικό επίπεδο, βασίστηκε στις συμβουλές του Σαουδάραβος Ουσσάμα Μπεν Λάντεν που οργάνωσε γι’αυτόν την Αραβική Λεγεώνα και έλαβε βοσνιακό διπλωματικό διαβατήριο. Κατά την διάρκεια της συγκρούσεως, υποστηριζόμενος υπογείως από το ΝΑΤΟ, ο Ιζετμπέκοβιτς έλαβε δημοσίως την στήριξη της Τουρκίας, του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας [21].
Η σύγκρουση του Κοσσυφοπεδίου άρχισε με μία τρομοκρατική εκστρατεία του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσόβου (UÇK) εναντίον (της κυβερνητικής εξουσίας) του Βελιγραδίου [22]. Οι μαχητές εκπαιδεύθηκαν από τις γερμανικές ειδικές δυνάμεις σε βάση του ΝΑΤΟ στην Τουρκία. Ο παρών αρχηγός των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών Χακάν Φιντάν ήταν ο αξιωματικός “σύνδεσμος” με τους τρομοκράτες, εκ των έσω, σε επίπεδο γενικού επιτελείου του ΝΑΤΟ. Είναι σήμερα αρχηγός της ΜΙΤ, των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών και δεύτερος στην ιεραρχία του ‘καθεστώτος’. Στην αρχή του πολέμου, 290.000 Κοσσοβάροι έφυγαν από την Σερβία σε τρεις ημέρες για να καταφύγουν στην Δυτική Δαρδανική Ρωμυλία (ΠΓΔΜ). Από δυτικών διαύλων τηλοψίας, δίκην ψυχαγωγίας προεβλήθη ο μακρόσυρτος μίτος των φυγάδων πορευομένων κατά μήκος σιδηροδρομικής γραμμής. Παρ’όλα αυτά, σύμφωνα με τα λίγα εκατομμύρια Σλαυοφώνων Δυτικορρωμυλιωτών που τους υπεδέχθησαν δεν υπήρχε καμμία αντικειμενική αιτία αυτής της μετοικήσεως τα μάλλα σκηνοθετικώς πλαισιωμένης από το ΝΑΤΟ. Λίγο τους ένοιαξε, η μετακίνηση αυτή του πληθυσμού χρησιμοποιήθηκε για να κατηγορηθεί ο πρόεδρος Σλόμπονταν Μιλόσευιτς δια την δια δυσαναλόγων μέσων καταστολή της τρομοκρατικής εκστρατείας που έπληττε την χώρα του, το δε ΝΑΤΟ του κήρυξε τον πόλεμο χωρίς την εξουσιοδότηση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Η βρώμικη δουλειά που ετοιμάζεται επεκτείνει το θέατρο των επιχειρήσεων προς την (άπω) Ανατολή. Το Πεντάγωνο δεν έχει την δυνατότητα να επιβάλει μία Τουρκο-Ιρανο-Σαουδική συμμαχία, μα και δεν έχει χρεία αυτού. Στην Νοτιοσλαυΐα, αυτές οι τρεις χώρες συντονίζονταν από το ΝΑΤΟ όταν δεν είχαν απ’ευθείας επαφές. Εν τούτοις το γεγονός του ότι μάχονται σε συμπαράταξη στην Βιρμανία (Μπούρμα//Μυανμάρ) θα τις εξαναγκάσει να βρουν διευθετήσεις στο Ιράκ, την Συρία, την Υεμένη· έτι περαιτέρω στην Λιβύη. Λαμβάνοντες υπ’όψιν την ερήμωση της Μέσης Ανατολής και την επιμονή των πληθυσμών να αντισταθούν, το Πεντάγωνο μπορεί να αφήσει αυτήν την περιοχή να επουλώσει τις πληγές της επί μίαν δεκαετία χωρίς τον φόβο να δει να αναδύεται η ελάχιστος δυνατότης πολιτικής αντιδράσεως.
Την επαύριον της συνελεύσεως του Συμβουλίου Ασφαλείας θέτοντας τις βάσεις του μελλοντικού πολέμου κατά της Βιρμανίας, η “Γραμματεία του Κράτους” (ήτοι το υπουργείο Εξωτερικών Υποθέσεων εις τα καθ’ημάς) των Ηνωμένων Πολιτειών ενημέρωσε τον πρόεδρο Μπαρζανί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα υπεστήριζαν την ανεξαρτησία ενός Κουρδιστάν στο Ιράκ. Το πεντάγωνο δεν μπορεί να κινητοποιήσει την Τουρκία και το Ιράν (Περσία) στην Νοτιοανατολική Ασία ενώ εν ταυτῴ “ταις γκαστρώνει και μ’ένα παιδάκι στην πλάτη” στα σύνορά των. Ο Μασσούντ Μπαρζανί ο οποίος είχε δεσμευθεί σε πορεία άνευ επιστροφής για το δημοψήφισμα της ανεξαρτησίας, θα’πρεπε λοιπόν συντόμως να αποσυρθεί από την πολιτική δράση. Τόσο δε περισσότερο καθ’όσον η εμφάνιση των κυματιζουσών ισραηλινών σημαιών στην Ερμπίλ, εκτεταμένως επιδειχθείσα από τους αραβικούς, περσικούς και τουρκικούς διαύλους τηλοψίας, απεξένωσε αυτού την ολότητα των γειτόνων του.
Εάν το σκηνάριο του Πενταγώνου ακολουθηθεί όπως δυνάμεθα να εικάσουμε, ο πόλεμος εναντίον της Συρίας θα ώφειλε μάλλον να τελειώσει, ελλείψει μαχητών, οπού’φυγαν μακρειά στα ξένα, να υπηρετήσουν την «Αμερικανική Αυτοκρατορία», σε νέο θέατρο επιχειρήσεων.
Σημειώσεις
[1] πηγή : The Pentagon’s New Map, Thomas P. M. Barnett, Putnam Publishing Group, 2004. ανάλυση : “Το στρατιωτικό σχέδιο των Ηνωμένων Πολιτειών για τον κόσμο”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 22 août 2017.
[2] « Myanmar : le Secrétaire général demande “une action rapide” pour mettre fin au “cauchemar” des Rohingya dans l’État de Rakhine », Compte-rendu du Conseil de sécurité, Onu, 28 septembre 2017. Référence : CS/13012.
[3] Το Ηνωμένο βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες φρόντισαν ήδη την σύνταξη της πράξεως κατηγορητηρίου του Μυανμάρ, ακόμα πριν τα παρόντα γεγονότα : Countdown to Annihilation : Genocide in Myanmar, Penny Green, Thomas MacManus & Alicia de La Cour Venning, Queen Mary University of London, 2016. Persecution of the Rohingya Muslims ; Is Genocide Occurring in Myanmar’s Rakhine State ; a Legal Analysis, Allard Lowenstein, Yale University, 2016.
[4] « Birmanie : la sollicitude intéressée des États-Unis », par Thierry Meyssan, Abiad & Aswad (Syrie), Réseau Voltaire, 5 novembre 2007.
[5] The Burma Spring: Aung San Suu Kyi and the New Struggle for the Soul of a Nation, Rena Pederson, Foreword by Laura Bush, Pegasus, 2015.
[6] Neither Saffron Nor Revolution: A Commentated and Documented Chronology of the Monks’ Demonstrations in Myanmar in 2007 and Their Background, Hans-Bernd Zöllner, Humboldt-University, 2009.
[7] Burma/Myanmar: What Everyone Needs to Know, David Steinberg, Oxford University Press, 2013.
[8] Για να είμεθα πιο ακριβείς, υπήρξαν Βεγγαλέζοι μετανάστες στην Βιρμανία πριν την Βρεταννική κυριαρχία, αλλά η τεράστια πλειονότης των Ροχίγγυας κατάγεται από τους μετατοπισθέντες υπό των αποικιοκρατών εργάτες. ΣτΣ. (Σημείωση του Συγγραφέως).
[9] “Myanmar’s Rohingya insurgency has links to Saudi, Pakistan”, Simon Lewis, Reuters, December 16, 2016.
[10] “Speech by Aung San Suu Kyi at 71st UN General Assembly”, by Aung San Suu Kyi, Voltaire Network, 21 September 2016.
[11] Towards a peaceful, fair and prosperous future for the people of Rakhine, Advisory Commission on Rakhine State, August 2017.
[12] “We won’t Leave Rohingya Muslims Alone”, Presidency of the Republic of Turkey, September 1, 2017.
[13] “Rezaei urges Muslim states to defend Rohingya Muslims”, Mehr Agency, September 6, 2017.
[14] “Bangladesh offers Myanmar army aid against Rohingya rebels”, AFP, August 29, 2017.
[15] « Myanmar : le Guide critique les défenseurs des droits de l’homme », Leader.ir, 12 septembre 2017.
[16] “Iranian, Pakistani Top Military Commanders Stress Need for Ending Myanmar Muslims’ Plights”, Fars News, September 17, 2017.
[17] “Aung San Suu Kyi speech on National Reconciliation and Peace”, by Aung San Suu Kyi, Voltaire Network, 19 September 2017.
[18] «OIC Contact Group on Rohingya calls for UN Resolution on Myanmar», Organisation of Islamic Cooperation, September 19, 2017.
[19] « Le Serviteur des Deux Saintes Mosquées accorde un don de 15 millions de dollars aux réfugiés Rohingyas », Saudi Press Agency, September 19, 2017.
[20] The Rohingyas : Inside Myanmar’s Hidden Genocide, Azeem Ibrahim, Hurst, 2016.
[21] Πώς η Τζιχάντ έφθασε στην Ευρώπη Comment le Djihad est arrivé en Europe, Jürgen Elsässer, préface de Jean-Pierre Chevènement, éditions Xenia, 2006.
[22] « L’UÇK, une armée kosovare sous encadrement allemand », par Thierry Meyssan, Notes d’information du Réseau Voltaire, 15 avril 1999.
*Ο Τιερί Μεϊσάν είναι πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: L’Effroyable imposture : Tome 2, Manipulations et désinformations (éd. JP Bertand, 2007), (éd. JP Bertand, 2007).
http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2017/10/blog-post_707.html#more
Political Islam against China
THE PENTAGON IS PREPARING A NEW WAR IN SOUTH-EAST ASIA
by Thierry Meyssan
You are probably aware that you are incompletely informed about what is brewing in Myanmar, and you probably haven’t heard about the military coalition that is preparing to attack that country. And yet, as Thierry Meyssan reveals here, these current events have been in preparation by Riyadh and Washington since 2013. Don’t take sides before you read this article and digest the information.
VOLTAIRE NETWORK | DAMASCUS (SYRIA) | 3 OCTOBER 2017
Pursuing its Grand Strategy of extending the theatre of war [1], the Pentagon is at the same time preparing the instrumentation of the Kurds in the Greater Middle East, a civil war in Venezuela and a war of attrition in the Philippines. However, these conflicts will have to wait for the implementation of a fourth theatre of operations – namely Burma, China’s next-door neighbour.
During the meeting of the UN Security Council on 28 September, the US ambassador and several of her allies accused Myanmar’s coalition government of « genocide » [2]. This loaded word – which, in European law, designates the massacre of a great number of people, but in US law applies to a method of killing, even if the criminal kills only one person – is enough for Washington to justify a war, with or without the backing of the Security Council, as we saw in Yugoslavia [3]. The meeting of the Security Council was held at the request of the Organisation of Islamic Cooperation (OIC).
In order to make the facts correspond to their narrative, the United States, the United Kingdom and France, which had celebrated Aung San Suu Kyi and the Buddhist monks for their non-violent resistance to the dictatorship of the State Law and Order Restoration Council (SLORC) during the « Saffron revolution » in 2007 [4], simply redefined the Burmese army, Nobel Peace Prize-winner Aung San Suu Kyi [5], and all the Buddhists in the country [6] as “the bad guys”.
Burma has not known civil peace since the days of foreign domination, first British and then Japanese [7]. It has become easier to destabilise since the SLORC junta agreed to share power with the National League for Democracy (NLD), and together are trying to resolve the country’s many conflicts in a peaceful way.
By a geographical coincidence, Burma allows the passage across its territory of the pipe-line linking Chinese Yunnan to the Bay of Bengal, and houses the Chinese electronic surveillance posts for the naval routes which near its coasts. Making war in Burma is therefore more important for the Pentagon than blocking the two « Silk Roads » in the Middle East and Ukraine. An inheritance of British colonisation, there are also, among the distinct Burmese population, 1.1 million descendants of the workers that London had displaced from Bengal to Burma – the Rohingyas [8]. It happens that this national – not ethnic – minority is Muslim, although the great majority of Burmese people is Buddhist. Finally, during the Second World War, the Rohingyas collaborated with India against Burmese nationalists.
In 2013, when the Pentagon and the CIA had deployed the jihadist hordes in Syria and maintained a war of position, Saudi Arabia created yet another terrorist organisation in Mecca, the Faith Movement (Harakah al-Yaqin). This group, which declared that it was an assembly for the Rohingyas, is in reality commanded by the Pakistani Ata Ullah, who fought the Soviets in Afghanistan [9]. The Saudi regime housed the largest community of male Rohingyas, after Burma and before Bangladesh, with 300,000 male workers without their families.
According to a report by the Benagli intelligence services, before the current crisis, the Faith Movement had been working for a year with a spin-off group of the Bengali Jamat-ul-Mujahideen around the slogan « Bengali Jihad in Baghdad ». This tiny group pays allegiance to the Caliph of Daesh, Abou Bakr al-Baghdadi, and has gathered in the same coalition the Indian Mujahideen, Al-Jihad, Al-Ouma, the Students’ Islamic Movement of India (SIMI), the Lashkar-e-Toiba (LeT) and the Pakistani Harkat-ul Jihad-al Islami (HuJI). The group is financed by the foundation Revival of Islamic Heritage Society (RIHS) in Kuwait. When, less than a year and a half ago, in March 2016, the SLORC accepted to share power with Aung San Suu Kyi’s party, the United States attempted to use the Nobel Peace Prize-winner against Chinese interests. Knowing that it would be difficult to manipulate the daughter of the father of Burmese independence, the communist Aung San, they encouraged the Faith Movement – « …you never know … ».
In September 2016, Aung San Suu Kyi represented her country at the UN General Assembly [10]. Naïvely, she explained the problems faced by her people and the means she was setting up to resolve these difficulties progressively, beginning with the question of the Rohingyas. Once back home, she realised that her former US supporters were in reality the enemies of her country. The Faith Movement launched a series of terrorist attacks, including the attack on the Maungdaw border police station, where 400 terrorists plundered the arsenal, killing 13 customs officers and soldiers.
Resolute, Aung San Suu Kyi pursued the implementation of an advisory committee tasked with analysing the Rohingya question, and ending the discrimination under which they suffered. This committee was composed of six Burmans and three foreigners – Dutch ambassador Laetitia van den Assum, Lebanese ex-Minister Ghassan Salame (in reality representing France), and ex-UN Secretary General Kofi Annan, acting as President of the committee.
The nine committee members began work of a rare quality, despite the Burmese obstacles. Political parties failed to have the committee dissolved by the National Assembly, but managed to force the adoption of a motion of no confidence against the committee by the local Assembly of Arakan (the state inhabited by the Rohingyas). Nevertheless, the committee members handed in their report on 25 August – it contained genuine recommendations which could actually be implemented with the true goal of improving the living conditions of all concerned [11].
The same day, the Saudi and US Secret Services gave the signal for the riposte – the Faith Movement, renamed by the British the « Arakan Rohingya Salvation Army » and divided into commandos, attacked army barracks and police stations, causing 71 deaths. For a week, Burmese troops waged an anti-terrorist operation against the jihadists. 400 members of their families fled to Bangladesh.
Three days later, Turkish President Recep Tayyip Erdoğan began to telephone all the heads of state of the Muslim countries to alert them about the « genocide of the Rohingyas ». On 1 September, the day of the most important Muslim holiday, the Aïd al-Adha, acting as serving President of the Organisation of Islamic Cooperation, he gave a vibrant speech in Istanbul calling to save the Rohingyas and support their Salvation Army [12].
However, the jihadists have done nothing to defend the Rohingyas, but have systematically intervened to sabotage the attempts to improve their living conditions and end the discriminations under which they suffer.
On 5 September, the President of the Iranian Expediency Discernment Council, Mohsen Rezaei, proposed joining the forces of all Muslim states to create an Islamic army to save the « Rohingya brothers » [13]. A position which carries all the more weight since General Rezaei is an ex-Commander of the Revolutionary Guard.
While the Burmese army had ceased all activity against the terrorists, Rohingya villages were burned, and the Rakhine population of Arakan lynched Muslims, who in their eyes were all accomplices of the terrorists. According to the Rohingyas, it was the Burmese army who burned the villages, while according to the Burmese army, it was the jihadists. Progressively, all the Rohingyas from the North of Arakan took to the road seeking refuge in Bangladesh – but, curiously enough, not the Rohingyas from the South of the State.
On 6 September, an official Turkish delegation went to Bangladesh to distribute provisions to the refugees. It was led by the Minister for Foreign Affairs, Mevlüt Çavuşoğlu, and by the wife and the son of President Erdoğan, Bilal and Ermine.
In the Muslim countries, a vast campaign of disinformation claimed, with photo support, that the Buddhists were killing Muslims en masse. Of course, none of these photos had been taken in Burma, and the fake news reports were debunked one after the other. But in countries where the population is poorly educated, the photos were deemed authentic, while the denials were hardly mentioned. Only Bangladesh voiced reservations about the role of the jihadists, and assured Myanmar of its cooperation against the terrorists [14].
On 11 September, the serving President of the Islamic Conference Organisation (ICO), Recep Tayyip Erdoğan, spoke before the Organisation’s scientific committee meeting at Astana (Kazakhstan) – which is not competent in the matter – « to save the Rohingyas ».
On the following day, 12 September, the Supreme Leader of Iran, Ayatollah Ali Khamenei took position. Very worried about General Rezaei’s proposition, he was careful to delegitimise the religious war which was being prepared – the « clash of civilisations » – even if it meant blaming the presence of a woman at the head of a State. He was therefore careful to close the door on a military engagement by the Revolutionary Guard. He declared – « It is quite possible that religious fanaticism may have played a part in these events, but this is a completely political question, because it’s the government of Myanmar which is responsible. And at the head of this government, there is a cruel woman, a Nobel Peace Prize-winner. In reality, these events have signed the death notice of the Nobel Peace Prize » [15].
In Teheran, President Sheikh Hassan Rohani immediately called on the regular army to participate in the conflict which was being prepared. On 17 September, the Chiefs of Staff of the Iranian and Pakistani armies made contact in order to unite their forces in the crisis [16]. This is the first military initiative, but it concerns the Iranian army (which is already working with its Turkish and Pakistani counterparts to defend Qatar) and not the Revolutionary Guards (who are fighting alongside the Syrians against the jihadists). Iran is also providing massive aid to the refugees.
On 19 September, ignoring the explanations of Aung San Suu Kyi [17], and profiting from the UN General Assembly, Recep Tayyip Erdoğan gathered the ICO contact group in order to request that all member States suspend all commerce with Myanmar, and to ask the UN Security Council to rule on the matter [18].
Finally appearing from the shadows, Saudi Arabia affirmed that they had been discreetly helping the Rohingyas for 70 years, and had already offered them 50 million dollars’ worth of aid during that time. King Salman also added a gift of 15 million dollars [19]. The Saudi ambassador to the UN in Geneva, Abdulaziz ben Mohammed Al-Wassil, mobilised the United Nations Human Rights Council (UNHRC).
Forgetting the wars they have been waging against one another – in Iraq, Syria and Yemen – Turkey, Iran and Saudi Arabia, in other words the three main Muslim military powers, joined together by simple communitarian reflex [20] and took position alongside the Rohingyas. All three of them named their common enemy – the coalition government of the Burmese army and Aung San Suu Kyi.
This total about-face in the Middle East has already seen a precedent – namely the wars in Yugoslavia. In Bosnia-Herzegovina (1992-95) and in Kosovo (1998-99), the Muslim countries and NATO fought side by side against the Orthodox Christians linked with Russia.
In Bosnia-Herzegovina, President Alija Izetbegović worked with US representative Richard Perle, who advised him on the diplomatic level and directed the Bosnian delegation during the Dayton Agreements. He also benefited, on the media level, from the advice of French representative Bernard-Henri Levy, according to Levy himself – and this has never been denied. Finally, on the military level, he relied on the advice of Saudi representative Oussama Ben Laden, who organised the Arab League on his behalf and received a Bosnian diplomatic passport. During the conflict, supported in secret by NATO, Izetbegović publicly received the support of Turkey, Iran and Saudi Arabia [21].
The Kosovar conflict began with a terrorist campaign against Belgrade by the Kosovo Liberation Army (UÇK). The combatants were trained by German Special Forces on a NATO base in Turkey [22]. The current head of Turkish Secret Services, Hakan Fidan, was the liaison officer for the terrorists within the NATO military staff. He is today the head of MIT, the Turkish Secret Services, and the number 2 of the régime. At the beginning of the war, in the space of three days, 290,000 Kosovars fled Serbia to seek refuge in Macedonia. Western TV channels showed numerous clips of the long lines of refugees walking along railway tracks. However, according to several million Macedonians who welcomed them, there was no objective reason for this migration, which was carefully supervised by NATO. Nonetheless, this displacement of the population was used to accuse President Slobodan Milošević of disproportionally repressing the terrorist campaign affecting his country, and NATO declared war on him without the authorisation of the Security Council.
The dirty work currently in preparation will extend the theatre of operations towards the East. The Pentagon is unable to impose an alliance between Turkey, Iran and Saudi Arabia, but in fact, does not need one. In Yugoslavia, these three states were coordinated by NATO when they were not in direct contact.
However, the fact of fighting side by side in Burma will force them to find arrangements in Iraq, Syria and Yemen – perhaps even in Libya. Considering the devastation of the Middle East, and the tenacious resistance of the populations there, the Pentagon can leave the region to lick its wounds for a decade without fear of seeing the emergence of the slightest opposition to its policies.
The day after the Security Council meeting which laid the foundations for the future war against Burma, the State Secretariat informed President Barzani that the United States would not support the independence of an Iraqi Kurdistan. Of course, the Pentagon can not mobilise Turkey and Iran in South-East Asia while betraying them at their frontier. Consequently Massoud Barzani, who had engaged himself unequivocally for the referendum on independence, will soon have to retire from political life. Particularly since the display of Israëli flags at Erbil, massively relayed by the Arab, Persian and Turkish TV channels, has alienated every one of his neighbours.
If the Pentagon’s scenario continues to play out as we may anticipate, the war against Syria should soon end due to the lack of combatants, who will have gone overseas to serve the « American Empire » in a new theatre of operations.
[1] Source : The Pentagon’s New Map, Thomas P. M. Barnett, Putnam Publishing Group, 2004. Analysis : “The US military project for the world”, by Thierry Meyssan, Translation Pete Kimberley, Voltaire Network, 22 August 2017.
[2] « Myanmar : le Secrétaire général demande “une action rapide” pour mettre fin au “cauchemar” des Rohingya dans l’État de Rakhine », Compte-rendu du Conseil de sécurité, Onu, 28 septembre 2017. Référence : CS/13012.
[3] The United Kingdom and the United States have already drawn up the act of accusation against Myanmar, even before the current events:Countdown to Annihilation : Genocide in Myanmar, Penny Green, Thomas MacManus & Alicia de La Cour Venning, Queen Mary University of London, 2016. Persecution of the Rohingya Muslims ; Is Genocide Occurring in Myanmar’s Rakhine State ; a Legal Analysis, Allard Lowenstein, Yale University, 2016.
[4] « Birmanie : la sollicitude intéressée des États-Unis », par Thierry Meyssan, Abiad & Aswad (Syrie), Réseau Voltaire, 5 novembre 2007.
[5] The Burma Spring: Aung San Suu Kyi and the New Struggle for the Soul of a Nation, Rena Pederson, Foreword by Laura Bush, Pegasus, 2015.
[6] Neither Saffron Nor Revolution: A Commentated and Documented Chronology of the Monks’ Demonstrations in Myanmar in 2007 and Their Background, Hans-Bernd Zöllner, Humboldt-University, 2009.
[7] Burma/Myanmar: What Everyone Needs to Know, David Steinberg, Oxford University Press, 2013.
[8] To be specific, there were Bengali immigrants in Burma before British domination, but the vast majority of Rohingyas are descendants of the workers displaced by the colonising power. (Author’s note).
[9] “Myanmar’s Rohingya insurgency has links to Saudi, Pakistan”, Simon Lewis, Reuters, December 16, 2016.
[10] “Speech by Aung San Suu Kyi at 71st UN General Assembly”, by Aung San Suu Kyi, Voltaire Network, 21 September 2016.
[11] Towards a peaceful, fair and prosperous future for the people of Rakhine, Advisory Commission on Rakhine State, August 2017.
[12] “We won’t Leave Rohingya Muslims Alone”, Presidency of the Republic of Turkey, September 1, 2017.
[13] “Rezaei urges Muslim states to defend Rohingya Muslims”, Mehr Agency, September 6, 2017.
[14] “Bangladesh offers Myanmar army aid against Rohingya rebels”, AFP, August 29, 2017.
[15] « Myanmar : le Guide critique les défenseurs des droits de l’homme », Leader.ir, 12 septembre 2017.
[16] “Iranian, Pakistani Top Military Commanders Stress Need for Ending Myanmar Muslims’ Plights”, Fars News, September 17, 2017.
[17] “Aung San Suu Kyi speech on National Reconciliation and Peace”, by Aung San Suu Kyi, Voltaire Network, 19 September 2017.
[18] «OIC Contact Group on Rohingya calls for UN Resolution on Myanmar», Organisation of Islamic Cooperation, September 19, 2017.
[19] « Le Serviteur des Deux Saintes Mosquées accorde un don de 15 millions de dollars aux réfugiés Rohingyas », Saudi Press Agency, September 19, 2017.
[20] The Rohingyas : Inside Myanmar’s Hidden Genocide, Azeem Ibrahim, Hurst, 2016.
[21] Comment le Djihad est arrivé en Europe, Jürgen Elsässer, préface de Jean-Pierre Chevènement, éditions Xenia, 2006.
[22] « L’UÇK, une armée kosovare sous encadrement allemand », par Thierry Meyssan, Notes d’information du Réseau Voltaire, 15 avril 1999.
Emma Olive 