Το αντι- ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο θρυμματισμένο στη σκέψη
Δίκτυο Βολταίρος | Δαμασκός (Συρία)| 16 Αυγούστου 2017
Τιερί Μεϊσάν
Το Μάιο 2017, ο Τιερί Μεϊσάν εξηγούσε στο Russia Today γιατί οι Νοτιοαμερικανικές ελίτ ακολουθούν λάθος πορεία ενώπιον του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Επέμενε για την αλλαγή παραδείγματος των σημερινών ένοπλων συγκρούσεων και την ανάγκη να επανεξετάσουμε ριζικά τον τρόπο να υπερασπιστεί η Πατρίδα.
Όταν η χώρα του δέχθηκε επίθεση από τους τζιχαντιστές, το 2011, ο πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ αντέδρασε ενάντια στο ρεύμα: αντί να ενισχύει τις αρμοδιότητες των υπηρεσιών ασφαλείας, τις μείωσε. Έξι χρόνια αργότερα, η χώρα του είναι στο σημείο να βγει νικήτρια του μεγαλύτερου πολέμου μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ. Το ίδιο είδος επίθεσης συμβαίνει στη Λατινική Αμερική, όπου δημιουργεί μια πολύ πιο κλασική απάντηση. Ο Τιερί Μεϊσάν
εκθέτει εδώ τη διαφορά στην ανάλυση και τη στρατηγική των πρόεδρων Άσαντ από τη μια πλευρά, Μαδούρο και Μοράλες από την άλλη. Δεν πρόκειται να θέτει τους ηγέτες σε ανταγωνισμό, αλλά να καλέσει τον καθένα να εξέλθει από τις πολιτικές κατηχήσεις και να λαμβάνει υπόψη την εμπειρία των πρόσφατων πολέμων.
Η επιχείρηση αποσταθεροποίησης της Βενεζουέλας συνεχίζεται. Πρώτον, βίαιες ομάδες, διαδηλώνοντας κατά της κυβέρνησης, σκότωναν περαστικούς, ακόμα και πολίτες που ενώθηκαν μαζί τους. Σε δεύτερο στάδιο, οι μεγάλες εταιρείες διανομής τροφίμων διοργάνωσαν ελλείψεις στα σούπερ μάρκετ. Στη συνέχεια, μερικά μέλη των δυνάμεων ασφαλείας επιτέθηκαν σε υπουργεία, κάλεσαν για εξέγερση και εισήλθαν στη παρανομία.
Ο διεθνής Τύπος συνεχίζει να αποδίδει τους νεκρούς στις διαδηλώσεις στο «καθεστώς», ενώ πολλά βίντεο μαρτυρούν ότι σκόπιμα δολοφονήθηκαν από τους ίδιους τους διαδηλωτές. Με βάση αυτών των ψευδών στοιχείων, αποκαλεί «δικτάτορα», τον πρόεδρο Νίκολας Μαδούρο, όπως έπραξε, πριν από έξι χρόνια, για τον Μουαμάρ Καντάφι και τον Μπασάρ αλ Άσαντ.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποίησαν την Οργάνωση Αμερικανικών Κρατών (ΟΑΚ) κατά του προέδρου Μαδούρο με τον τρόπο που κάποτε χρησιμοποίησαν τον Αραβικό Σύνδεσμο κατά του προέδρου Άσαντ. Το Καράκας, μη περιμένοντας να αποκλειστεί από τον Οργανισμό κατήγγειλε τη μέθοδο, και αποχώρισε από μόνο του.
Η κυβέρνηση Μαδούρο, ωστόσο, μετρά δύο αποτυχίες στο ενεργητικό της:
1. ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος της δεν μετακινήθηκε προς τις κάλπες στις βουλευτικές εκλογές το Δεκέμβριο 2015, αφήνοντας την αντιπολίτευση να αρπάξει την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο.
2.Πιάστηκε αδιάβαστη σχετικά με τη κρίση των τροφίμων, ενώ παρόμοια κρίση είχε ήδη οργανωθεί στο παρελθόν κατά του Αλιέντε στη Χιλή και στη Βενεζουέλα ενάντια στον Τσάβες.Της πήρε αρκετές εβδομάδες για τη δημιουργία νέων οδών εφοδιασμού.
Κατά πάσα πιθανότητα, η σύγκρουση που ξεκίνησε στη Βενεζουέλα δεν θα σταματήσει στα σύνορά της. Θα βάλει φωτιά σε όλο το βορειοδυτικό τμήμα της νοτιοαμερικανικής ήπειρο και τη Καραϊβική.
Ένα ακόμη βήμα έγινε με τις στρατιωτικές προετοιμασίες κατά της Βενεζουέλας, της Βολιβίας και του Εκουαδόρ, από το Μεξικό, την Κολομβία και τη βρετανική Γουιάνα. Ο συντονισμός αυτός γίνεται από την ομάδα του πρώην Στρατηγικού Γραφείου για την Παγκόσμια Δημοκρατία (Office of Global Democracy Strategy)· μια μονάδα που δημιουργήθηκε από τον πρόεδρο Μπιλ Κλίντον και συνέχισαν ο αντιπρόεδρος Ντικ Τσένι και η κόρη του Liz. Η ύπαρξή της επιβεβαιώθηκε από τον Mike Pompeo, σημερινό διευθυντή της CIA. Γεγονός που οδήγησε στην αναφορά στον Τύπο, και μετά από τον πρόεδρο Τραμπ, για μια στρατιωτική επιλογή των ΗΠΑ.
Για να σώσει τη χώρα του, η ομάδα του προέδρου Μαδούρο αρνήθηκε να ακολουθήσει το παράδειγμα του προέδρου Άσαντ. Κατ’ εκείνη, η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η κυριότερη καπιταλιστική δύναμη, θα επιτιθόταν στη Βενεζουέλα για να της κλέψει το πετρέλαιο, ακολουθώντας ένα μοτίβο που επαναλήφθηκε πολλές φορές στο παρελθόν σε τρεις ηπείρους. Η άποψη αυτή ενισχύεται και από μια πρόσφατη ομιλία του πρόεδρου της Βολιβίας, Έβο Μοράλες.
Ας θυμηθούμε ότι το 2003 και το 2011, ο πρόεδρος Σαντάμ Χουσεΐν, ο οδηγός Μουαμάρ Καντάφι και πολλοί σύμβουλοι του προέδρου Άσαντ έκαναν τον ίδιο συλλογισμό. Η άποψη τους ήταν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτίθονταν διαδοχικά στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, στη συνέχεια στην Τυνησία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη και τη Συρία μόνο για να ανατρέψουν τα καθεστώτα που αντιστέκονταν στον ιμπεριαλισμό τους και για να ελέγχουν τα αποθέματα υδρογονανθράκων της ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Πολλοί αντι-ιμπεριαλιστικοί συγγραφείς συνεχίζουν και σήμερα αυτή την ανάλυση, για παράδειγμα, προσπαθώντας να εξηγήσουν τον πόλεμο κατά της Συρίας λόγω της διακοπής του σχεδίου του καταριανού αγωγού φυσικού αερίου.
Αλλά αυτό το σκεπτικό αποδείχθηκε λάθος. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αναζητούσαν, ούτε την ανατροπή των προοδευτικών κυβερνήσεων (Λιβύη και Συρία), ούτε να κλέψουν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της περιοχής, αλλά να καταστρέψουν τα Κράτη, να ξαναστείλουν τους πληθυσμούς σε προϊστορικούς χρόνους, στην εποχή όπου «ο άνθρωπος ήταν ένας λύκος για τον άνθρωπο».
Οι ανατροπές του Σαντάμ Χουσεΐν και του Μουαμάρ Καντάφι δεν αποκατάστησαν την ειρήνη. Οι πόλεμοι συνεχίστηκαν παρά την εγκατάσταση μιας κυβέρνησης κατοχής στο Ιράκ, και μετά, κυβερνήσεων στην περιοχή, που περιλάμβαναν συνεργάτες του ιμπεριαλισμού που αντιστέκονται στην εθνική ανεξαρτησία. Εξακολουθούν ακόμα, μαρτυρώντας ότι η Ουάσιγκτον και το Λονδίνο δεν ήθελαν να ανατρέψουν καθεστώτα, ή να υπερασπιστούν τις δημοκρατίες, αλλά να συντρίψουν τους λαούς. Είναι μια βασική διαπίστωση που ανατρέπει την κατανόηση μας του σύγχρονου ιμπεριαλισμού.
Αυτή η στρατηγική, ριζικά νέα, διδάχθηκε από τον Thomas PM Barnett από τις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Αποκαλύφθηκε δημόσια και εκτίθηκε το Μάρτιο του 2003 -δηλαδή λίγο πριν από τον πόλεμο κατά του Ιράκ- σε ένα άρθρο του Esquire, και μετά στο ομώνυμου βιβλίο The Pentagon’s New Map (Ο νέος χάρτης του Πενταγώνου), αλλά φαινόταν τόσο σκληρή που κανείς δεν φανταζόταν ότι θα μπορούσε να εφαρμοστεί.
Πρόκειται, για τον ιμπεριαλισμό, να χωριστεί ο κόσμος στα δύο: από τη μια πλευρά, μια σταθερή περιοχή που επωφελείται από το σύστημα, από την άλλη, ένα φρικτό χάος, όπου κανείς δεν σκέφτεται πλέον να αντισταθεί, αλλά μόνο να επιβιώσει· μια περιοχή από την οποία οι πολυεθνικές μπορούν να εξάγουν τις πρώτες ύλες που χρειάζονται χωρίς να δώσουν λογαριασμό σε κανέναν.
Από τον δέκατο έβδομο αιώνα και το βρετανικό εμφύλιο πόλεμο, η Δύση αναπτύχτηκε με το φόβο του χάους. Ο Τόμας Χομπς μας δίδαξε να υπομείνουμε το λόγο του Κράτους(raison d’État) παρά να διακινδυνεύσουμε να ξαναζήσουμε αυτό το μαρτύριο. Η έννοια του χάους δεν μας επέστρεψε παρά μόνο από τον Leo Strauss, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτός ο φιλόσοφος, ο οποίος έχει εκπαιδεύσει προσωπικά πολλές προσωπικότητες του Πενταγώνου, ήθελε να κατασκευάσει μια νέα μορφή εξουσίας βυθίζοντας ένα μέρος του κόσμου στην κόλαση.
Η εμπειρία του τζιχαντισμού στην ευρύτερη Μέση Ανατολή μας έδειξε τι είναι το χάος.
Αν και αντέδρασε όπως το περιμέναμε στα γεγονότα στην Νταράα (Μάρτιος-Απρίλιος 2011), με την αποστολή του στρατού για την καταστολή των τζιχαντιστών του τεμένους αλ-Ομάρι, ο πρόεδρος αλ Άσαντ ήταν ο πρώτος που κατάλαβε αυτό που συνέβαινε. Μακριά από το να αυξήσει τις αρμοδιότητες των δυνάμεων ασφαλείας για τη καταστολή της εξωτερικής επίθεσης, έδωσε στον Λαό τα μέσα για να υπερασπιστεί τη χώρα.
Κατ ‘αρχάς, ανέστειλε τη κατάσταση έκτακτης ανάγκης, διέλυσε τα ειδικά δικαστήρια, απελευθέρωσε τις επικοινωνίες στο Διαδίκτυο, και απαγόρευσε τις ένοπλες δυνάμεις να χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους, αν αυτά έθεταν αθώους σε κίνδυνο.
Οι αποφάσεις αυτές κατά του ρεύματος είχαν σοβαρές συνέπειες. Για παράδειγμα, στη διάρκεια μιας επίθεσης στρατιωτικής φάλαγγας στο Banias, οι στρατιώτες απέφυγαν να χρησιμοποιούν τα όπλα τους ενώ βρίσκονταν σε αυτοάμυνα. Προτίμησαν να ακρωτηριαστούν από τις βόμβες των επιτιθεμένων, και μερικές φορές να πεθάνουν, παρά να πυροβολήσουν με κίνδυνο να πληγώσουν τους κατοίκους που τους παρακολούθαγαν να σφάζονται χωρίς να επεμβαίνουν.
Όπως πολλοί εκείνη την εποχή, νόμιζα ότι ήταν ένας αδύναμος πρόεδρος και ότι παραήταν πιστοί οι στρατιώτες, ότι η Συρία επρόκειτο να συνθλιβεί. Ωστόσο, έξι χρόνια αργότερα, ο Μπασάρ αλ-Άσαντ και οι συριακοί στρατοί κερδίζουν το στοίχημά τους. Ενώ αρχικά, οι στρατιώτες πολέμησαν μόνοι τους έναντι της ξένης επίθεσης, σιγά σιγά, κάθε πολίτης εμπλάκηκε, ο καθένας από τη θέση του, για να υπερασπίζει τη χώρα. Όσοι δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να αντισταθούν εξορίστηκαν. Βέβαια, οι Σύροι υπέφεραν πολύ, αλλά η Συρία είναι η μόνη χώρα στον κόσμο, μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ, η οποία αντιστάθηκε μέχρι ο ιμπεριαλισμός να κουραστεί και να τα παρατήσει.
Δεύτερον, ενώπιον της εισβολής της μυριάδας των τζιχαντιστών από όλους τους μουσουλμάνους, πληθυσμούς, από το Μαρόκο στην Κίνα, ο πρόεδρος αλ Άσαντ αποφάσισε να εγκαταλείψει μέρος του εδάφους του για να σώσει το Λαό του.
Ο Συριακός Αραβικός Στρατός οπισθοδρόμησε στη «χρήσιμη Συρία», δηλαδή στις πόλεις, αφήνοντας τις υπαίθρους και ερήμους στους εισβολείς. Ενώ η Δαμασκός φρόντιζε χωρίς καμία διακοπή για την παροχή τροφίμων σε όλες τις περιοχές που έλεγχε. Σε αντίθεση με μια δημοφιλή πεποίθηση στη Δύση, δεν υπήρξε πείνα παρά στις περιοχές που ελέγχονται από τους τζιχαντιστές και ορισμένες πόλεις που πολιορκήθηκαν από αυτούς· οι «ξένοι αντάρτες» (συγγνώμη για το οξύμωρο), που εφοδιαστήκαν από τις δυτικές «ανθρωπιστικές» οργανώσεις, χρησιμοποιώντας τη διανομή δεμάτων με τρόφιμα για να υποτάξουν τους πληθυσμούς που λιμοκτονούσαν.
Ο συριακός Λαός παρατήρησε ο ίδιος ότι μόνο η Δημοκρατία, και όχι οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι και οι τζιχαντιστές τους, τον έθραυε και τον προστάτευε
Τρίτον, ο πρόεδρος Άσαντ χάραξε, σε μια ομιλία του στις 12 Δεκεμβρίου του 2012, τον τρόπο με τον οποίο σχεδίαζε να ξανακτίσει τη πολιτική ενότητα της χώρας. Ανέφερε την ανάγκη να συνταχτεί ένα νέο σύνταγμα και να το υποβάλει προς έγκριση με ειδική πλειοψηφία του Λαού, στη συνέχεια να προχωρήσει με τη δημοκρατική εκλογή όλων των θεσμικών υπευθύνων, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου, φυσικά.
Εκείνη την εποχή, οι Δυτικοί χλεύασαν τις αξιώσεις του προέδρου Άσαντ να καλέσει για εκλογές στη μέση του πολέμου. Σήμερα, όλοι οι διπλωμάτες που εμπλέκονται στην επίλυση της σύγκρουσης, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων του ΟΗΕ, υποστηρίζουν το σχέδιο Άσαντ.
Ενώ οι τζιχαντιστικοί κομάντο κυκλοφορούσαν σε όλη τη χώρα, συμπεριλαμβανομένης και της Δαμασκού, και δολοφονούσαν πολιτικούς στα σπίτια τους με τις οικογένειές τους, ο πρόεδρος Άσαντ ενθάρρυνε τους εθνικούς αντιπάλους του να πάρουν το λόγο. Ο ίδιος εγγυήθηκε την ασφάλεια του φιλελευθέρου Hassan al-Νουρί και του μαρξιστή Maher al-Hajjar για να πάρουν, επίσης, το ρίσκο να παρουσιαστούν στις προεδρικές εκλογές του Ιουνίου 2014. Παρά την έκκληση για μποϊκοτάζ από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και τις δυτικές κυβερνήσεις, παρά το τρόμο που έσπειραν οι τζιχαντιστές, παρά την εξορία στο εξωτερικό εκατομμύριων πολιτών, το 73,42% των ψηφοφόρων απάντησαν με τη παρουσία τους.
Με τον ίδιο τρόπο, από τις αρχές του πολέμου, δημιούργησε ένα Υπουργείο Εθνικής Συμφιλίωσης, γεγονός που δεν είχε συμβεί σε καμία χώρα υπό πόλεμο. Το εμπιστεύτηκε στον πρόεδρο ενός συμμαχικού κόμματος, του SSNP, Αλί Χαϊντάρ. Ο τελευταίος διαπραγματεύτηκε και σύναψε περισσότερες από χίλιες συμφωνίες για αμνηστία σε πολίτες που είχαν πάρει τα όπλα εναντίον της Δημοκρατίας και την ένταξή τους στο κόρφο του Συριακού Αραβικού Στρατού.
Κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου, ο πρόεδρος Άσαντ δεν χρησιμοποίησε ποτέ βία εναντίον του ίδιου του Λαού του, παρότι λένε αυτοί που τον κατηγορούν δωρεάν για γενικευμένα βασανιστήρια. Έτσι, εξακολουθεί να μην έχει θεσπίσει μια μαζική επιστράτευση, ούτε την υποχρεωτική στράτευση. Είναι πάντα δυνατό για έναν νεαρό άνδρα, να αποφύγει τη στρατιωτική θητεία. Διοικητικές διαδικασίες επιτρέπουν σε κάθε αρσενικό πολίτη να ξεφύγει από την εθνική υπηρεσία εάν δεν επιθυμεί να υπερασπιστεί τη χώρα του με τα όπλα στο χέρι. Μόνο εξόριστοι οι οποίοι δεν είχαν την ευκαιρία να προβούν σε αυτές τις διαδικασίες μπορούν να είναι παραβάτες αυτών των νόμων.
Για έξι χρόνια, ο πρόεδρος Άσαντ συνεχίζει με το ένα χέρι να απευθύνει έκκληση προς τον λαό του, να του δώσει ευθύνες και, από το άλλο, να προσπαθήσει να τον θρέψει και να τον προστατεύσει όσο μπορούσε. Πάντα ανέλαβε τον ρίσκο να δώσει πριν να λαμβάνει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σήμερα έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού του και μπορεί να υπολογίζει στην ενεργό υποστήριξη του.
Οι νοτιοαμερικανικές ελίτ κάνουν λάθος συνεχίζοντας τον αγώνα των προηγούμενων δεκαετιών για μια πιο δίκαιη κατανομή του πλούτου. Ο κύριος αγώνας δεν είναι πλέον μεταξύ της πλειοψηφίας του λαού και μιας μικρής προνομιούχας τάξης. Η επιλογή που τέθηκε στους λαούς της ευρύτερης Μέσης Ανατολής και στην οποία οι Νοτιαμερικανοί θα πρέπει να απαντήσουν με τη σειρά τους, είναι να υπερασπιστούν την πατρίδα ή να πεθάνουν.
Τα γεγονότα το αποδεικνύουν: ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός δεν σκοπεύει πλέον με προτεραιότητα να αρπάξει τους φυσικούς πόρους. Κυριαρχεί τον κόσμο και τον λεηλατεί αδίστακτα. Ως εκ τούτου, προσπαθεί από τούδε και στο εξής να συντρίψει τους λαούς και να καταστρέψει τις κοινωνίες στις περιοχές στις οποίες ήδη εκμεταλλεύεται τους πόρους.
Σε αυτή την Εποχή του Σιδήρου, μόνο η στρατηγική Άσαντ επιτρέπει να σταθεί κανείς όρθιος και ελεύθερος.
Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά
Πηγή Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα)
http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2017/08/blog-post_947.html#more
DIVERGENT INTERPRETATIONS IN THE ANTI-IMPERIALIST CAMP – PART 1
The anti-imperialist camp: splintered in thought
by Thierry Meyssan
In 2011 when his country was subject to a jihadist siege, President Bashar el-Assad’s reaction was against the norm: rather than strengthening the powers of his security services, he cut them back. Six years on, his country is in the process of emerging victorious, in the most important war since Vietnam. This same type of aggression is unfolding in Latin America. Yet here, it is sparking off a far more classic response. In this article, Thierry Meyssan distinguishes the analysis and strategy of President Assad on the one hand and Maduro and Morales on the other. His aim is not to place these leaders in competition, but rather to call upon each of them to remove themselves from political catechisms and to pay due attention to the lessons learnt from the most recent wars.
VOLTAIRE NETWORK | DAMASCUS (SYRIA) | 15 AUGUST 2017
In May 2017, Thierry Meyssan appeared on Russia Today and explained where the South American elites were going wrong in their fight against US imperialism. He insisted that there has been a sea-change in the way the US now wages armed conflicts and we now need to radically rethink how we should defend our homeland.
The operation to destabilize Venezuela continues. The first phase: violent gangs demonstrating against the government killed passers by, as if citizenship created no bonds between them. The second phase: the major food suppliers organized food shortages in the supermarkets. Then some members of the forces attacked several ministers, called for a rebellion and now have retreated into hiding.
Of course the international press never ceases to hold the “regime” responsible for the deaths of demonstrators. Yet it is a fact that a number of videos testify that these demonstrators were deliberately assassinated by demonstrators themselves. No regard is paid to this and on the basis of this false information, the press then proceeds to qualify Nicolas Maduro as a “dictator” just as it did six years ago with respect to Muammar Gaddafi and Bashar el-Assad.
The United States has used the Organization of American States (the OAS) as an arm against President Maduro just like it once used the Arab League against President al-Assad. Caracas, not expecting to be excluded from the Organization, denounced this method and left of its own accord.
Maduro’s government has however two failures on its balance sheet: the vast majority of its voters did not go to the polling stations for the legislative elections of 2015, allowing the opposition to sweep a majority in Parliament. it was caught out by the crisis of food products, even though the same thing had been organized in the past in Chile against Allende and in Venezuela against Chávez. It required several weeks to put in place new circuits to provide food.
In all likelihood, the conflict that begins in Venezuela will not be held back by its borders. It will ooze out, embracing the entire North West of the South American continent and the Caribbean.
An additional step has been taken with military preparations against Venezuela, Bolivia and Ecuador following Mexico, Colombia and British Guyana. The team responsible for co-ordinating these measures is from the former Office of Global Democracy Strategy. This was a unit established by President Bill Clinton, then continued by Vice President Dick Cheney and his daughter Liz. Mike Pompeo, the current director of the CIA, has confirmed that this unit exists. This has led to rumours in the press, followed up by President Trump, of a US military option.
To save his country, President Maduro’s team has refused to follow the example of President al-Assad. Maduro’s team thinks that there is no real comparison between what is happening in Venezuela and Syria. The United States, the principal capitalist power, would set off to Venezuela to steal its oil, according to a plan that has been repeatedly played out in the past on three continents. This point of view was given further weight by a speech that Evo Morales, Bolivia’s President, recently delivered.
Let us recall that in 2003 and 2011, President Saddam Hussein, the Guide Muammar Gaddafi and a number of President Assad’s advisors reasoned similarly. They thought that the US would attack the following states in succession: Afghanistan and Iraq, then Tunisia, Egypt and Libya and Syria. And why? For the sole reason of bringing about the collapse of regimes that were resisting its imperialism and controlling hydrocarbon resources in an expanded Middle East. A number of anti-imperialist authors cling to this analysis today. So for example, they use it to try to explain the war against Syria by reference to the interruption of the Qatari gas pipeline project.
Now, this line of thinking is turning out to be false. The US is not looking to reverse progressive governments (Libya and Syria), nor to steal the region’s oil and gas. Its intent is to decimate States, to send people of these countries back to a pre-historic time where “man did not love his neighbour as God loved him but would pounce like a wolf upon his neighbour” [Translator’s note: the literal translation of the French original is: “man was a wolf for man”].
Has toppling the Saddam Hussein regime and the regime of Gaddafi brought peace back to these states? No! Wars have continued even though “government of occupation” has been set up in Iraq, then a government composed of other governments in the region including those who collaborated with the imperialists opposed to national independence. Wars are still being waged. This surely evidences that Washington and London had no intention of toppling these regimes nor defending democracy. These were transparent covers for their true intentions which were to eliminate the people in these states. It is a basic observation that rocks our understanding of contemporary imperialism.
This strategy, radically new, was taught by Thomas P. M. Barnett following 11-September 2001. It was publicly revealed and exposed in March 2003 – that is, just before the war against Iraq— in an article in Esquire, then in the eponym book, The Pentagon’s New Map. However, such a strategy appears so cruel in design, that no one imagined it could be implemented.
Imperialism seeks to divide the world in two. One part will be a stable area which profits from the system while in the other part a terrifying chaos will reign. This other will be a zone, where all thought of resisting has been wiped it; where every thought is fixated on surviving; an area where the multinationals can extract raw materials which they need without any duty to account to anyone.
Since the eighteenth century and the British Civil War, Western development has been triggered by its attempt to do all it can to avoid chaos. Thomas Hobbes taught us to support the thinking of the State rather than risk experiencing this torment for another time. The notion of chaos only returned to us with Leo Strauss, after the Second World War. This philosopher, who has personally trained a number of personalities within the Pentagon, intended to build a new form of power by plunging part of the world into hell.
Jihadism inflicted onto an expanded Middle East has shown us what is chaos.
While President Assad reacted as anticipated to the events of Deraa (March – April 2011), by sending his army to quell the jihadists of the Mosque al-Omari, he was the first to understand what was happening. Far from increasing the powers of the forces to maintain order to repress the aggression sourced from abroad, he equipped his people with the means to defend their homeland.
First: he lifted the state of emergency, dissolved the special courts, freed the Internet communications and forbid the armed forces to use their arms if to do so would endanger the lives of innocent civilians.
When Assad took these decisions he was clearly not going with the flow. And these decisions were ladened with consequences. For example, at the time of the attack of a military convoy at Banias, soldiers held off using their weapons in self-defence; they preferred to be mutilated by the bombs of their attackers and occasionally die, rather than to fire, risking injuring inhabitants that were looking at them being massacred without intervening.
Like many at this time, I thought that the President was too weak and his troops too loyal; that Syria was going to go down. However six years on, Bashar el-Assad and the Syrian armed forces met the challenge. While at the beginning the soldiers have struggled alone against foreign aggression, gradually, every citizen came on board, to defend the country.
Those who were not able to or who did not want to resist, went into exile. It is clearly the case that the Syrian people have greatly suffered. That said, Syria is the only State in the entire world, since the Vietnam War, to have resisted until imperialism tires itself out and surrenders.
Second: faced with this invasion of a multitude of jihadists, from Muslim populations all over the world – Morocco to China, President Assad took the decision to abandon part of his territory to save his people.
The Syrian Arab Army confined itself to the “useful Syria”, that is, to the cities. It abandoned the countryside and the deserts to the attackers. Damascus kept supervising, uninterruptedly, the provision of food to every region under its control. Contrary to an idea accepted by the West as common knowledge, the only areas where there is famine are those areas under Jihadi control and in the cities that it has besieged; the “ foreign rebels” (forgive this oxymoron), supplied by “humanitarian” associations, use the distribution of food packages as a means of making starving populations submit to them.
The Syria people have seen for themselves how the Republic alone assumed the role of feeding them and protecting them. The Muslim Brotherhood and their jihadists played no part.
Third: In a speech delivered on 12 December 2012, President Assad traced, how he intended to remake political unity in his country. Of special mention, he pointed out the need to draft a new constitution and to submit it to adoption by a qualified majority of his people then to proceed to democratically elect all institutional officials, including of course, the President.
At that time, the Westerners mocked the claim of President Assad to call elections when the war was at its bloodiest. Today, all diplomats involved in resolving this conflict including the UN, support Assad’s plan.
While Jihadi commandos were freely roaming the entire country, notably Damascus, and were murdering politicians even invading their homes where their families were, to do so, President Assad has encouraged dialogue with nationals who oppose him. He guaranteed the security of the liberal Hassan el-Nouri and the Marxist Maher el-Hajjar so that they too, might risk presenting themselves at the presidential elections in June 2014. Despite an appeal to boycott issued by the Muslim Brotherhood and Western governments, despite jihadi terror, despite the fact that millions of citizens were exiled abroad, voter turn out (of those present) was 73.42 %.
In the same way, from the beginning of the war, he created a ministry for National Reconciliation, something never seen before in a country where war is going on. Assad handed the ministry over to Ali Haidar, the President of PSNS, an allied party. He negotiated and concluded thousands of agreements taking into account the amnesty of citizens who had taken arms against the Republic and their integration in the Syrian Arab Army.
During this war, President Assad has never used force against his own people. This is so, despite the allegations of those who freely accuse him of widespread torture. So, let me be clear: he has never set up mass executions nor mandatory conscriptions. It is always possible for a young man to avoid his military obligations. Administrative procedures allow any male citizen to evade national service if he does not desire to defend his country with weapons in hand. Only the exiled who have not had the occasion to pursue these procedures may find themselves in violation of these laws.
For six years, President Assad has not stopped on the one hand, making an appeal to his people, asking them to thrust upon him obligations, and on the other hand, trying to feed them and to protect them, as far as he is able. He has always assumed the risk of giving before receiving. That is why today, he has won the confidence of his people, and can count on their active support.
South American elites are wrong to pursue the fight of the previous decades for a fairer distribution of their wealth. The battle which they must focus is no longer one where the majority of the people and small class of privileged individuals are on opposite sides.
The choice put to the peoples of the expanded Middle East and to the people of South America is this: aut defendendum vobis patriam est aut morendum vobis est (you must either defend your homeland or die). It is this question that they will have to respond to.
The facts prove it: the number one priority of imperialism today is no longer plundering natural resources. Imperialism, unscrupulous, dominates the world. Yet now its vision has expanded to wiping out people and to destroying the societies in the regions where it is already exploiting resources.
In this iron era, the Assad strategy alone allows us to stand tall and free
Translation
Anoosha Boralessa
http://www.voltairenet.org/article197477.html
Emma Olive 