Plot thickens in great game over post-ISIS Iraq and Syria  (in English and Greek)

July 26, 2017

By M K Bhadrakumar*

The post-ISIS future of Iraq and Syria has been a topic of animated discussion among American think tankers, the assumption being that the US is staging a military comeback in Iraq and well on the way to establishing a long-term presence in Syria. But political winds are blowing in an opposite direction.

The ‘working visit’ by Iraq’s vice-president Nouri Maliki to Moscow this week signals the revival of Russia’s historical role as Iraq’s key partner. Maliki’s remarks in Moscow are very revealing:

·         “It’s well known that Russia has historically strong relations with Iraq, therefore we would like Russia to have a substantial presence in our country, both politically and militarily. This way, a balance would be established that would benefit the region, its peoples and its countries.”

·         Baghdad believes “in Russia’s role in solving most of the key international issues as well as improving stability and balance in our region and worldwide.”

·         A Russian presence in Iraq would bring the necessary balance which cannot be “undermined in a political sense in favour of any external party.”

·         “Today we need Russia’s greater involvement in Iraqi affairs, especially in the energy field. Now when we are done with Islamic State, Iraq needs investments in energy and trade.” 

·         Moscow and Baghdad “should enhance… cooperation in countering terrorism in the region. We believe that both our countries are targets for terrorists and those who stand behind them.” 

Maliki’s remarks found positive resonance with the Russian side. While receiving Maliki, President Vladimir Putin emphasised military-technical cooperation and a “proactive” role in that area. Putin cast the Russian-Iraqi relationship in the broader framework of “the situation in the region in general.” The latter remark takes into account the Iraq-Syria-Iran regional axis as a bulwark against terrorism.

The unity of Iraq and Syria is a core issue for Russia. Maliki told Putin that the fractured Iraqi polity where political power “continues to be divided on the religious or ethnic principle between the Sunnis, the Shiites, the Arabs, the Kurds, Christians and Muslims” becomes a breeding ground for terrorism and, therefore, Baghdad has prepared a “special project” to address this systemic deficiency. The Kremlin readout quoted Maliki as saying,

·         “The idea is to restore real democracy, when the power is based on the victory of a political majority rather than on the assignment of quotas to various movements.”

In sum, Baghdad hopes to switch to a political system based on the ‘one-man, one-vote’ principle of representative rule, as in Syria or Iran. Clearly, the aim is to block foreign power from manipulating the minorities against the majority Shia community. No doubt, it will be a major reform not only in politico-economic terms, but also from the geopolitical perspective. Principally, Baghdad intends to resist any US-Israeli attempt to create an independent Kurdistan.

Maliki’s ‘working visit’ to Russia coincides with the signing of a defence agreement between Iraq and Iran. Maliki had signed an arms deal with Russia in 2012, estimated to be in the region of $4.2 billion (which couldn’t be implemented due to pressure from the Obama administration.) In sum, we’re witnessing a back-to-back effort by Iran and Russia to push back at US.

Fundamentally, Iraq’s power calculus is getting reset. The tens of thousands of Iraqi Shi’ite militia trained and equipped by Iran, who played a decisive role in defeating the ISIS, will likely get integrated into the Iraqi security forces. These battle-hardened militia, known as the Popular Mobilization Forces (Hashed al-Shaabi in Arabic) have moved into the deserts held by ISIS west of Mosul, massing around the town of Tal Afar and have taken a border crossing between Iraq and Syria.

They are in control of highways bisecting the Sunni heartland in western Iraq, which are used as vital military and civilian supply lines connecting Iran with Syria. According to official Iraqi figures, the Popular Mobilization Forces now number about 122,000 fighters. Clearly, the military balance in the region is dramatically shifting against the US (and Israel.) The Hezbollah leader Hassan Nasrullah warned recently that hundreds of thousands of Shi’ite fighters in the region will jointly resist any future Israeli invasion.

In geopolitical terms, Russia and Iran have shared interest in the unity and stability of post-ISIS Iraq and Syria. Unsurprisingly, China is not far behind them, either.

Thus, China’s Special Envoy to Syria Xie Xiaoyan is currently on a regional tour. While in Tehran on Tuesday, he stressed that China’s stance vis-à-vis the Syrian endgame is similar to Russia and Iran’s. Xie announced that China is “ready to act upon its responsibility to reconstruct Syria and we are prepared for it.” 

( and

Incidentally, on Tuesday China’s Exim Bank signed an agreement in Tehranon a financial package of US$1.5 billion for the upgrade of Iran’s trunk railway line connecting Tehran with Mashaad (near Turkmenistan border.) No doubt, Xie’s visit to Tehran flags that China has set its eyes on Iran as the gateway leading to Iraq and Syria.

Since March 2016 a China-Iran “Silk Road train” has been running once a month from Yiwu in China’s eastern Zhejiang province to Tehran. Its frequency is expected to increase once trade picks up. The “Silk Road train” slashes travel time from 45 days via sea route to less than 14 days. Clearly, China is positioning itself to play a major role in the reconstruction of Iraq and Syria and will be on the same page as Russia and Iran. 


 *M.K. Bhadrakumar served as a career diplomat in the Indian Foreign Service for over 29 years, with postings including India’s ambassador to Uzbekistan (1995-1998) and to Turkey (1998-2001). He writes the “Indian Punchline” blog and has written regularly for the Asia Times since 2001.

Τα πράγματα δυσκολεύουν στο μεγάλο παιχνίδι της μετα-Ντάες εποχής στο Ιράκ και τη Συρία

Ιούλιος 26,  2017

M K Bhadrakumar*

Το μέλλον του μετά-Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και τη Συρία ήταν αντικείμενο έντονης συζήτησης στις δεξαμενές σκέψης (Think Tanks) των ΗΠΑ· η παραδοχή είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες οργανώνουν τώρα τη στρατιωτική επιστροφή τους στο Ιράκ και πρόκειται να εγκατασταθούν μόνιμα στη Συρία. Αλλά οι πολιτικοί άνεμοι φυσούν προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Η «επίσκεψη εργασίας» του Ιρακινού αντιπρόεδρου Νούρι Μαλίκι στη Μόσχα αυτή την εβδομάδα, σηματοδοτεί την επανέναρξη του ιστορικού ρόλου της Ρωσίας ως βασικού εταίρου του Ιράκ. Οι δηλώσεις του Μαλίκι στη Μόσχα είναι πολύ αποκαλυπτικές:


  • «Είναι πολύ γνωστό ότι η Ρωσία έχει ιστορικά ισχυρούς δεσμούς με το Ιράκ, οπότε ελπίζουμε ότι η Ρωσία θα έχει σημαντική παρουσία στη χώρα μας, τόσο πολιτικά όσο και στρατιωτικά.Με αυτό τον τρόπο θα επανέρθει μια ισορροπία και θα ωφεληθούν η περιοχή, οι λαοί της και τα Κράτη τους».
  • Η Βαγδάτη πιστεύει «στο ρόλο της Ρωσίας στην επίλυση των περισσότερων από τα μεγάλα διεθνή ζητήματα καθώς και στη βελτίωση της σταθερότητας και της ισορροπίας στην περιοχή μας και σε όλο τον κόσμο».
  • Μια ρωσική παρουσία στο Ιράκ θα φέρει την απαραίτητη ισορροπία που δεν θα μπορεί να «υπονομευθεί πολιτικά υπέρ ενός εξωτερικού μέρους».
  • «Σήμερα χρειαζόμαστε μια μεγαλύτερη συμμετοχή της Ρωσίας στις ιρακινές υποθέσεις, ιδίως στον τομέα της ενέργειας.Τώρα, όταν θα έχουμε τελειώσει με το ισλαμικό κράτος, το Ιράκ θα χρειαστεί επενδύσεις στην ενέργεια και το εμπόριο».
  • Η Μόσχα και η Βαγδάτη … «θα έπρεπε να ενισχύσουν τη συνεργασία στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας στην περιοχή.Πιστεύουμε ότι οι δύο χώρες μας είναι στόχοι των τρομοκρατών και εκείνων που βρίσκονται ίσω τους».

Οι δηλώσεις του Μαλίκι ήχησαν θετική ανταπόκριση από τη ρωσική πλευρά. Δεχούμενος τον Μαλίκι, ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν επικεντρώθηκε στη στρατιωτικο-τεχνική συνεργασία και σε ένα «προληπτικό» ρόλο σε αυτόν τον τομέα. Ο Πούτιν τοποθέτησε τις ρωσο-ιρακινές σχέσεις στο ευρύτερο πλαίσιο της «γενικότερης κατάστασης στην περιοχή». Αυτή η τελευταία παρατήρηση λαμβάνει υπόψη το περιφερειακό άξονα Ιράκ-Συρία-Ιράν, ως φράγμα κατά της τρομοκρατίας.

Η ενότητα του Ιράκ και της Συρίας αποτελεί βασικό πρόβλημα για τη Ρωσία. Ο Μαλίκι δήλωσε στον Πούτιν ότι το διαιρετικό πολιτικό καθεστώς του Ιράκ, όπου η πολιτική εξουσία «συνεχίζει να διαιρεθεί σύμφωνα με θρησκευτικές ή εθνικές αρχές μεταξύ Σουνιτών,  Σιιτών,  Αράβων,  Κούρδων, Χριστιανών και Μουσουλμάνων γίνεται πρόσφορο έδαφος για την τρομοκρατία και ότι, ως εκ τούτου, η Βαγδάτη έχει ετοιμάσει ένα «ειδικό πρόγραμμα» για την αντιμετώπιση αυτού του συστημικού προβλήματος. Ο  εκπρόσωπος του Κρεμλίνου  ανέφερε τον Μαλίκι:

«Η ιδέα είναι να αποκατασταθεί η πραγματική δημοκρατία στην οποία η εξουσία βασίζεται στην νίκη μιας πολιτικής πλειοψηφίας και όχι στη κατανομή ποσοστώσεων σε διάφορα κινήματα».

Εν ολίγοις, η Βαγδάτη ελπίζει να κινηθεί προς ένα πολιτικό σύστημα που βασίζεται στην αντιπροσωπευτική αρχή του «ένας άνθρωπος, μία ψήφος», όπως στη Συρία ή στο Ιράν. Προφανώς, ο στόχος είναι να εμποδίσει τις προσπάθειες ξένων δυνάμεων να χειραγωγήσουν τις μειονότητες κατά της πλειοψηφίας της σιιτικής κοινότητας. Αυτό θα είναι αναμφίβολα μια σημαντική μεταρρύθμιση, όχι μόνο σε πολιτικό-οικονομικό επίπεδο, αλλά και από γεωπολιτικής άποψης. Θεμελιωδώς, η Βαγδάτη σκοπεύει να αντισταθεί σε οποιαδήποτε προσπάθεια των ΗΠΑ-Ισραήλ να δημιουργηθεί ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν.

Η «επίσκεψη εργασίας» του Μαλίκι στη Ρωσία συμπίπτει με την υπογραφή αμυντικής συμφωνίας μεταξύ του Ιράκ και του Ιράν . Ο Μαλίκι είχε υπογράψει συμφωνία πώλησης όπλων με τη Ρωσία το 2012, που υπολογίζεται σε 4,2 δισεκατομμύρια δολάρια (η οποία δεν μπορούσε να εφαρμοστεί λόγω της πίεσης από την κυβέρνηση Ομπάμα). Με λίγα λόγια, είμαστε μάρτυρες μιας κοινής προσπάθειας του Ιράν και της Ρωσίας να αποκλείσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Θεμελιωδώς, ο υπολογισμός της ιρακινής κυβέρνησης ανακινείται σε νέες βάσεις. Δεκάδες χιλιάδες ιρακινών σιίτικών πολιτοφυλακών, εκπαιδευμένες και εξοπλισμένες από το Ιράν, οι οποίες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην καταπολέμηση κατά του Ντάες, κατά πάσα πιθανότητα θα ενσωματωθούν στις ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας. Αυτές οι έμπειρες πολιτοφυλακές από τις μάχες, που είναι γνωστές ως Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης (PMU, Hashed αλ-Shaabi στα αραβικά) έχουν εγκατασταθεί στις περιοχές της ερήμου που κατέχονται από το Ντάες δυτικά της Μοσούλης, και είναι συγκεντρωμένες γύρω από την πόλη Ταλ Αφάρ και κατάλαβαν μια συνοριακή διέλευση μεταξύ του Ιράκ και της Συρίας.

Ελέγχουν τους δρόμους που διασχίζουν τη καρδιά της σουνιτικής περιοχής στα δυτικά του Ιράκ, οι οποίοι χρησιμεύουν ως ζωτικές στρατιωτικές και πολιτικές γραμμές ανεφοδιασμού που συνδέουν το Ιράν με τη Συρία. Σύμφωνα με ιρακινά επίσημα στοιχεία, οι δυνάμεις λαϊκής κινητοποίησης μετράνε σήμερα περίπου 122.000 μαχητές. Προφανώς, η στρατιωτική ισορροπία στην περιοχή κινείται ριζικά εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών (και του Ισραήλ). Ο ηγέτης της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα , προειδοποίησε πρόσφατα ότι εκατοντάδες χιλιάδες Σιίτες μαχητές στην περιοχή θα αντισταθούν από κοινού σε οποιαδήποτε μελλοντική ισραηλινή εισβολή.

Σε γεωπολιτικούς όρους, η Ρωσία και το Ιράν έχουν κοινό συμφέρον για την ενότητα και τη σταθερότητα της μετα-Ντάες εποχής στο Ιράκ και τη Συρία . Χωρίς έκπληξη, ούτε η Κίνα δεν είναι πολύ μακριά πίσω.

Έτσι, ο Ειδικός Απεσταλμένος της Κίνας στη Συρία, Xie Xiaoyan, είναι επί του παρόντος σε περιφερειακή περιοδεία. Ενώ στην Τεχεράνη, την Τρίτη, υπογράμμισε ότι η θέση της Κίνας έναντι του τέλους του συριακού παιγνιδιού είναι παρόμοια με εκείνη της Ρωσίας και του Ιράν, ο Xie ανακοίνωσε ότι «Η Κίνα είναι έτοιμη να χρεωθεί με την ευθύνη για την ανοικοδόμηση της Συρίας και είμαστε έτοιμοι να το πράξουμε» ( ( and   ).

Εξάλλου, την Τρίτη,  η κινεζική EximBank υπέγραψε συμφωνία με την Τεχεράνη  για ένα οικονομικό πακέτο ύψους 1,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την αναβάθμιση της σιδηροδρομικής γραμμής κορμού που συνδέει το τη Τεχεράνη με τη Mashaad (κοντά στα σύνορα του Τουρκμενιστάν). Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επίσκεψη του Xie στην Τεχεράνη είναι ένα σήμα ότι η Κίνα έχει θέσει ως στόχο της το Ιράν να αποτελέσει τη πύλη εισόδου προς το Ιράκ και τη Συρία.

Από τον Μάρτιο του 2016, «ένα τραίνο του Δρόμου του Μεταξιού» Κίνα-Ιράν λειτουργεί μία φορά το μήνα από το Yiwu στην ανατολική επαρχία Zhejiang, προς τη Τεχεράνη. Η συχνότητα του αναμένεται να αυξηθεί όταν το εμπόριο θα έχει απογειωθεί.

Το «τραίνο του Δρόμου του Μεταξιού» μείωσε το χρόνο ταξιδιού που ήταν 45 ημερών μέσω θάλασσας σε λιγότερο από 14 ημέρες.

Σαφέστατα, η Κίνα τοποθετείται για να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ανοικοδόμηση του Ιράκ και της Συρίας και θα είναι στο ίδιο μήκος κύματος με τη Ρωσία και το Ιράν.

*M.K. Bhadrakumar served as a career diplomat in the Indian Foreign Service for over 29 years, with postings including India’s ambassador to Uzbekistan (1995-1998) and to Turkey (1998-2001). He writes the “Indian Punchline” blog and has written regularly for the Asia Times since 2001.



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )


Connecting to %s