The US establishment against the rest of the world  (in English and Greek)  

 

by Thierry Meyssan

Voltaire Network | Beirut (Lebanon) | 1 August 2017

 The US ruling class feels threatened by the international changes prompted by President Trump. It has just united in order to force him under the guardianship of Congress. In a law which was voted almost unanimously, it has re-introduced sanctions against North Korea, Iran and Russia, and has unravelled the investments of the European Union and those of China. For them, it is essential to block the President’s policy of cooperation and development, and to return to the Wolfowitz doctrine of confrontation and suzerainety.

It is a scandal without precedent. The White House Secretary General, Reince Priebus, was part of the plot designed to destabilise President Trump and prepare for his destitution. He was the source of daily leaks which trouble the political life of the United States, in particular those concerning the alleged collusion between Trump’s team and the Kremlin [1]. By dismissing him, President Trump has entered into conflict with the establishment of the Republican party, of which Priebus is the ex-President.

Let’s note as we go that none of these leaks concerning the agendas and the contacts between those concerned have provided the slightest proof of the allegations made.

The reorganisation of the Trump team which followed was exclusively to the detriment of Republican personalities and to the benefit of the military personnel who are opposed to the guardianship of the deep state. The alliance which was concluded – making the best of a difficult situation – by the Republican party with Donald Trump during the inaugural convention on 21 July 2016, is now worthless. We therefore find ourselves faced with the equation with which we started – one one side, the outsider President of « the People’s America », and on the other, all of the Washington ruling class supported by the deep state (meaning that part of the administration charged with the continuity of the state over and above political alternances).

It is apparent that this coalition is supported by the United Kingdom and Israël.

So what had to happen happened – the Democrat and Republican leaders came to an agreement to thwart President Trump’s foreign policy and preserve their imperial advantages.

To do so, they adopted, in Congress, a 70-page law which officially set up sanctions against North Korea, Iran and Russia [2]. The text unilaterally promulgates that all other states in the world must respect these commercial restrictions. The sanctions therefore apply equally to the European Union and to China as to the states officially targeted.

Only five parlementarians dissociated themselves from this coalition and voted against the law – representatives Justin Amash, Tom Massie and Jimmy Duncan, and senators Rand Paul and Bernie Sanders.

The dispositions of this law more or less forbid the Executive to ease these commercial interdictions by any means whatsoever. Theoretically, therefore, Donald Trump is tied hands and feet. Of course, he can use his veto, but according to the Constitution, it would be enough for Congress to revote the text in the same terms in order to be able to impose it on the President. He will therefore sign it, thus avoiding the insult of being called to order by Congress. In the next few days, we shall see the start of a war unlike any other.

The political parties of the United States have every intention of destroying the « Trump doctrine », according to which the United States must evolve faster than other states in order to conserve world leadership. On the contrary, they intend to re-establish the « Wolfowitz doctrine » of 1992, according to which Washington must conserve its advance over the rest of the world by hindering the development of all potential competitors [3].

Paul Wolfowitz is a Trotskyist who worked for Republican President Bush the Elder to help with the war against Russia. He became Assistant Secretary of Defense ten years later, under Bush Junior, and then President of the World Bank. Last year, he gave his support to Democrat Hillary Clinton. In 1992, he wrote that the most dangerous competitor of the United States was the European Union, and that Washington should destroy it politically, even economically.

The law casts doubt on everything that Donald Trump has accomplished over the last six months, notably the fight against the Muslim Brotherhood and their jihadist organisations, the preparation of the independence of Donbass (Malorossiya), and the re-opening of the Silk Road.

As a first reprisal, Russia asked Washington to reduce the staff of its embassy in Moscow to the level of its own embassy in Washington, in other words, 455 people, expelling 755 diplomats. In this way, Moscow intends to remind us that even if it had interfered in US politics, their interference has no comparison to the importance of US interference in Russia’s own political life.

While we are on this subject, it was only on 27 February that the Minister for Defence, Sergeï Choïgou, announced to the Douma that the Russian armies now have the capability to organise « colour revolutions », 28 years behind the United States.

The Europeans now realise with stupefaction that their friends in Washington (the Democrats Obama and Clinton, the Republicans McCain and McConnell) have just put a full stop to any hope of growth within the Union. This is certainly a nasty shock, and yet they still have not felt able to admit that the allegedly « unpredictable » Donald Trump is in reality their best ally. Completely stunned by the vote, which rained on their summer holidays, the Europeans have opted for the « on hold » position.

Unless they react immediately, the companies who have invested in the European Union’s solution for their energy supply are now ruined. Wintershall, E.ON Ruhrgas, N. V. Nederlandse Gasunie, and Engie (ex-GDF Suez) had all committed to the doubling of the gas pipeline North Stream, which is now forbidden by Congress. They not only forfeit the right to respond to US calls for tender, but they also lose all their assets in the United States. They are refused entry to international banks and are forbidden to pursue their activities outside the Union.

For the moment, only the German government has expressed its confusion. We do not know whether they will be able to convince their European partners and rouse the Union against its US suzerain. Such a crisis has never arisen before, and as a result, there exists no element of reference which could enable us to anticipate what is to come. It is probable that certain of the member states of the Union will defend US interests – those who think according to Congress, against their European partners.

The United States, like any state, can forbid their companies to do business with foreign states and foreign companies to do business with them. But according to the Charter of the United Nations, they may not impose their own choices in terms of allies and partners. But this is what they have been doing since their sanctions against Cuba. At that time, under the influence of Fidel Castro – who was not a Communist – the Cuban Revolutionary Government launched an agrarian reform which Washington chose to oppose [4]. The members of NATO, who couldn’t have cared less about that tiny Caribbean island, followed obediently along. Progressively, the West, full of itself, considered it normal to starve out any states which resisted their all-powerful suzerain. So here, for the first time, the European Union is affected by the system which it helped set up.

More than ever, the conflict between Trump and the Establishment takes on a cultural form. It opposes the descendants of the immigrants who came seeking the « American dream » to those of the Puritans of the Mayflower [5]. This, for example, is the root of the denunciation by the international Presse of the vulgar language used by the new man responsible for White House communications, Anthony Scaramucci. Until now Hollywood was perfectly at ease with the manners of New York businessmen, but suddenly this uncouth language is presented as incompatible with the exercise of Power. Only President Richard Nixon talked that way, and he was forced to resign by the FBI who organised the Watergate scandal to bring him down. Nonetheless, everyone now agrees that he was a great President, who put an end to the Vietnam War and rebalanced international relations with the Peoples’ Republic of China, faced with the USSR. It is surprising to see the Press of old Europe take up the religious, Puritan argument against the vocabulary of Scaramucci in order to judge the political competence of Donald Trump’s team; and President Trump himself would send him away barely appointed.

But behind what may seem to be no more than a class struggle, the future of the world is at stake. Either relations steeped in confrontation and domination, or cooperation and development.

Translation
Pete Kimberley

 

[1] “State Secrets : How an Avalanche of Media Leaks is Harming National Security”, Senate Homeland Security and Governmental Affairs Committee, July 6, 2017.

[2H.R.3364 – Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act

[3] « US Strategy Plan Calls For Insuring No Rivals Develop », Patrick E. Tyler, New York Times, March 8, 1992. The daily NYT also publishes large extracts from Wolfowitz’s secret report on page 14 : « Excerpts from Pentagon’s Plan : “Prevent the Re-Emergence of a New Rival” ». Further information is provided in « Keeping the US First, Pentagon Would preclude a Rival Superpower » Barton Gellman, The Washington Post, March 11, 1992.

[4] “The Biggest Theft Committed by One Sovereign State against Another”, by Jorge Wejebe Cobo, Translation Anoosha Boralessa, Cuban Agency News , Voltaire Network, 21 July 2017.

[5] “United States – reformation or fracture?”, by Thierry Meyssan, Translation Pete Kimberley, Voltaire Network, 26 October 2016.

http://www.voltairenet.org/article197288.html

Το κατεστημένο των ΗΠΑ έναντι του υπόλοιπου κόσμου

Τιερί Μεϊσάν

Δίκτυο Βολταίρος | Βηρυτός (Λίβανος)| 1η Αυγούστου 2017

Η άρχουσα τάξη των ΗΠΑ αισθάνεται να απειλείται από τις διεθνείς αλλαγές που προωθήθηκαν από τον Πρόεδρο Τραμπ. Μόλις συγχωνεύτηκε για να τον θέσει υπό την αιγίδα του Κογκρέσου. Με ένα νόμο που ψηφίστηκε σχεδόν ομόφωνα, εισήγαγε κυρώσεις κατά της Βόρειας Κορέας, του Ιράν και της Ρωσίας και έσπασε (γάμησε) τις επενδύσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Κίνας. Για την άρχουσα τάξη είναι ουσιαστικό να σταματήσει τη πολιτική της συνεργασίας και της ανάπτυξης του προέδρου και να επιστρέψει στο δόγμα Γούλφοβιτς της αντιπαράθεσης και της επικυριαρχίας.

Πρόκειται για σκάνδαλο άνευ προηγουμένου. Ο Γενικός Γραμματέας του Λευκού Οίκου, Ράινς Πρίμπους, ήταν μέρος της συνωμοσίας για την αποσταθεροποίηση του πρόεδρου Τραμπ και για να προετοιμάσει την απομάκρυνσή του. Τροφοδοτούσε καθημερινά τις διαρροές που διαταράσσουν την πολιτική ζωή των ΗΠΑ, μεταξύ των οποίων η φερόμενη σύμπραξη μεταξύ της ομάδας Τραμπ και του Κρεμλίνου [ 1 ]. Με την απόλυση του, ο πρόεδρος Τραμπ ήρθε σε σύγκρουση με το κατεστημένο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, του οποίου ο Πρίμπους είναι πρώην πρόεδρος.

Ας παρατηρήσουμε παρεμπιπτόντως ότι καμία από αυτές τις διαρροές για τις ατζέντες και τις επαφές των μεν και των δε, δεν έφερε την παραμικρή απόδειξη των λεγομένων ισχυρισμών.

Η αναδιοργάνωση της ομάδας Τραμπ που ακολούθησε έγινε αποκλειστικά σε βάρος ρεπουμπλικάνων προσωπικοτήτων και σε όφελος στρατιωτικών αντίθετων με την κηδεμονία του βαθέως Κράτους. Πέθανε η συμμαχία που είχε συναφθεί χωρίς ενθουσιασμό από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα με τον Ντόναλντ Τραμπ κατά την συνέλευση αναδοχής των υποψηφίων στις 21 Ιουλίου 2016. Καταλήγουμε πάλι στην αρχική εξίσωση: από τη μία πλευρά ο πρόεδρος αουτσάιντερ της «βαθιάς Αμερικής», από την άλλη, όλη η άρχουσα τάξη της Ουάσιγκτον που υποστηρίζεται από το βαθύ Κράτος (δηλαδή το μέρος της διοίκησης που επιφορτίζεται της συνέχισης του Κράτους πέρα από τις πολιτικές αλλαγές).

Προδήλως, αυτή η συμμαχία υποστηρίζεται από το Ηνωμένο Βασίλειο και το Ισραήλ.

Ό τι έπρεπε να γίνει έγινε: οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι ηγέτες συμφώνησαν για να αντιτίθενται στην εξωτερική πολιτική του προέδρου Τραμπ και να διατηρήσουν τα αυτοκρατορικά πλεονεκτήματά τους.

Για να το κάνουν, ενέκριναν στο Κογκρέσο ένα νόμο 70 σελίδων που θεσπίζει επισήμως κυρώσεις σε βάρος της Βόρειας Κορέας, του Ιράν και της Ρωσίας [ 2 ]. Αυτό το κείμενο επιβάλλει μονομερώς σε όλα τα άλλα Κράτη του κόσμου να σεβαστούν αυτές τις εμπορικές απαγορεύσεις. Ως εκ τούτου, οι κυρώσεις αυτές ισχύουν τόσο για την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Κίνα όσο και στα επίσημα στοχευόμενα Κράτη.

Μόνο πέντε βουλευτές διαχωρίστηκαν από το αυτό το συνασπισμό και ψήφισαν κατά αυτού του νόμου: οι βουλευτές Justin Amash, Tom Massie και ο Jimmy Duncan, και οι γερουσιαστές Rand Paul και Bernie Sanders.

Ορισμένες διατάξεις του νόμου αυτού απαγορεύουν λίγο πολύ στην Εκτελεστική Εξουσία να χαλαρώσει αυτές τις απαγορεύσεις στο εμπόριο υπό οποιαδήποτε μορφή. Ο Ντόναλντ Τραμπ δέθηκε χειροπόδαρα θεωρητικά. Βέβαια, θα μπορούσε να ασκήσει το βέτο του, αλλά σύμφωνα με το Σύνταγμα, θα ήταν αρκετό για το Κογκρέσο να ψηφίσει ξανά το κείμενο με τους ίδιους όρους, προκειμένου να το επιβάλει στον πρόεδρο. Ως εκ τούτου, ο τελευταίος θα τον υπογράψει χωρίς να επιβάλλει στον εαυτό του τη περιφρόνηση να χαλιναγωγηθεί από το Κογκρέσο. Μέσα στις επόμενες ημέρες θα ξεκινήσει ένας πόλεμος άνευ προηγουμένου.

Τα πολιτικά κόμματα των ΗΠΑ σκοπεύουν να σπάσουν το «δόγμα Τραμπ» σύμφωνα με το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αναπτυχθούν πιο γρήγορα από τους άλλους για να διατηρήσουν τη παγκόσμια ηγεσία. Σκοπεύουν αντίθετα να αποκαταστήσουν το «Δόγμα Γούλφοβιτς» του 1992 σύμφωνα με το οποίο η Ουάσιγκτον πρέπει διατηρήσει το προβάδισμα από τον υπόλοιπο κόσμο επιβραδύνοντας την ανάπτυξη κάθε δυνητικού ανταγωνιστή [ 3 ].

Ο Πολ Γούλφοβιτς είναι ένας τροτσκιστής που ήταν στην υπηρεσία του Ρεπουμπλικανικού προέδρου Μπους για την καταπολέμηση της Ρωσίας. Έγινε αναπληρωτής υπουργός Άμυνας, δέκα χρόνια αργότερα, υπό τον γιο του Μπους, και μετά πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Πέρυσι, έδωσε την υποστήριξή του στην Δημοκρατική Χίλαρι Κλίντον. Το 1992 είχε γράψει ότι ο πιο επικίνδυνος ανταγωνιστής των Ηνωμένων Πολιτειών είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και ότι η Ουάσιγκτον έπρεπε να την καταστρέψει πολιτικά, ακόμη και οικονομικά.

 

Ο νόμος θέτει υπό αμφισβήτηση όλα όσα έχει κάνει ο Ντόναλντ Τραμπ κατά τους τελευταίους έξι μήνες, μεταξύ άλλων, τη καταπολέμηση των Αδελφών Μουσουλμάνων και τις τζιχαντιστικές οργανώσεις τους, τη προετοιμασία της ανεξαρτησίας του Donbass(Malorossiya, Μικρή Ρωσία), και την αποκατάσταση του δρόμου του μεταξιού.

Σε πρώτα αντίποινα, η Ρωσία ζήτησε από τη Ουάσιγκτον να μειώσει το προσωπικό της πρεσβείας της στη Μόσχα στο επίπεδο της δικής της πρεσβείας στην Ουάσιγκτον, ήτοι  455 άτομα απελαύνοντας 755 διπλωμάτες . Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, υπάρχει μια πληθώρα διπλωμάτων των ΗΠΑ στη Ρωσία, μεταξύ 1 100 και 1 500. Με αυτό το τρόπο, η Μόσχα προτίθεται να υπενθυμίσει ότι, αν η ίδια έχει παρέμβει στην πολιτική των ΗΠΑ, δεν είναι στο ποσοστό της ανάλογης παρέμβασης των ΗΠΑ στη δική της πολιτική ζωή.

Σχετικά με το θέμα αυτό, δεν ήταν παρά μόνο στις 27 Φεβρουαρίου που ο υπουργός Άμυνας, Σεργκέι Choïgou ανακοίνωνε στη Δούμα ότι οι ρωσικές στρατιές είναι πλέον επίσης σε θέση να οργανώσουν «έγχρωμες επαναστάσεις», με 28 χρόνια καθυστέρησης από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι Ευρωπαίοι αντιλαμβάνονται με έκπληξη ότι οι φίλοι τους στην Ουάσινγκτον (οι Δημοκράτες Ομπάμα και Κλίντον, οι Ρεπουμπλικάνοι Μακέιν και McConnell) σταμάτησαν  απότομα κάθε ελπίδα ανάπτυξης στην Ένωση. Το σοκ είναι σίγουρα σκληρό, όμως ακόμα δεν έχουν παραδεχθεί ότι ο δήθεν «απρόβλεπτος» Ντόναλντ Τραμπ είναι στην ουσία ο καλύτερος σύμμαχός τους. Εντελώς κατάπληκτοι από αυτή την ψηφοφορία, η οποία έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών τους, οι Ευρωπαίοι έθεσαν τον εαυτό τους  σε κατάσταση αναμονής.

Εκτός άμεσης αντίδρασης, οι εταιρείες που έχουν επενδύσει στη λύση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τον ενεργειακό εφοδιασμό της ΕΕ καταστράφηκαν. Οι Wintershall, E.ON Ruhrgas, Nederlandse Gasunie NV και Engie (πρώην GDF Suez) έχουν επενδύσει στοδιπλασιασμό του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream, που τώρα απαγορεύτηκε από τοΚογκρέσο. Χάνουν όχι μόνο το δικαίωμα να πάρουν μέρος σε διαγωνισμούς στις ΗΠΑ, αλλά όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τους απαγορεύεται η πρόσβαση στις διεθνείς τράπεζες και δεν μπορούν να συνεχίσουν τις δραστηριότητές τους εκτός της Ένωσης.

Προς το παρόν, μόνο η γερμανική κυβέρνηση έχει εκφράσει τη δυσαρέσκειά της. Δεν είναι γνωστό αν θα πείσει τους Ευρωπαίους εταίρους της και αν θα σηκώσει την Ένωση έναντι του αμερικανού επικυρίαρχου της. Ποτέ δεν συνέβη μια τέτοια κρίση, και ως εκ τούτου δεν υπάρχει καμία αναφορά για την πρόβλεψη των γεγονότων. Είναι πιθανό ότι ορισμένα Κράτη μέλη της Ένωσης θα υπερασπιστούν τα συμφέροντα των ΗΠΑ, όπως σχεδιάστηκαν από το Κογκρέσο εναντίον των ευρωπαίων εταίρων τους.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπως και κάθε Κράτος δύνανται να απαγορεύσουν στις επιχειρήσεις τους να κάνουν εμπόριο με ξένες χώρες και σε ξένες εταιρείες να συναλλάσσονται μαζί τους. Όμως, σύμφωνα με το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, δεν μπορούν να επιβάλλουν τις δικές τους επιλογές για το θέμα στους συμμάχους και εταίρους τους. Ωστόσο, αυτό έκαναν από τότε που επέβαλαν τις κυρώσεις τους εναντίον της Κούβας. Εκείνη την εποχή, υπό την ηγεσία του Φιντέλ Κάστρο  -ο οποίος δεν ήταν κομμουνιστής-  η κουβανική επαναστατική κυβέρνηση είχε ξεκινήσει μια αγροτική μεταρρύθμιση στην οποία η Ουάσιγκτον είχε σκοπό να αντιταχθεί [ 4 ]. Τα μέλη του ΝΑΤΟ, τα οποία δεν ήξεραν τι να κάνουν με αυτό το μικρό νησί της Καραϊβικής, ακολούθησαν τη κίνηση. Σταδιακά, η Δύση, διαποτισμένη με τον εαυτό της, θεώρησε φυσιολογικό να λιμοκτονήσει τα Κράτη που αντιτίθονταν στον ισχυρό άρχοντα τους. Να που όμως, για πρώτη φορά, η ΕΕ επηρεάζεται από το σύστημα που η ίδια βοήθησε να εγκατασταθεί.

Περισσότερο από ποτέ, η σύγκρουση Τραμπ/Καταστημένο παίρνει μια πολιτιστική μορφή. Θέτει τους απογόνους των μεταναστών στην αναζήτηση του «αμερικανικού ονείρου» αντίπαλους με αυτούς των Πουριτανών του Mayflower  [ 5 ]. Ως εκ τούτου, για παράδειγμα, η καταγγελία από τον διεθνή Τύπο της χυδαίας γλώσσας του νέου επικεφαλής των επικοινωνιών του Λευκού Οίκου, Αντονι Σκαραμούτσι. Μέχρι τώρα, το Hollywoodσυνεργαζόταν ιδανικά με τους επιχειρηματίες της Νέας Υόρκης, αλλά ξαφνικά αυτή η γλώσσα καροτσέρη παρουσιάζεται ως ασυμβίβαστη με την άσκηση της εξουσίας.

Μόνο ο πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον μιλούσε έτσι. Αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το FBI, που οργάνωσε το σκάνδαλο του Watergate εναντίον του. Ωστόσο, όλοι συμφωνούν να αναγνωρίσουν ότι ήταν ένας πολύ καλός πρόεδρος, που τερμάτισε τον πόλεμο του Βιετνάμ και εξισορρόπησε τις διεθνείς σχέσεις με την λαϊκή Κίνα ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Είναι εκπληκτικό να δούμε τον Τύπο της παλαιάς Ευρώπης να επαναλάβει τη πουριτανική άποψη, θρησκευτική, κατά του λεξιλογίου του Αντονι Σκαραμούτσι για να κρίνει τη πολιτική ικανότητα της ομάδας Τραμπ· και τον ίδιο τον πρόεδρο Τραμπ να τον απολύσει μόλις τον είχε διορίσει.

Πίσω από ό, τι μπορεί να φαίνεται ότι είναι μόνο μια διαμάχη μεταξύ φραξιών, παίζεται το μέλλον του κόσμου. Είτε σχέσεις σύγκρουσης και κυριαρχίας, είτε συνεργασίας και ανάπτυξης.

Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά

Πηγή Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα)

 

[1] “State Secrets : How an Avalanche of Media Leaks is Harming National Security”, Senate Homeland Security and Governmental Affairs Committee, July 6, 2017.

[2H.R.3364 – Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act

[3] « US Strategy Plan Calls For Insuring No Rivals Develop », Patrick E. Tyler, New York Times, March 8, 1992. Η εφημερίδα δημοσίευσε επίσης εκτενή αποσπάσματα μυστικής έκθεσης του Γούλφοβιτς στη σελίδα 14: «Αποσπάσματα από το σχέδιο του Πενταγώνου «Αποτρέψτε την επανεμφάνιση ενός νέου αντιπάλου». Πρόσθετες πληροφορίες παρέχονται στο « Keeping the US First, Pentagon Would preclude a Rival Superpower » Barton Gellman, The Washington Post, March 11, 1992.

[4] «El robo más largo de la historia cometido por un país contra otro», por Jorge Wejebe Cobo, Agencia Cubana de Noticias , Red Voltaire , 19 de julio de 2017.

[5] “Οι Ηνωμένες Πολιτείες Θα μεταλλαχτούν ή θα γίνουν κομμάτια”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά(Ελλάδα),  Δίκτυο Βολταίρος, 26 octobre2016.

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2017/08/blog-post_51.html#more

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s