The appearance of a new alliance in the Greater Middle East (article in English and Greek)


by Thierry Meyssan

President Trump’s policy in the Greater Middle East is beginning to materialise. While up until now, the United States and their allies have been attempting to destroy states and impose chaos, they are now legitimising alliances against the jihadists. Although in theory, Iran, Syria and the Hezbollah are still enemies to be defeated, in practice, they have become partners. In the end, this new deal could enable the states of the region to force the multinational companies out of the political sphere and re-establish peace.


Little by little, President Trump’s foreign policy is taking shape. Concerning the Greater Middle East, he has managed, with the help of his National Security advisor, General H.R. McMaster and his Director of the CIA, Mike Pompeo, to put an end to to the secret programmes which offer help to the jihadists.

Contrary to the innuendos published by the Washington Post, while this decision was taken just before the Trump-Putin meeting at the G20, it had in fact been taken a little more than two weeks earlier, during the preparation of the mid-May summit in Riyadh. Its objective was not to kneel before the Tsar of Russia, as the Washingtonian political class purport, but to put an end to the use of terrorism, as Donald Trump had declared during his electoral campaign.

The lying insinuations of the Washington Post were adopted by the whole of the Western Press. Perhaps this is due to the gregarious spirit of Western journalists, but perhaps – more probably – it demonstrates that the major medias are owned by the partisans of war in the Middle East and against Russia.

The Bulgarian revelations about the existence of a vast arms trafic set up by General David Petraeus when he was still Director of the CIA, in 2012, and continued by him from his offices at the financial investment fund KKR, leave one stunned at the power of these war-makers.

At least 17 states participated in operation « Timber Sycamore », in which Azerbaïdjan took care of the transport of 28,000 tonnes of weapons and Israël supplied false documents concerning their final destination. In all likelihood, David Petraeus and KKR were helped by the Assistant Secretary General of the UNO, Jeffrey Feltman. Of course, this gigantic traffic, without precedent in History in terms of its volume, will lead to no legal action, neither in the states concerned, nor on the international stage.

Clearly, for the last four years, the People of the Levant have been fighting not only against states, but above all against a consortium of private multinational companies, including the international media and mid-range state powers who give their orders to small states charged with doing the dirty work.

In any case, the difficulties encountered by Donald Trump in imposing his will on the CIA and the Pentagon, as well as the existence of this parallel half-public, half-private network, enable us to note the complexity of his task in a world order subverted by private interests.

So far, the offensive by the Iraqi and Syrian armies aimed at re-opening the Silk Road have not been stopped by the US forces, despite various incidents.

The offensive launched in the Jurd d’Ersal by the Syrian Arab Army, with Hezbollah and in coordination with the Lebanese Army, is the first visible fruit of Washington’s new policy. While harshly criticising the presence of Hezbollah, Lebanese Prime Minister Saad Hariri, at the request of Saudi Arabia, authorised his army to participate in the operation. This is the first time that the two armies – Lebanese and Syrian – and the Resistance, have officially acted together. Riyadh, without disarming in the face of the Party of God and Iran, decided that it made more sense to work with Hezbollah and finish in priority with the jihadists.

Finally, this war, which was intended to destroy the states of the region, is now taking the opposite direction – the unity of the forces of Iran, Iraq, Syria and Lebanon.


Εμφάνιση μιας νέας συμμαχίας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή

Τιερί Μεϊσάν

Η πολιτική του προέδρου Τραμπ στην ευρύτερη Μέση Ανατολή αρχίζει να υλοποιηθεί. Ενώ μέχρι τώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους προσπαθούσαν να καταστρέψουν τα Κράτη και να επιβάλλουν το χάος, νομιμοποιούν από τούδε και στο εξής τις  συμμαχίες ενάντια στους τζιχαντιστές.  Αν λεκτικά, το Ιράν, η Συρία και η Χεζμπολάχ εξακολουθούν να είναι εχθροί να νικηθούν, στην πράξη γίνονται εταίροι. Μακροπρόθεσμα, αυτή η νέα συμφωνία μπορεί να επιτρέψει στα Κράτη της περιοχής να απωθήσουν τις πολυεθνικές εταιρείες από το πολιτικό πεδίο και να αποκατασταθεί η ειρήνη.

Δίκτυο Βολταίρος | Δαμασκός (Συρία) | 24 Ιουλίου 2017

Σταδιακά, η εξωτερική πολιτική του προέδρου Τραμπ λαμβάνει χώρα. Όσον αφορά την ευρύτερη Μέση Ανατολή, κατάφερε, με τη βοήθεια του συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας στρατηγού H.R. McMaster και του διευθυντή της CIA Μάικ Πομπέο, να βάλει τέρμα στα μυστικά προγράμματα για τη στήριξη των τζιχαντιστών.

Σε αντίθεση με τους υπαινιγμούς της Washington Post, η απόφαση αυτή έχει ληφθεί πριν από τη συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στο G20, στην πραγματικότητα πάρθηκε  λίγο πάνω από δύο εβδομάδες, κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της συνόδου κορυφής του Ριάντ, στα μέσα -Μαΐου. Ο στόχος του Τραμπ δεν ήταν να γονατίσει ενώπιον του Τσάρου της Ρωσίας, όπως ισχυρίζεται η πολιτική τάξη της Ουάσιγκτον, αλλά να τερματίσει τη χρήση της τρομοκρατίας, όπως το είχε δηλώσει κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του.

Οι ψευδείς υπαινιγμοί της Washington Post αναπαράχτηκαν από όλο τον δυτικό Τύπο. Ίσως το γεγονός αυτό οφείλεται στο αγελαίο πνεύμα των δυτικών δημοσιογράφων, ίσως και πιο σίγουρα, δείχνει ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ανήκουν στους υποστηρικτές του πολέμου στη Μέση Ανατολή και κατά της Ρωσίας.

Οι Βουλγαρικές αποκαλύψεις για την ύπαρξη ενός μεγάλου δικτύου διακίνησης όπλων, που δημιουργήθηκε από τον στρατηγό Ντέιβιντ Πετρέους, όταν ήταν ακόμη διευθυντής της CIA το 2012, και συνεχίστηκε από τον ίδιον από το γραφείο του στο Ταμείο Επενδύσεων Κεφαλαίων KKR, αφήνουν τον καθένα έκπληκτο για την ισχύ των παραγόντων του πολέμου.

Τουλάχιστον 17 Κράτη συμμετείχαν σε αυτή την επιχείρηση, «Ξύλο από Συκόμουρο», μεταξύ των οποίων το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο εξασφάλισε τη μεταφορά 28 000 τόνους όπλων και το Ισραήλ που παρείχε πλαστά έγγραφα τελικού προορισμού.
Κατά πάσα πιθανότητα, ο Ντέιβιντ Πετρέους και η KKR βοηθήθηκαν από τον αναπληρωτή Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, Jeffrey Feltman.
Φυσικά, αυτή η γιγαντιαία διακίνηση, χωρίς προηγούμενο στην Ιστορία λόγω του όγκου της, δεν θα οδηγήσει σε οποιαδήποτε νομική διαδικασία, ούτε στα πληγέντα Κράτη, ούτε σε διεθνές επίπεδο.

Είναι σαφές ότι, εδώ και 4 χρόνια, οι λαοί του Λεβάντε μάχονται όχι μόνο έναντι Κρατών, αλλά πάνω απ ‘όλα ενάντια σε μια κοινοπραξία ιδιωτικών πολυεθνικών εταιρειών, συμπεριλαμβανομένων των διεθνών μέσων μαζικής ενημέρωσης, και μεσαίων κρατικών οντοτήτων που δίνουν όλες μαζί εντολές σε μικρά Κράτη που κάνουν τη βρώμικη δουλειά.

Σε κάθε περίπτωση, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο Ντόναλντ Τραμπ για να επιβάλει τη θέλησή του στη CIA και το Πεντάγωνο, καθώς και η ύπαρξη αυτού του παράλληλου δικτύου, μισό δημόσιου μισό ιδιωτικού, επιτρέπουν να κατανοήσουμε τη πολυπλοκότητα της αποστολής του σε μια παγκόσμια τάξη που έχει υπονομευτεί από ιδιωτικά συμφέροντα.

Έως σήμερα, η επίθεση των ιρακινού και των συριακού στρατών για την αποκατάσταση του Δρόμου του Μεταξιού, δεν διακόπηκε από τις δυνάμεις των ΗΠΑ, παρά το γεγονός ότι δημιουργήθηκαν  διάφορα επεισόδια.

Η επίθεση που ξεκίνησε από τον συριακό αραβικό στρατό, με τη Χεζμπολάχ και σε συντονισμό με το στρατό του Λιβάνου στο Jurd στα όρη Αρσάλ είναι το πρώτο ορατό αποτέλεσμα της νέας πολιτικής της Ουάσιγκτον.
Ενώ επέκρινε δριμύτατα την παρουσία της Χεζμπολάχ, ο πρωθυπουργός του Λιβάνου Σαάντ Χαρίρι, μετά από αίτημα της Σαουδικής Αραβίας, εξουσιοδότησε το στρατό του να συμμετάσχει στην επιχείρηση.
Είναι η πρώτη φορά που οι δύο στρατοί, λιβανέζικος και συριακός, και η Αντίσταση δρουν επίσημα μαζί. Το Ριάντ, χωρίς να αφοπλιστεί ενώπιον του Κόμματος του Θεού και του Ιράν, θεώρησε σκόπιμο να συνεργαστεί με τη Χεζμπολάχ και έβαλε τη προτεραιότητα στο να τελειώσει με τους τζιχαντιστές.
Εν τέλει, αυτός ο πόλεμος, ο οποίος είχε σκοπό να καταστρέψει τα Κράτη της περιοχής, παίρνει την αντίθετη κατεύθυνση: της ενότητας των ιρανικών, ιρακινών, συριακών και λιβανέζικων δυνάμεων.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )


Connecting to %s