Erdogan’ s «Language Revolution» Epitomizes His Anti- Western and Cultural Islamism (article in English and Greek)

July 4, 2017

By Burak Bekdil*

FacebookTwitterPrintEmailMore
In deeply polarized Turkey, words are not just words. It has been part of Erdoğan’s campaign to make Turkey more Islamic and more Turkish. In his view, this entails ridding the Turkish language of “foreign” words – but foreign, to Erdoğan, does not include Arabic.

What’s in a name? A good deal. You would risk offending a Turk if you called his country’s biggest city “Constantinople” instead of “Istanbul.” Your Turkish friend would probably not know that the word “Istanbul” morphed from “Eis tin Polin,” which means “to the city” – in Greek.

Consider my own case. I was born in Ancyra, with a grandfather from Georgia, who settled first in Rhizios; my mother was a proud Chalcedonian; my parents were laid to rest in Aivali. My childhood was spent in Smyrna and my military training in Amaseia; I was a conscript in Cevlik via El-Azez. Or consider President Recep Tayyip Erdoğan, who is from Potamia. His predecessor, another Islamist, is from Caesarea. His three predecessors, chronologically, came from Akroenos, Sparta, and Maldiye. The Turks owe their independence largely to a successful war at Gallipoli. Another great day in the history of the Turkish Republic was Ataturk’s landing at Sampsus, where he launched the War of Independence. And the first capital of the Ottomans was Prousa.

Not one of those town names is Turkish. Even the contemporary word for the Turkish homeland, “Anadolu,” comes from the Greek word “Anatoli” (“east”).

Nevertheless, in deeply polarized Turkey, language is not just language. It has been part of Erdoğan’s campaign to make Turkey more Islamic and more Turkish. Remarkably, in 2014, Erdoğan lectured on a language he does not understand, speak, read, or write. “We once had a language [Ottoman] perfectly suitable for science,” he lamented, “Then it disappeared overnight [Ataturk’s alphabet revolution].” In 1923, only 2.5% of the Turks were literate, and only a fraction of them could speak Ottoman.

In many ways, Erdoğan’s passionate longing for a dead language is both ideological and Orwellian: “The revolution will be complete when the language is perfect (George Orwell, 1984).” Today, with the Ottoman language long forgotten, Erdoğan wants to rid Turkish of “foreign words.” Why? Because “Turkey faces a mortal threat from foreign ‘affectations.’”

Erdoğan recently said, “Where do attacks against cultures and civilizations begin? With language.” He then ordered the foreign word “arena” removed from sports venues across the country. Most “arenas” are now on their way to becoming “stadiums” or “parks” – both of which are also non-Turkish words.

Erdoğan’s language revolution is problematic for a number of reasons. To start with, his understanding of “foreign” reflects his powerful Islamist ideology.

Wikipedia describes a foreign language or word as “a language or word indigenous to another country.” By that definition, Erdoğan is right that “arena,” “mall,” “computer,” “tower,” and “check-up” are foreign words. But what about, for instance, “Tayeb,” the president’s own name, which means “good or kind” in Arabic?

In 2012, of the 27 first names belonging to ministers in Erdoğan’s cabinet, 20 were common Arabic names, two were the Turkish version of a common Arabic name, and only five were Turkish. Even the first-ever indigenous Turkish drone built and exhibited with fireworks had a Persian name: the Anka (“phoenix”).

So what is Erdoğan’s problem with foreign names or words? They are fine if they come from certain Muslim cultures – but alien if they come from remote Muslim cultures, like the Hui in China and others in Indonesia, Malaysia, and India. Erdoğan does not view anything Arabic or, to a certain extent, Persian, as “foreign.”

In 2011, Favlus Ay, a Turkish citizen of Assyrian origin, appealed to a court to change his surname (which is Turkish for “moon”) to Bartuma, which has the same meaning in a Syriac language. The court refused his request, but Ay did not give up. Eventually, he appealed to the Constitutional Court to demand the cancellation of Article 3 of the Law on Family Names, the legal basis on which his appeal for the name “Bartuma” was denied. That article bans the use of surnames “belonging to foreign nations and races.” The lower court cited this article when it ruled against Ay’s appeal on the grounds that it was “against national unity.” The Supreme Court also ruled that Ay’s demand for the annulment of Article 3 of the Law on Family Names be rejected, again in order to maintain national unity.

One might think the ban and its legal basis are ridiculous. In fact, the whole story, when seen from a wider angle, is even more absurd than the ban itself. The president of the Supreme Court that ruled in favor of the ban on foreign names is named Hasim Kilic. Hasim (Hashim or Hasheem) is a common Arabic male name. Thus, a Syriac name apparently belongs to a “foreign race,” but an Arabic name does not. Are Turks Arabs? Do they speak the same language? Do they have the same ethnicity? We all know the answers to those questions.

The Turkish Islamist quest to rid the Turkish language of western words is fundamentally hypocritical. Erdoğan and other important men in Ankara are driven about in western-made cars; use western mobile phones, applications, and software; buy western-made weapons to defend their country; wear fancy western suits and neckties – but hate western words. As it happens, the Turkish word for “hypocrite” really is Turkish.

*Burak Bekdil is an Ankara-based columnist. He regularly writes for the Gatestone Institute and Defense News and is a fellow at the Middle East Forum.

BESA Center Perspectives Paper No. 518,

https://besacenter.org/perspectives-papers/erdogans-language-revolution-epitomizes-anti-western-cultural-islamism/

 

 

Η “Γλωσσική Επανάσταση” του Ερντογάν, συνοψίζει τον αντιδυτικό και πολιτιστικό του ισλαμισμό

Ιούλιος 5,  2017

Του Burak Bekdil*

Μετάφραση: Στέργιος Σεβαστιάν

Σε μια βαθιά πολωμένη Τουρκία, τα λόγια δεν είναι μόνο λόγια. Αποτελεί μέρος της εκστρατείας του Ερντογάν το να καταστήσει την Τουρκία πιο ισλαμική και πιο τουρκική. Κατά την άποψή του, αυτό συνεπάγεται την απαλλαγή της τουρκικής γλώσσας από “ξένες” λέξεις – αλλά στις ξένες, ο Ερντογάν, δεν περιλαμβάνει τις αραβικές.

Τι υπάρχει σε ένα όνομα; Μια καλή συμφωνία. Θα προσβάλλετε έναν Τούρκο αν αποκαλούσατε τη μεγαλύτερη πόλη της χώρας του «Κωνσταντινούπολη» αντί για  «Istanbul». Ο Τούρκος φίλος σας πιθανότατα δεν θα ήξερε ότι η λέξη «Κωνσταντινούπολη» μορφοποιήθηκε από το «Εις την Πόλιν», που σημαίνει «στην πόλη», στα ελληνικά.

Εξετάστε τη δική μου περίπτωση. Γεννήθηκα στην Άγκυρα, με έναν παππού από τη Γεωργία, που εγκαταστάθηκε πρώτα στο Ρίζαιο. Η μητέρα μου ήταν περήφανη Χαλκηδονία. Οι γονείς μου ετάφησαν στο Αϊβαλί. Την παιδική μου ηλικία την πέρασα στη Σμύρνη και την στρατιωτική μου εκπαίδευση στην Αμάσεια. Ήμουν στρατιώτης στο Cevlik, μέσω του El-Azez. Ή εξετάστε τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος είναι από την Ποταμιά. Ο προκάτοχός του, άλλος ένας Ισλαμιστής, είναι από την Καισάρεια. Οι τρεις προκάτοχοί του, χρονολογικά, προήλθαν από την Ακροηνό, τη Σπάρτη και το Μαλντιέ. Οι Τούρκοι οφείλουν σε μεγάλο βαθμό την ανεξαρτησία τους στον νικηφόρο πόλεμο της Καλλίπολης. Μια άλλη μεγάλη ημέρα στην ιστορία της Τουρκικής Δημοκρατίας, ήταν η αποβίβαση του Ατατούρκ στο Σαμψούντα, από όπου ξεκίνησε τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Και η πρώτη πρωτεύουσα των Οθωμανών ήταν η Προύσα.

Κανένα από αυτά τα ονόματα δεν είναι Τουρκικά. Ακόμη και η σύγχρονη λέξη για την τουρκική πατρίδα, “Anadolu“, προέρχεται από την ελληνική λέξη “Ανατολή”.

Ωστόσο, σε μια βαθιά πολωμένη Τουρκία, η γλώσσα δεν είναι απλά μία γλώσσα. Αποτελεί μέρος της εκστρατείας του Ερντογάν, για να καταστήσει την Τουρκία πιο ισλαμική και πιο τουρκική. Είναι αξιοσημείωτο ότι, το 2014, ο Erdoğan έδωσε διάλεξη για μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνει, μιλάει, διαβάζει ή γράφει. “Κάποτε είχαμε μια γλώσσα [την οθωμανική] απόλυτα κατάλληλη για την επιστήμη”, θρηνούσε. “Στη συνέχεια, εξαφανίστηκε μέσα σε μια νύχτα [επανάσταση του αλφαβήτου του Ατατούρκ].” Το 1923, μόνο το 2,5% των Τούρκων ήταν εγγράμματοι και μόνο ένα κλάσμα αυτών μπόρούσε να μιλήσει οθωμανικά.

Με πολλούς τρόπους, το πάθος του Erdoğan για μια νεκρή γλώσσα είναι τόσο ιδεολογική, όσο και Οργουελική: «Η επανάσταση θα ολοκληρωθεί, όταν η γλώσσα θα είναι τέλεια» (George Orwell, 1984). Σήμερα, με την οθωμανική γλώσσα να έχει πλέον ξεχαστεί, ο Ερντογάν θέλει να απαλλάξει τα τουρκικά από «ξένες λέξεις». Γιατί; Επειδή «η Τουρκία αντιμετωπίζει μια θανάσιμη απειλή από ξένες επιδράσεις».”

Ο Erdoğan δήλωσε πρόσφατα: “Πώς αρχίζουν οι επιθέσεις εναντίον πολιτισμών; Με τη γλώσσα.” Στη συνέχεια, διέταξε η ξένη λέξη “αρένα” να αφαιρεθεί από αθλητικές εγκαταστάσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Οι περισσότερες “αρένες” μετατρέπονται τώρα σε “stadium” ή “park” – και οι δύο είναι μη τουρκικές λέξεις.

Η επανάσταση της γλώσσας του Erdoğan είναι προβληματική για πολλούς λόγους. Αρχικά, η αντίληψή του για τους “ξένους”, αντικατοπτρίζει τη ισχυρή ισλαμική ιδεολογία του.

Η Wikipedia περιγράφει μια ξένη γλώσσα ή λέξη ως “γλώσσα ή λέξη που είναι γηγενής σε άλλη χώρα”. Με αυτόν τον ορισμό, ο Erdoğan έχει δίκιο ότι οι “arena”, “mall”, “computer”, “tower” και “check-up” είναι ξένες λέξεις. Αλλά τι γίνεται, για παράδειγμα, με το “Tayeb”, το όνομα του Προέδρου, που σημαίνει “καλός ή ευγενικός” στα αραβικά;

Το 2012, από τα 27 ονόματα που ανήκαν σε υπουργούς της κυβέρνησης του Erdoğan, τα 20 ήταν κοινά αραβικά ονόματα, δύο ήταν η τουρκική έκδοση ενός κοινού αραβικού ονόματος και μόνο πέντε ήταν τουρκικά. Ακόμα και το πρώτο γηγενές τουρκικό drone, που κατασκευάστηκε και παρουσιάστηκε εν μέσω πυροτεχνημάτων, είχε ένα περσικό όνομα: το Άνκα («φοίνικας»).

Ποιό είναι λοιπόν το πρόβλημα του Ερντογάν με τα ξένα ονόματα ή τις λέξεις; Είναι καλά αν προέρχονται από ορισμένους μουσουλμανικούς πολιτισμούς, αλλά ξένα εάν προέρχονται από απομακρυσμένους μουσουλμανικούς πολιτισμούς, όπως των Hui στην Κίνα και άλλοι στην Ινδονησία, τη Μαλαισία και την Ινδία. Ο Ερντογάν δεν θεωρεί τίποτα αραβικό ή, σε κάποιο βαθμό, περσικό, ως “ξένο”.

Το 2011, ο Favlus Ay, Τούρκος πολίτης ασσυριακής καταγωγής, άσκησε έφεση στο δικαστήριο για να αλλάξει το επώνυμό του (το οποίο σημαίνει στα τουρκικά “φεγγάρι”) σε Bartuma, το οποίο έχει το ίδιο νόημα σε μια συριακή γλώσσα. Το δικαστήριο αρνήθηκε το αίτημά του, αλλά ο Ay δεν παραιτήθηκε. Τελικά, άσκησε έφεση ενώπιον του Συνταγματικού Δικαστηρίου για να ζητήσει την ακύρωση του άρθρου 3 του νόμου για τα οικογενειακά ονόματα, βάσει του οποίου η ένστασή του για το όνομα “Bartuma”, απορρίφθηκε. Το άρθρο αυτό απαγορεύει τη χρήση επωνύμων “που ανήκουν σε ξένα έθνη και φυλές”. Το κατώτερο δικαστήριο ανέφερε αυτό το άρθρο όταν εκδίκασε την προσφυγή του Ay, με το σκεπτικό ότι ήταν “κατά της εθνικής ενότητας.” Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε επίσης, ότι το αίτημα του Αy για ανάκληση του άρθρου 3 του νόμου για τα οικογενειακά ονόματα, πρέπει να απορριφθεί και πάλι προκειμένου να διατηρηθεί η εθνική ενότητα.

Κάποιος μπορεί να πιστεύει ότι η απαγόρευση και η νομική βάση της είναι γελοία. Στην πραγματικότητα, ολόκληρη η ιστορία, ειδωμένη από μια ευρύτερη γωνία, είναι ακόμα πιο παράλογη από την ίδια την απαγόρευση. Ο πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ο οποίος αποφάνθηκε υπέρ της απαγόρευσης των ξένων ονομάτων, ονομάζεται Χασίμ Κίλιτς. Το Hasim (Hashim ή Hasheem) είναι ένα κοινό αραβικό αρσενικό όνομα. Έτσι, ένα συριακό όνομα προφανώς ανήκει σε μια “ξένη φυλή”, αλλά ένα αραβικό όνομα όχι. Είναι οι Τούρκοι Άραβες; Μιλούν την ίδια γλώσσα; Έχουν την ίδια εθνικότητα; Όλοι γνωρίζουμε τις απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις.

Η τουρκική ισλαμική αναζήτηση για την απαλλαγή της τουρκικής γλώσσας από τις δυτικές λέξεις είναι θεμελιωδώς υποκριτική. Ο Ερντογάν και άλλοι σημαντικοί άνδρες στην Άγκυρα μεταφέρονται με δυτικά αυτοκίνητα· χρησιμοποιούν δυτικά κινητά τηλέφωνα, εφαρμογές και λογισμικό· αγοράζουν όπλα κατασκευασμένα στη Δύση, για να υπερασπιστούν τη χώρα τους· φορούν φανταχτερά δυτικά κοστούμια και γραβάτες, αλλά μισούν τα δυτικά λόγια. Τυγχάνει, η τουρκική λέξη για τον “υποκριτή” να είναι πραγματικά τουρκική.

*Ο Burak Bekdil είναι αρθρογράφος με έδρα την Άγκυρα. Συχνά γράφει για το Ινστιτούτο Gatestone και για το Defence News και είναι μέλος του Φόρουμ της Μέσης Ανατολής.

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2017/07/blog-post_52.html#more

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s