As the Middle Eastern States split between the partisans and adversaries of clericalism, Washington, Moscow and Beijing are negotiating a new deal. Thierry Meyssan evaluates the impact of this earthquake on the Palestinian, Iraqi-Syrian and Yemeni conflicts.
20 JUNE 2017
by Thierry Meyssan
The diplomatic crisis around Qatar has frozen several regional conflicts and disguised the attempts at resolution by others. No-one knows when the curtain will rise, but it should reveal a region which has been profoundly transformed.
1— The Palestinian conflict
Since the expulsion of the majority of Palestinians from their homes (the Nakhba, 15 May 1948) and the refusal by the Arab peoples to accept this ethnic cleansing, only the separate Israëlo-Egyptian peace treaty of Camp David (1978) and the promise of a two-state solution at the Oslo agreements (1993) have partially modified the situation.
However, when the secret negotiations between Iran and the United States were revealed, Saudi Arabia and Israël decided to talk in their turn. After 17 months of secret meetings, an agreement was reached between the Custodian of the two Holy Mosques and the Jewish state [1]. Israël made this a reality by the participation of Tsahal in the war in Yemen [2] and the transfer of tactical atomic bombs [3].
Let’s remember that this agreement anticipated the evolution of Saudi Arabia so that its society would remain Salafist and its institutions would become secular. It also anticipated the independence of Iraqi Kurdistan (which will be the subject of a referendum in September) and the exploitation of the gas fields in the « Empty Quarter » (which straddles Saudi Arabia and Yemen, thus explaining the currrent war) and those of Ogaden (thus explaining this week’s withdrawal of Qatari troops from the Djibouti frontier).
Finally, Egypt has decided to hand over the islands of Tiran and Sanafir to Saudi Arabia, as she had promised to do last year. By doing so, Riyadh has recognised de facto the Camp David agreements, which specifically manage the status of these territories. Israël confirms that it has obtained the Saudi guarantees.
Let us observe that the Egyptian decision was not taken under Saudi pressure (Riyadh had attempted, in vain, to block deliveries of oil and then a loan of 12 billion dollars), but because of the Gulf crisis. The Saudis have officialised their break with the Muslim Brotherhood, a decision which had been brewing since the transmission by President al-Sissi of documents attesting to a project for a coup d’etat by certain members of the Brotherhood against them. At first, Arabia believed it could differentiate between the good and bad Muslim Brothers. It had already accused Qatar of supporting the putschists, but the situation evolved peacefully on that occasion. As from now, Riyadh intends to fight the Brotherhood in its entirety, which will force it to review its position concerning Syria.
The transfer of these islands, which have been Egyptian since the London Convention of 1840, makes little sense other than to allow Saudi Arabia to implicitly recognise, 39 years after the fact, the Egypto-Israëli agreements of Camp David.
From its own side, Teheran has extended a welcome to the political directorate of Hamas (which is mainly composed of members of the Muslim Brotherhood) both in the name of solidarity with the Palestinian cause, and because it shares the same concept of political Islam.
The next step will be the etablishment of public commercial relations between Riyadh and Tel-Aviv, as announced in The Times of 17 June (Israëli companies will be permitted to work in Arabia, and the airline company El-Al will be allowed to use Saudi airspace) [4], then the recognition of the peace initiative of Prince Abdallah (Arab League, 2002) and the establishment of diplomatic relations (Prince Walid ben Talal would become their ambassador) [5].
This project could bring peace in Palestine (recognition of a Palestinian state and compensation for the refugees), in Lebanon (withrawal from the Shebaa farms), and in Syria (cessation of support for the jihadists and withdrawal from the Golan).
The Golan question will be particularly difficult because the Netanyahu administration – not without provocation – has declared its total annexation, while the United States and Russia reacted violently to the expulsion of the UN forces tasked with observing the disengagement (FNUOD) and its substitution by al-Qaïda [6]. However, it is not impossible that during the war on Syria, Washington or Moscow may have promised Tel-Aviv that they would not modify the status quo in the Golan.
This project of general settlement reflects the method of businessmen Donald Trump and Jared Kushner – creating an economic situation which imposes political change. It will of necessity run into the opposition of the Muslim Brotherhood (Hamas), and the triangle of political Islam – Iran, Qatar and Turkey.
2— The Iraqi-Syrian conflict
All of the region’s actors agree that today, Iraq and Syria form one single battlefield. But the Western powers, who are still clinging to the lies of the Bush Jr. administration (even though they admit the stupidity of the weapons of mass destruction charge against Saddam Hussein) and the romantic narrative of the « Arab Springs » (even though they admit that this movement never made any attempt to bring freedom, but on the contrary, to impose political Islam), stubbornly persist in considering them as separate.
We refer our readers to my book Right Before our Eyes for information on how the war began [7]. Nonetheless, from the beginning of the Qatar crisis, the war in Iraq and Syria is limited to –
the fight against Daesh (Mossul and Rakka) and
the fight against Turkey (Baachiqa and Al-Bab) [8].
What is obvious for everyone in the region is that since the accession to power in Beijing by President Xi Jinping, bearer of the project for the two Silk Roads, Washington has been pushing for the creation of a « Sunnistan » straddling Iraq and Syria. In order to acheive this goal, it has financed, armed and supervised Daesh in order to cut the communication route between Beirut-Damascus-Baghdad-Teheran and Beijing.
For four months, the Trump administration has been studying and negotiating the ways in which they might modify these policies and conclude a partnership with Pekin instead of continuing the current confrontation [9].
While on the ground we see a series of contradictory events – since the beginning of the Qatar crisis, the Iraqi and Syrian armies have suddenly advanced. They have liberated the frontier territories previously held by Daesh and are now on the verge of establishing their junction (in other words, reconnecting the Silk Road). The two armies are now separated only by two hundred metres of land controlled illegally by the US army [10].
As for the combats in Southern Syria, they have miraculously come to a halt. A cease-fire has been uniltaerally proclaimed by Damascus in Deraa. In reality, Moscow and Washington have given the assurance to Tel-Aviv that Syria will only allow the deployment of Russian troops, and not the Iranians or the Lebanese Hezbollah.
To make a long story short, if the Pentagon follows the orders from the White House, most of the conflict should end. There would only remain the Turkish occupation of Iraq and Syria, on the model of the Turkish occupation of Cyprus, which the European Union finally accepted. The United States and Saudi Arabia, who were the enemies of Iraq and Syria, will once again become their allies.
3— The Yemeni conflict
The Yemenis could be the ones who pay for this current evolution. While it is apparent that Saudi Arabia entered the war in order to set up a government favourable to the joint exploitation of the oil fields of the « Empty Quarter », and for the personal glory of Prince Mohamed Ben Salman, it seems that the help given by Iran to the Houthis and to ex-President Saleh diverts the gaze of the Arab countries and the « international community » from the crimes for which they are responsible.
It’s a time for taking sides, and almost everyone has opted for Saudi Arabia and against Qatar and its Turkish and Iranian allies. What was positive in Palestine, Iraq and Syria proves to be negative in Yemen.
Conclusion
Since 5 June and the rupture of diplomatic relations between Riyadh and Doha, the chancelleries are all preparing for a possible war, even if Germany is the only country to have spoken of this publicly. This situation is all the more surprising because Qatar – and not Saudi Arabia – is the observer for NATO [11].
Resignations come one after the other in Doha, from the US ambassador Dana Shell Smith to the selector of the national football team Jorge Fossati. Not only have the states aligned with Riyadh broken off their commercial relationships with the emirate, but numerous companies without any particular links with the Gulf have done the same in the face of the risk of war. This is, for example, the case of COSCO, the largest Chinese maritime company.
In any case, and despite justified historical claims, it would seem impossible for Saudi Arabia to annex Qatar when it was opposed to the annexation of Kuwaït by Iraq for the same reasons. One rule has been imposed on the world since British decolonisation – no-one has the right to touch boundaries laid by London. The unique aim of this rule is to maintain the insoluble problems for the new independent states. In this way, London maintains de facto the perpetual dependency of these states on British rule. Indeed, the pending arrival of 43,000 Pakistani and Turkish soldiers to defend Qatar should reinforce its position.
Notes
[1] “The secret projects of Israël and Saudi Arabia”, by Thierry Meyssan, Translation Pete Kimberley, Voltaire Network, 27 June 2015.
[2] “The « Arab » Common Defence Force”, by Thierry Meyssan, Translation Pete Kimberley, Voltaire Network, 14 May 2015.
[3] “The nuclear Near East!”, by Thierry Meyssan, Translation Pete Kimberley, Voltaire Network, 7 March 2016.
[4] “Saudi trade talks with Israel are historic first”, Michael Binyon & Gregg Carlstrom, The Times, June 17th, 2017.
[5] “Exclusive – Saudi Arabia is building an embassy in Israël”, Translation Pete Kimberley, Voltaire Network, 29 May 2016.
[6] “The Security Council Gets Ready to order Israel to Break Ties with al-Qaeda”, by Thierry Meyssan, Translation Anoosha Boralessa, Voltaire Network, 9 July 2016.
[7] Sous nos Yeux. Du 11-Septembre à Donald Trump, éditions Demi-Lune, 2017.
[8] “Turkish military invasion of Iraq”, by Ibrahim Al-Jaafari, Voltaire Network, 19 October 2016.
[9] “Trump – business against war”, by Thierry Meyssan, Translation Pete Kimberley, Voltaire Network, 14 February 2017.
[10] “Will the USA prevent the Silk Route from being reopened?”, Translation Anoosha Boralessa, Voltaire Network, 19 June 2017.
[11] “Israel and the Emirs in Nato”, by Manlio Dinucci, Translation Anoosha Boralessa, Il Manifesto (Italy) , Voltaire Network, 3 June 2016.
Translation
Pete Kimberley
http://www.voltairenet.org/article196903.html
Προσαρμογές στη Μέση Ανατολή
21 Ιουνίου 2017
Τιερί Μεϊσάν
Ενώ τα κράτη της ευρύτερης Μέσης Ανατολής χωρίζονται μεταξύ υποστηρικτών και αντιπάλων της κληρικοκρατίας, οι Ουάσιγκτον, Μόσχα και Πεκίνο διαπραγματεύονται μια νέα συμφωνία. Ο Τιερί Μεϊάν αξιολογεί τις επιπτώσεις αυτού του σεισμού στην παλαιστινιακή, ιρακινή, συριακή και υεμενική διενέξη.
Η διπλωματική κρίση γύρω από το Κατάρ πάγωσε διάφορες περιφερειακές συγκρούσεις και έσβησε τις προσπάθειες διευθέτησης ορισμένων άλλων. Κανείς δεν ξέρει πότε θα ανοίξει η κουρτίνα, αλλά αναμένεται ότι θα εμφανιστεί μια πολύ βαθιά μεταμορφωμένη περιοχή.
1- Η παλαιστινιακή σύγκρουση
Μετά την εκδίωξη των περισσότερων Παλαιστινίων από τα σπίτια τους (η Νάκμπα, 15 Μαΐου 1948) και την άρνηση του αραβικού λαού αυτής της εθνοκάθαρσης, μόνο η χωριστή ισραηλινο-αιγυπτιακή ειρήνη των συμφωνιών του Καμπ Ντέιβιντ (1978) και η υπόσχεση για μια λύση δύο κρατών των συμφωνιών του Όσλο (1993) άλλαξαν εν μέρει την κατάσταση.
Ωστόσο, όταν αποκαλύφθηκαν οι μυστικές διαπραγματεύσεις ανάμεσα στο Ιράν και τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ αποφάσισαν με τη σειρά τους να συζητήσουν. Μετά από 17 μήνες μυστικών συναντήσεων, συνήφθη μια συμφωνία μεταξύ του Θεματοφύλακα των Δύο Ιερών Τζαμιών και του εβραϊκού Κράτους [ 1 ]. Η τελευταία έγινε πραγματικότητα με τη συμμετοχή της Τσαχάλ (Ισραηλινού Στρατού) στον πόλεμο της Υεμένης [ 2 ] και τη μεταφορά τακτικών πυρηνικών βομβών [ 3 ].
Να θυμίσουμε ότι αυτή η συμφωνία προέβλεπε επίσης να εξελιχθεί η Σαουδική Αραβία, έτσι ώστε η κοινωνία να παραμένει σαλαφιστική και οι θεσμοί να εκκοσμικευθούν.
Προέβλεπε επίσης την ανεξαρτησία του ιρακινού Κουρδιστάν (το οποίο θα διεξάγει δημοψήφισμα το Σεπτέμβριο) και την εκμετάλλευση τόσο των κοιτασμάτων φυσικού αερίου του «Άδειου Τέταρτου (Empty Quarter)» (τα οποία είναι κοινά στη Σαουδική Αραβία και την Υεμένη, όπου και ο σημερινός πόλεμος) και εκείνων του Ογκαντέν (εξ ου και η αποχώρηση αυτή την εβδομάδα των καταριανών στρατευμάτων από τα σύνορα με το Τζιμπουτί).
Εν τέλει, η Αίγυπτος αποφάσισε να πουλήσει τα νησιά Τιράν και Σαναφίρ στη Σαουδική Αραβία, όπως είχε υποσχεθεί πριν από ένα χρόνο. Με τον τρόπο αυτό, το Ριάντ αναγνώρισε de facto τις συμφωνίες του Καμπ Ντέιβιντ, οι οποίες περιλαμβάνουν το καθεστώς των εδαφών αυτών. Το Ισραήλ επιβεβαίωσε ότι έλαβε σαουδαραβικές εγγυήσεις.
Να παρατηρήσουμε ότι η αιγυπτιακή απόφαση δεν ελήφθη υπό την πίεση της Σαουδικής Αραβίας (το Ριάντ είχε μπλοκάρει μάταια τις παραδόσεις πετρελαίου του, καθώς και ένα δάνειο ύψους 12 δισεκατομμυρίων δολαρίων), αλλά λόγω της κρίσης στον Κόλπο. Οι Σαούντ επισημοποίησαν τη ρήξη τους με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους , η οποία επώαζε μετά τη διαβίβαση από τον πρόεδρο αλ-Σίσι εγγράφων που αποδεικνύουν ένα σχέδιο πραξικοπήματος ορισμένων μελών της Αδελφότητας εναντίον των Σαούντ. Σε πρώτη φάση,η Σαουδική Αραβία πίστευε ότι μπορούσε να διακρίνει μεταξύ των καλών και κακών Αδελφών Μουσουλμάνων. Είχε ήδη κατηγορήσει το Κατάρ ότι υποστήριζε τους πραξικοπηματίες , αλλά τα πράγματα εξελίχθηκαν ειρηνικά τότε. Τώρα το Ριάντ προτίθεται να καταπολεμήσει όλη την Αδελφότητα, γεγονός που την οδηγεί να αναθεωρήσει τη θέση της για τη Συρία.
Η πώληση των νησιών αυτών, που ήταν αιγυπτιακά από την Συνθήκη του Λονδίνου το 1840, δεν έχει άλλη σημασία παρά να επιτρέψει στη Σαουδική Αραβία να αναγνωρίσει σιωπηρά, 39 χρόνια αργότερα, την αιγυπτο-ισραηλινή ειρηνευτική συμφωνία του Καμπ Ντέιβιντ.
Από την πλευρά της, η Τεχεράνη φιλοξένησε την πολιτική ηγεσία της Χαμάς (που αποτελείται κυρίως από Αδελφούς Μουσουλμάνους) ταυτόχρονα στο όνομα της αλληλεγγύης με το Παλαιστινιακό αγώνα και επειδή μοιράζεται την ίδια αντίληψη του πολιτικού ισλάμ.
Το επόμενο βήμα θα είναι η δημιουργία δημόσιων εμπορικών σχέσεων μεταξύ του Ριάντ και του Τελ Αβίβ όπως τις εκθέτουν οι Times τη 17ης Ιουνίου (ισραηλινές εταιρείες θα επιτραπούν στη Σαουδική Αραβία και η αεροπορική εταιρεία El-Al θα μπορεί να χρησιμοποιήσει τον εναέριο χώρο της Σαουδικής Αραβίας) [ 4 ], έπειτα η αναγνώριση της ειρηνικής πρωτοβουλίας του πρίγκιπα Αμπντάλα (Αραβικός Σύνδεσμος, 2002) και η εγκαθίδρυση διπλωματικών σχέσεων (ο πρίγκιπας Ουαλίντ μπεν Ταλάλ θα γίνει πρεσβευτής) [ 5 ].
Αυτό το σχέδιο μπορεί να οδηγήσει στην ειρήνη στην Παλαιστίνη (αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους και αποζημίωση των προσφύγων), στο Λίβανο (απόσυρση από τις φάρμες της Σεμπάα) και στη Συρία (στάση υποστήριξης στους τζιχαντιστές και απόσυρση από το Γκολάν).
Το ζήτημα του Γκολάν θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο, επειδή η κυβέρνηση Νετανιάχου επιβεβαίωσε –όχι χωρίς πρόκληση- την προσάρτηση του, ενώ οι ΗΠΑ και η Ρωσία αντέδρασαν έντονα για την απέλαση της Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών ( UNDOF) και την αντικατάστασή της από την αλ Κάιντα [ 6 ]. Ωστόσο, δεν αποκλείεται κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Συρία, η Ουάσιγκτον και η Μόσχα να έχουν δεσμευθεί με το Τελ Αβίβ να μην αλλάξει το statu quo στο Γκολάν.
Αυτό το σχέδιο γενικής διευθέτησης αντικατοπτρίζει τον τρόπο των επιχειρηματιών Ντόναλντ Τραμπ και Jared Kushner: να δημιουργήσουν μια οικονομική κατάσταση που απαιτεί μια πολιτική αλλαγή. Θα προσκρουστεί ασφαλώς με την αντίθεσή των Αδελφών Μουσουλμάνων (της Χαμάς) και του τρίγωνου του πολιτικού ισλάμ: Ιράν, Κατάρ και Τουρκία.
2 . Η ιρακινoσυριακή σύγκρουση
Όλοι οι παίκτες στη περιοχή συμφωνούν ότι σήμερα το Ιράκ και η Συρία αποτελούν ένα ενιαίο πεδίο μάχης. Ωστόσο, οι Δυτικοί που προσκολλώνται στα ψέματα της κυβέρνησης Μπους Τζούνιορ (ακόμη και αν παραδέχονται τη ματαιότητα των όπλων μαζικής καταστροφής που αποδίδονταν στον Σαντάμ Χουσεΐν) και στη ρομαντική αφήγηση των «Αραβικών Ανοίξεων» (ακόμα κι αν αναγνωρίζουν ότι αυτή η κίνηση ποτέ δεν προσπάθησε να φέρει την ελευθερία, αλλά αντίθετα να επιβάλει το πολιτικό ισλάμ), εξακολουθούν να τις θεωρούν ως διακριτές.
Προτρέχουμε τους αναγνώστες μας να διαβάσουν το βιβλίο μου Μπροστά στα μάτια μας όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίον άρχισε ο πόλεμος [ 7]. Σε κάθε περίπτωση, από την αρχή της κρίσης γύρω από το Κατάρ, ο πόλεμος περιορίζεται στο Ιράκ και τη Συρία
(1) στη καταπολέμηση του Ντάες (Μοσούλη και Ράκκα) και
(2) στο πόλεμο εναντίον της Τουρκίας (Μπασίκα και αλ-Μπαμπ) [ 8 ].
Αυτό που είναι προφανές σε όλους στην περιοχή είναι, ότι από την ανάληψη της εξουσίας στο Πεκίνο από τον πρόεδρο Ξι Ζινπίνγκ (Xi Jinping), φορέα του προγράμματος των Δυο Δρόμων του Μεταξιού, η Ουάσιγκτον έχει ωθήσει για τη δημιουργία ενός «Σουνιστάν» σε επικάλυψη του Ιράκ και της Συρίας. Για να το κάνει, έχει χρηματοδοτήσει, εξόπλισε, εκπαίδευσε και πλαισίωσε το Ντάες για να διακόψει τον άξονα επικοινωνίας Βηρυτός-Δαμασκός-Βαγδάτη-Τεχεράνη-Πεκίνο.
Εδώ και τέσσερις μήνες, η κυβέρνηση Τραμπ εξετάζει και διαπραγματεύεται το πώς μπορεί να αλλάξει αυτή η πολιτική και να συνάψει μια συνεργασία με το Πεκίνο, αντί της τρέχουσας αντιπαράθεσης [ 9 ].
Ενώ στο έδαφος, αλληλοσυνδέονται αντικρουόμενα γεγονότα, οι ιρακινός και συριακός στρατοί προχώρησαν ξαφνικά από την αρχή της κρίσης γύρω από το Κατάρ. Απελευθέρωσαν από το Ντάες τα εδάφη γύρω από τα σύνορα της επικράτειάς τους και βρίσκονται στο σημείο να συναντηθούν (ήτοι να αποκατασταθεί ο Δρόμος του Μεταξιού). Οι δύο στρατοί δεν χωρίζονται παρά μόνο από διακόσια μέτρα γης που ελέγχονται παράνομα από το στρατό των ΗΠΑ [ 10 ].
Όσον αφορά τις μάχες στη νότια Συρία, σταμάτησαν ως εκ θαύματος. Μια εκεχειρία κηρύχτηκε μονομερώς από τη Δαμασκό στην Νταρίγια. Στην πραγματικότητα, η Μόσχα και η Ουάσιγκτον έχουν δώσει διαβεβαιώσεις στο Τελ Αβίβ ότι η Συρία θα αφήσει να αναπτυχτούν στα σύνορα της μόνο ρωσικά στρατεύματα και όχι ιρανικά, ούτε εκείνα της λιβανέζικης Χεζμπολάχ.
Εν ολίγοις, αν το Πεντάγωνο ακολουθεί τις εντολές του Λευκού Οίκου, η σύγκρουση θα πρέπει να σταματήσει σε μεγάλο βαθμό. Θα παρέμεινε η τουρκική κατοχή του Ιράκ και της Συρίας, κατά το πρότυπο της τουρκικής κατοχής της Κύπρου με την οποία συμβιβάστηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σαουδική Αραβία, που ήταν εχθροί του Ιράκ και της Συρίας να γίνουν ξανά σύμμαχοι τους.
3- Η σύγκρουση στην Υεμένη
Οι πολίτες της Υεμένης θα μπορούσαν να φέρουν το κύριο βάρος των τρεχουσών εξελίξεων. Ενώ είναι σαφές ότι η Σαουδική Αραβία μπήκε στον πόλεμο για να εγκαταστήσει μια κυβέρνηση που ευνοεί την από κοινού εκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου στο «Άδειο Τέταρτο» και για την προσωπική δόξα του πρίγκιπα Μοχάμεντ Μπιν σαλμάν, φαίνεται ότι η παροχή βοήθειας από το Ιράν στους Χούθι και στον πρώην πρόεδρο Σάλεχ παρακάμπτει τα μάτια των αραβικών χωρών και της «διεθνούς κοινότητας» για τα εγκλήματα που διαπράττονται εκεί.
Πρέπει πράγματι να επιλέξει ο καθείς το στρατόπεδο του και σχεδόν όλοι επέλεξαν τη Σαουδική Αραβία κατά του Κατάρ και των Τούρκων και Ιρανών συμμάχων του. Ό, τι ήταν θετικό στη Παλαιστίνη, το Ιράκ και τη Συρία, αποδεικνύεται αρνητικό στην Υεμένη.
Συμπέρασμα
Από της 5ης Ιουνίου και της διακοπής των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ του Ριάντ και της Ντόχα, όλες οι πρεσβείες προετοιμάζονται για έναν πιθανό πόλεμο, ακόμα και αν μόνο η Γερμανία αναφέρθηκε δημοσίως σε αυτό το ενδεχόμενο. Η κατάσταση είναι ακόμη πιο περίεργή δεδομένου ότι είναι το Κατάρ και όχι η Σαουδική Αραβία, η οποία συμμετέχει ως παρατηρητής στο ΝΑΤΟ [ 11 ].
Παραιτήσεις αλληλοσυνδέονται στην Ντόχα, από την πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών Ντάνα Σελ Σμιθ, μέχρι του προπονητή της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου Jorge Fossati. Όχι μόνο τα κράτη που ευθυγραμμίζονται με το Ριάντ μειώσαν τις εμπορικές τους σχέσεις με το εμιράτο, αλλά πολλές εταιρείες χωρίς ιδιαίτερους δεσμούς με το Κόλπο έκαναν το ίδιο εν όψει του κινδύνου πολέμου. Αυτή είναι η περίπτωση για παράδειγμα της COSCO, της μεγαλύτερης ναυτιλιακής εταιρείας της Κίνας.
Τέλος πάντων, παρά της δικαιολογημένες ιστορικές διεκδικήσεις της, φαίνεται αδύνατο η Σαουδική Αραβία να προσαρτήσει το Κατάρ, ενώ είχε αντιτεθεί στη προσάρτηση του Κουβέιτ από το Ιράκ για τους ίδιους λόγους.
Ένας κανόνας έχει αναδειχθεί στον κόσμο μετά τη βρετανική από-αποικιοποίηση: κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αγγίξει τα σύνορα που χαράχτηκαν από το Λονδίνο, με μοναδικό στόχο να διατηρούνται άλυτα τα προβλήματα για τα νέα ανεξάρτητα Κράτη. Με αυτόν τον τρόπο το Λονδίνο διατηρεί εκ των πραγμάτων (de facto) τη διαρκή εξάρτηση τους από το ίδιο. Περαιτέρω, η προσεχή άφιξη 43.000 Πακιστανών και Τούρκων στρατιωτών και θα έρθουν για να υπερασπιστούν το Κατάρ θα πρέπει να ενισχύσει τη θέση του.
Σημειώσεις
[1] « Exclusif : Les projets secrets d’Israël et de l’Arabie saoudite », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 22 juin 2015.
[2] “Η «αραβική» Δύναμη κοινής Άμυνας”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 26 avril 2015.
[3] “Η Εγγύς Ανατολή πυρηνικοποιήθηκε!”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 8 mars 2016.
[4] “Saudi trade talks with Israel are historic first”, Michael Binyon & Gregg Carlstrom, The Times, June 17th, 2017.
[5] “Αποκλειστικό: Η Σαουδική Αραβία χτίσει πρεσβεία στο Ισραήλ”, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 29 mai 2016.
[6] « Le Conseil de sécurité s’apprête à enjoindre à Israël de rompre avec al-Qaïda », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 2 juillet 2016.
[7] Sous nos Yeux. Du 11-Septembre à Donald Trump, éditions Demi-Lune, 2017.
[8] « Invasion militaire turque de l’Irak », par Ibrahim Al-Jaafari, Réseau Voltaire, 19 octobre 2016.
[9] “Τραμπ: το μπίζνες έναντι του πολέμου”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 14 février 2017.
[10] « Les USA empêcheront-ils la réouverture de la route de la soie ? », Réseau Voltaire, 17 juin 2017.
[11] « Israël et des émirs dans l’Otan », par Manlio Dinucci, Traduction Marie-Ange Patrizio, Il Manifesto (Italie) , Réseau Voltaire, 13 mai 2016
Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά
Πηγή Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα)
Emma Olive 