The “Game of Camps” Revisited: Why Qatar? Why Now? (article in English and Greek)

June 12, 2017

By Col. (res.) Dr. Eran Lerman

In the Middle East “game of camps”, the Qataris have been playing a dangerous game for years. They have provocatively supported the Muslim Brotherhood and actively promoted the destabilization of existing regimes, using huge sums of money as well as the pernicious influence of Al Jazeera TV. The dramatic steps taken against them over the past few days are thus hardly surprising, but they shed some light on the present stage in the struggle for regional hegemony.

Sheikh Tamim’s recent tweet urging a soft line towards Iran might be authentic (as the Saudis say) or a deliberate hoax (as the Qataris were quick to claim), but the subsequent onslaught against Qatar has little to do with Iran. Qatar is no Iranian proxy: in practice, the Qataris finance anti-Iranian forces in Syria and joined the anti-Houthi war in Yemen.

The driving force behind the present crisis lies elsewhere. The “camp of stability,” led by Saudi Arabia and Egypt, is now consolidating its ranks. Qatar and Turkey are particularly obnoxious from an Egyptian point of view, as the war they are fighting by proxy in Libya continues to escalate. In keeping with President Trump’s blunt message to “Drive. Them. Out.”, Egypt is no longer willing to tolerate ambiguity towards terror groups and Islamist forces.

With the collapse of IS in both Mosul and Raqqa now within sight, it is all the more important to ensure that the Muslim Brotherhood and its regional allies not be in a position to benefit on the ground. The best outcome – for both the US, which still relies on Qatar’s huge Udayd AFB; and for Israel, given that it is mainly Qatari money that now keeps Gaza from descending into a humanitarian disaster (and possibly another round of violence) – would be for Qatar to truly change course. This would entail permanently shutting down all support for terror infrastructures while maintaining a commitment to humanitarian needs. Given Qatar’s vulnerabilities, such a goal may well be within reach.

For those familiar with the “game of ideological camps” that has been raging across the region since 2011, there is nothing surprising about the intense eruption of vitriol aimed at Qatar over the past few days. The Qataris, who are ideologically oriented towards the Muslim Brotherhood, have vast resources at their disposal: in addition to gas revenues, their sovereign funds hold a range of profitable assets, from the Printemps Department Stores to the Barcelona Football Club. Throughout these years of turmoil, Qatar has been using those resources together with its media arm, Al Jazeera TV, to undermine the stability of moderate forces in the Arab world, glorify Hamas, and justify acts of violence and subversion. Qatar has thus earned the anger and frustration of its worried neighbors.

But what was the specific trigger that drove Qatar’s irate Arab neighbors to take action so much more aggressive than in 2014, when they forced the Al Thani ruling family to stop harassing Sisi’s regime in Egypt or at least tone down Al Jazeera’s frontal assault?

The direct cause cited by the Saudis and their allies seems bogus: a tweet, presumably sent by Emir Sheikh Tamim, calling for a better relationship with Iran (and thus contradicting the spirit of the Riyadh summit). The Qataris hastened to argue that the whole thing was a hoax. Even if genuine, however, the tweet hardly establishes Qatar as an Iranian proxy.

Huge sums of Qatari money have flooded the coffers of Iran’s sworn enemies in the Syrian war; and the Qataris lined up with their GCC colleagues to fight against the Iranian-sponsored Houthi uprising in Yemen. True, they seemed less than enthusiastic about the shrill anti-Iranian tone in Riyadh – but their affiliation, throughout this period of regional rivalries, has been with the Brotherhood and its offshoots, such as Hamas. It has worked against rather than with the Iranian camp, often in tandem with Erdoğan’s Turkey, to promote the Ikhwani (“Brotherly”) agenda.

It is precisely this affiliation that sets Qatar apart from the other five GCC members. (On Iran, it is actually Oman that is closer to Tehran: it served as the Iranians’ conduit to the Obama administration and hosted their secret channel.) In the four-way tug of war for hegemony in the region – the game of camps, revisited – several things have occurred that made it urgent for the “forces of stability” to bring Qatar to heel.

First of all, the camp is closing ranks after a long period of tension between Saudi Arabia and Egypt over the Red Sea islands and over policy issues in Yemen and Syria. The Saudis’ support is vital for Egypt’s ailing economy, but Egypt’s security and stability are equally important for the camp as a whole. Hence the need to stand together with Sisi in the escalating fight against Qatar’s region-wide backing of the Muslim Brotherhood, Sisi’s sworn enemy.

A brutal war by proxy is now underway in what was once Libya. Brotherhood-affiliated elements dominate the internationally recognized government in Tripolitania (the west) and are being pushed back in central Libya by the forces of the self-styled Libyan National Army under Egypt’s ally, “Field Marshal” Khalifa Haftar. Now that the Trump visit has put fresh wind in their sails, the time has come to use this new clout to pry Qatar, brutally if necessary, out of the Brotherhood camp and forcibly draw it into the pro-Saudi lineup.

Moreover, the ground is shifting, regionally and globally, on the question of support for terrorist groups. There has never been any doubt that Qatari largesse often ended up, deliberately or as the result of loose controls, in the wrong hands. Against the background of the horrors in Manchester and London, the pride taken in butchering children, the overall level of tolerance for terrorists of any color – including Hamas – is now near zero, as Trump made clear in both Riyadh and Bethlehem (where he berated the Palestinian Authority in public for its position on incitement). What was once dismissed as a necessary evil is no longer being rationalized away. The Qataris are running out of excuses, and reports of Hamas terror operatives being shipped off (to Malaysia?) suggest that the pressure might be bearing fruit.

Finally, the sense of urgency may reflect positioning in anticipation of the approaching drama as IS faces its endgame in Mosul and Raqqa. The impending doom of the so-called Caliphate is probably the reason behind their aggressive push to terrorize Europe (perhaps fueled by the memory of how a massive terrorist massacre shamefully brought Spain out of the US-led coalition in Iraq, when the Socialists won the election after the Madrid train bombings on 11 March 2004).

Once IS is obliterated and the so-called Khalifa, “Abu Bakr al-Baghdadi” (not his real name) is subjected to typical Iraqi retirement benefits, the main question in both Syria and in Iraq will be this: will the Iranian “camp” be able to consolidate a contiguous corridor under its control from Iran to the Mediterranean, or will the “forces of stability”, with Jordan in a highly sensitive role, be able to prevent this from happening? The prospect of decisive struggles ahead is one more reason for the Saudi-led camp to shore up its position by reducing the room for maneuver hitherto enjoyed by some of its rivals in the Sunni Arab world.

This robust power play by America’s allies (who are also Israel’s partners in the camp of stability, broadly defined) poses challenges as well as strategic benefits. The US Air Force cannot replace its facilities in Qatar overnight, and would in all likelihood press the administration to avoid a total breach with Doha. Overall, American policy is likely to focus on obtaining from Qatar the sort of visible policy changes that would make it possible to lift the ban as soon as possible.

For Israel, the Qatari ambition to manage the situation in Gaza is a threat. As was manifest during the fighting in 2014, it was in Cairo, not in Doha (or Ankara), that Israel wanted the endgame to be arranged. Still, the Qatari flow of funds to Gaza is welcomed, insofar as it is used to stave off the possibility of a humanitarian crisis.

Again, the best outcome would not be for Qatar to be ousted altogether, but to draw a clearer distinction between harboring terror networks (which must end forthwith) and lending economic support to a needy population.

*Col. (res.) Dr. Eran Lerman is a senior research associate at the BESA Center, and former deputy for foreign policy and international affairs at the National Security Council. He is also a member of the faculty at Shalem College.

BESA Center Perspectives Paper No. 495, June 12, 2017


Το παιχνίδι επαναπροσδιορισμού «των στρατοπέδων»: γιατί το Κατάρ? και γιατί τώρα?

Ιούνιος 14,  2017

Του Dr. Eran Lerman (Συνταγματάρχης ε.α.)*

Στο «παιχνίδι των στρατοπέδων» της Μέσης Ανατολής, το Κατάρ παίζει, εδώ και χρόνια ένα επικίνδυνο παίγνιο. Έχει απρόκλητα, υποστηρίξει, τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και έχει προωθήσει ενεργά την αποσταθεροποίηση παλαιών και υφιστάμενων καθεστώτων, χρησιμοποιώντας πακτωλό χρημάτων, καθώς και την τεράστια επιρροή του ειδησεογραφικού πρακτορείου Al Jazeera (που εδρεύει στην Ντόχα, πρωτεύουσα της χώρας). Τα δραματικά γεγονότα που έγιναν εναντίον του τις τελευταίες μέρες, δεν προκαλούν έκπληξη, αλλά αντιθέτως ρίχνουν φως στην παρούσα κατάσταση ως προς την διαμάχη για την ηγεμονία, στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και του Περσικού Κόλπου.

Σε πρόσφατη δήλωση του Σεΐχη του Κατάρ, Ταμίμ στο twitter, γίνεται έκκληση για μια χαμηλών τόνων γραμμή προς το Ιράν. Η παραπάνω δήλωση, που μπορεί να είναι αυθεντική (κατά τα λεγόμενα των Σαουδαραβών), ή μπορεί να είναι σκόπιμη φάρσα (όπως γρήγορα δήλωσαν οι αξιωματούχοι του Κατάρ), θεωρείται από πολλούς ότι δημιούργησε το πρόσφατο διπλωματικό επεισόδιο, ωστόσο, στην πραγματικότητα, η ολομέτωπη επίθεση κατά του Κατάρ, λίγη σχέση έχει με το Ιράν.

Το Κατάρ δεν είναι πληρεξούσιος (proxy) του Ιράν: στην πραγματικότητα, είναι σε αντίπαλα στρατόπεδα, καθώς το Κατάρ χρηματοδοτεί μαχητές που πολεμούν τα ιρανικά στρατεύματα στη Συρία, καθώς επίσης είναι μέλος του συνασπισμού εναντίον των Χούθι (οι οποίοι, θεωρείται, ότι στηρίζονται από το Ιράν), στον πόλεμο της Υεμένης.

Η αρχή του νήματος, πίσω από την παρούσα κρίση, βρίσκεται αλλού. Το «στρατόπεδο σταθερότητας», υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας και της Αιγύπτου, εδραιώνει του ηγεμονία του. Το Κατάρ και η Τουρκία, θεωρούνται από την Αίγυπτο, ανήθικοι για να είναι σύμμαχοι.

Παράλληλα, η Αίγυπτος, συνεχίζει τον πόλεμο εναντίον παραστρατιωτικών ισλαμικών ομάδων (οι οποίες, ίσως στηρίζονται από το Κατάρ και τη Τουρκία), στη Λιβύη, όπου σημειώνεται κλιμάκωση. Θέλοντας να συγχρονιστεί με το σαφές μήνυμα του Προέδρου των ΗΠΑ, Τράμπ –«Πεταχτέ τους, έξω»-, η Αίγυπτος δεν προτίθεται πλέον να ανεχτεί την ανοχή προς τις τρομοκρατικές ομάδες και ισλαμιστικές οργανώσεις.

Με τη διαφαινόμενη κατάρρευση του ISIS, και την ανακατάληψη, τόσο της Μοσούλης, όσο και της Ράκκας (πρώην «πρωτεύουσα» του Ισλαμικού Κράτους), κατέστη σημαντική η διασφάλιση ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα και οι περιφερειακοί της σύμμαχοι, δεν θα δρέψουν καρπούς στη μετά-ISIS εποχή.

Το ιδεατό τέλος σε όλη αυτή την κρίση -ως προς τις ΗΠΑ, που διατηρούν την μεγαλύτερή τους αεροπορική και στρατιωτική βάση στον Περσικό Κόλπο, στο Ουντέιντ του Κατάρ, καθώς και για το Ισραήλ, όπου βλέπει ότι η βοήθεια που δίνει στη Λωρίδα της Γάζας, το Κατάρ, απομακρύνει το ενδεχόμενο μια νέας ανθρωπιστικής κρίσης και ένα πιθανό νέο γύρο βίας)- είναι το Κατάρ να αλλάξει ρότα.

Το ενδεχόμενο αυτό, θα συνεπάγονταν την οριστική παύση κάθε υποστήριξης στις υποδομές των τρομοκρατικών οργανώσεων, ωστόσο διατηρώντας ακέραιο το ρόλο του στις υφιστάμενες δεσμεύσεις για ανθρωπιστικές αποστολές. Δεδομένων των τρωτών σημείων του Κατάρ, ένας τέτοιος στόχος, ίσως και να είναι εφικτός.

Για όσους έχουν μια κάποια εξοικείωση με το «παιχνίδι των ιδεολογικών στρατοπέδων» που είχε «σκεπάσει» την περιοχή από το 2011, δεν υπάρχει τίποτα το περίεργο στην πρόσφατη, εντονότατη έκρηξη δηλώσεων και διπλωματικών ενεργειών κατά του Κατάρ.

Οι Καταριανοί, οι οποίοι ιδεολογικά είναι προσανατολισμένοι προς την Μουσουλμανική Αδελφότητα, έχουν στη διάθεσή τους τεράστιους οικονομικούς και φυσικούς πόρους: εκτός από τα έσοδα από το φυσικό αέριο, τα κρατικά τους κεφάλαια ελέγχουν μια σειρά κερδοφόρων επιχειρήσεων, όπως πολυτελή πολυκαταστήματα Printemps ή το ποδοσφαιρικό τμήμα της Μπαρτσελόνα!

Κατά την διάρκεια γεωπολιτικών αναταράξεων των τελευταίων χρόνων, το Κατάρ χρησιμοποίησε τους παραπάνω πόρους του, μαζί με το εκ των βασικών όπλων που κατέχει, το διεθνές τηλεοπτικό δίκτυο Al Jazeera, για να υποσκάψει τη σταθερότητα των μετριοπαθών δυνάμεων στον αραβικό κόσμο, να δοξάσει τη Χαμάς και να δικαιολογήσει πράξεις βίας και ανατροπής. Το Κατάρ, ουσιαστικά, είχε σπείρει την οργή και την απογοήτευση των γειτόνων του.
Αλλά ποια ήταν η σπίθα που οδήγησε τους ηγεμονικούς γείτονες του Κατάρ, να αναλάβουν μια τέτοια δράση, πολύ πιο επιθετική από το 2014, όταν ανάγκασαν την άρχουσα οικογένεια Αλ Θάνι να σταματήσει να παρενοχλεί το καθεστώς του Αλ Σίσι, στην Αίγυπτο ή τουλάχιστον να μετριάσει την ολομέτωπη επίθεση του Al Jazeera;

Η αφορμή, όπως αναφέρουν οι Σαουδάραβες και οι σύμμαχοί τους, φαίνεται να είναι ψευδής: ένα σχόλιο στο twitter από τον Εμίρη-Σεΐχη Ταμίμ, το οποίο έγραφε για μια καλύτερη σχέση με το Ιράν (κάτι το οποίο έρχεται σε αντίθεση με το πνεύμα της συνόδου κορυφής του Ριάντ). Οι Καταριανοί αξιωματούχοι, έσπευσαν να υποστηρίξουν ότι το όλο θέμα ήταν μια φάρσα. Αλλά και στην περίπτωση που ήταν πραγματικό, μία δήλωση στο twitter σαν την παραπάνω, δύσκολα ανακηρύσσει το Κατάρ, ως άμεσο «πληρεξούσιο» του Ιράν.

Τεράστια ποσά από τα χρήματα που Κατάρ, έχουν πλημμυρίσει τα ταμεία των ορκισμένων εχθρών του Ιράν στο συριακό πόλεμο. Παράλληλα, το Κατάρ έχει ευθυγραμμιστεί με του άλλου εταίρους του (πρώην;) του GCC (Gulf Cooperation Council- Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου), ώστε να πολεμήσουν κατά της ιρανικής εξέγερσης των Houthi στην Υεμένη.

Είναι γεγονός, ότι, το Κατάρ φαινόταν λιγότερο ενθουσιώδες για τον ακαθόριστο αντί-ιρανικό τόνο του Ριάντ – αλλά το πεδίο διαφωνίας ήταν πάντα ο ρόλος του Κατάρ, ως προς την Μουσουλμανική Αδελφότητα, και τον υποστήριξη στη Χαμάς. Έχει εργαστεί ενάντια στα συμφέροντα του Ιράν, συχνά σε συνεργασία με την Τουρκία του Ερντογάν, για να προωθήσει την ατζέντα της «Αδελφότητας» (Ikhwani).

Ακριβώς αυτή η σχέση που διαχωρίζει το Κατάρ, από τα άλλα μέλη του GCC, (ως προς το Ιράν, στην πραγματικότητα ήταν το Ομάν, αυτό που έχει μεγαλύτερη πρόσβαση στην Τεχεράνη: χρησιμοποιήθηκε ως ιρανικός σύνδεσμός από την κυβέρνηση Ομπάμα και φιλοξένησε τις μυστικές διαβουλεύσεις τους). Στο μέτωπο τεσσάρων πόλων για την ηγεμονία στην περιοχή -το παιχνίδι των στρατοπέδων, επαναπροσδιορίστηκε- έχουν συμβεί πολλά γεγονότα που κατέστησαν επείγον για τις «δυνάμεις της σταθερότητας» να οδηγήσουν το Κατάρ να πέσει στα γόνατα.

Καταρχήν, το «στρατόπεδο σταθερότητας» (που κυριαρχείται από την Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο) κλείνει υποθέσεις χρόνων όπως την ένταση μεταξύ Σαουδική Αραβίας και Αιγύπτου για τα νησιά στην Ερυθρά Θάλασσα, αλλά και αμβλύνει τις όποιες διαφορές υπήρχαν πάνω σε θέματα πολιτικής για την Υεμένη και τη Συρία. Η υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας είναι ζωτικής σημασίας για την αποσταθεροποιημένη οικονομία της Αιγύπτου, αλλά και στους τομείς της ασφάλειας και σταθερότητας, η συμμαχία των δύο είναι πολύ σημαντική.

Ως εκ τούτου, κατέστη σημαντικότητα να υπάρχει σύμπλευση με το καθεστώς Σίσι της Αιγύπτου, στην κλιμάκωση της πάλης ενάντια στην περιφερειακή υποστήριξη του Κατάρ, στη Μουσουλμανική Αδελφότητα, που αποτελούν ορκισμένου εχθρούς του Σίσι.

Μια βιαία σύγκρουση, είναι σε εξέλιξη, με «πληρεξούσιους» του Κατάρ, στην πάλαι ποτέ Λιβύη. Οι ομάδες που σχετίζονται με την Μουσουλμανική Αδελφότητα και κυριαρχούν στην διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Τριπολιτάνιας (δυτική Λιβύη / σ.σ. θεωρητικά εννοεί την Τρίπολη), οπισθοχώρησαν στα κεντρικά εδάφη της Λιβύης, από τις δυνάμεις του αυτοαποκαλούμενου «Εθνικού Στρατού της Λιβύης», υπό τις διαταγές του συμμάχου της Αιγύπτου, «αρχιστράτηγου», Χαλίφα Χαφτάρ.

Έπειτα από την επίσκεψη Τραμπ και τη νέα ώθηση που αυτός έδωσε στα σχέδια τους, χρησιμοποίησαν αυτή τη νέα επιρροή για να εξαφανίσουν το Κατάρ, όχι μόνο διπλωματικά, αλλά και στρατιωτικά αν χρειαστεί, από το στρατόπεδο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και να το φέρουν βίαια, στο πλευρό των Σαουδικής Αραβίας-Αιγύπτου.
Παράλληλα, υπάρχει μετατόπιση, σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο, ως προς το θέμα της υποστήριξης τρομοκρατικών ομάδων. Δεν υπήρξε ποτέ αμφιβολία, ότι τα κονδύλια του Κατάρ, κατέληγαν συχνά, είτε εσκεμμένα είτε από έλλειψη σοβαρού ελέγχου, σε λάθος χέρια. Ενόψει των φρικαλεοτήτων στο Μάντσεστερ και το Λονδίνο, η γενικότερη αποστροφή ως προς την στοχοποίηση παιδιών, το παγκόσμιο επίπεδο ανοχής ως προς τρομοκράτες οποιουδήποτε στρατοπέδου -συμπεριλαμβανομένης και της Χαμάς- είναι μηδενικό, όπως έδειξε ο Τράμπ, στο Ριάντ και την Βηθλεέμ (όπου αναφέρθηκε δημόσια για τον ρόλο της Παλαιστινιακής Αρχής, ως προς τις θέσεις της).

Αυτό που κάποτε αποτελούσε το αναγκαίο κακό, πλέον δεν είναι άνευ σημασίας. Το Κατάρ πλέον στερεύει από δικαιολογίες και αναφρές ότι τα εκτελεστικά όργανα της Χαμάς μεταφέρονται αλλού (Μαλαισία;), υποδηλώνει ότι η πίεση μπορεί να αποφέρει άμεσα καρπούς.

Τελικώς, η αίσθηση του επείγοντος, μπορεί να αντικατοπτρίζει την διαδικασία τέλους του ISIS, εφόσον απελευθερωθούν οι Μοσούλη και η Ράκκα. Η επικείμενη κατάρρευση του λεγόμενου Χαλιφάτου, είναι ίσως ο λόγος πίσω από τις τελευταίες ενέργειες, να τρομοκρατήσουν δηλαδή την Ευρώπη (ίσως ενθυμούμενη τον ρόλο που έπαιξε το τρομοκρατικό χτύπημα στην Μαδρίτη, στις 11 Μαρτίου του 2004, όπου οδήγησε σε νίκη τους σοσιαλιστές στις πρόσφατες τότε εκλογές, και την αποχώρηση των ισπανικών στρατευμάτων από την αμερικάνικη συμμαχία για τον πόλεμο στο Ιράκ).

Εφόσον, το ISIS, καταρρεύσει, αλλά και ο αυτοανακηρυχθείς χαλίφης (Abu Bakr al-Baghdadi, όπως είναι ψεύτικο όνομα του) τεθεί υπό των συνήθων επιδομάτων συνταξιοδότησης, το βασικό ζήτημα τόσο στη Συρία όσο και στο Ιράκ θα είναι τα εξής: Θα μπορέσει το Ιράν να δημιουργήσει ένα συνεχή διάδρομο συμφερόντων προς την Μεσόγειο, όπου ξεκινώντας από το έδαφος του, μέσω Ιράκ και Συρίας και φτάνοντας στη Χεζμπολάχ, στο Λίβανο ή μήπως οι «δυνάμεις της σταθερότητας», με την Ιορδανία σε ένα πολύ ευαίσθητό ρόλο, θα μπορέσουν να το αποτρέψουν αυτό;

Η προοπτική μεγάλων συγκρούσεων σε όλα τα επίπεδα, είναι ένας ακόμα λόγος για το στρατόπεδο υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας, να υπερασπιστεί τη θέση του, μειώνοντας το περιθώριο ελιγμών που μέχρι τώρα απολάμβαναν ορισμένοι από τους αντιπάλους του, στον σουνιτικό αραβικό κόσμο.

Αυτό το ισχυρό παιχνίδι εξουσίας από τους συμμάχους των ΗΠΑ (οι οποίοι είναι και εταίροι του Ισραήλ στο «στρατόπεδο της σταθερότητας», κάτι που αποκρύπτεται γενικώς) θέτει προκλήσεις αλλά και στρατηγικά οφέλη.

Η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ, δεν μπορεί να αντικαταστήσει τις εγκαταστάσεις της στο Κατάρ, εν μία νυκτί, και πιθανότατα θα πιέσει την κυβέρνησή της, να αποφύγει ένα ολοκληρωτικό με την Ντόχα. Γενικότερα, η αμερικανική διπλωματία είναι πιθανό να επικεντρωθεί στην επαναπροσέγγιση του Κατάρ και συγκεκριμένα σε στοχευόμενες ενέργειες, ώστε να αρθεί το αρνητικό κλίμα μεταξύ του Κατάρ, και των γειτόνων του.

Ως προς το Ισραήλ, η φιλοδοξία του Κατάρ για την διαχείριση της κατάστασης στη Γάζα είναι αυτό που αποτελεί απειλή. Όπως φάνηκε κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων το 2014, το Ισραήλ ήθελε στο Κάιρο όχι στην Ντόχα (ή την Άγκυρα), να κανονιστούν τα του τέλους των εχθροπραξιών. Ωστόσο, η ροή κεφαλαίων από το Κατάρ στη Γάζα είναι ευπρόσδεχτη, στο μέτρο που αυτά χρησιμοποιούνται για την αποτροπή μιας νέας ανθρωπιστικής κρίσης.

Εν κατακλείδι, το καλύτερο σενάριο δεν θα ήταν να αποκλειστεί τελείως το Κατάρ, αλλά να χαράξει μια πιο καθαρή γραμμή διάκρισης μεταξύ της υπόθαλψης τρομοκρατικών ομάδων, (το οποίο πρέπει αν τερματίσει άμεσα) και την οικονομική υποστήριξη σε πληθυσμούς που το έχουν ανάγκη.

*Ο (συνταγμτάρχης ε.α.) Eran Lerman είναι ανώτερος ερευνητής στο Κέντρο BESA και πρώην βουλευτής-μέλος του ισραηλινού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, για την εξωτερική πολιτική και τις διεθνείς υποθέσεις. Είναι επίσης μέλος του διδακτικού προσωπικού στο κολλέγιο Shalem.

ΠΗΓΗ: BESA (Begin-Sadat Center for Strategic Studies)

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Τρύφωνας Σεραφειμίδης
Πηγή: defencepoint

Διαβασε περισσότερα:



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )


Connecting to %s