Ένας άνεμος εκκοσμίκευσης πνέει στο μουσουλμανικό κόσμο (article in Greek and English)

ΔΙΚΤΥΟ ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ | ΔΑΜΑΣΚΟΣ (ΣΥΡΙΑ | 13 ΙΟΥΝΛΙΟΥ 2017

Τιερί Μεϊσάν

Ελάχιστα γνωστός στο δυτικό κόσμο, ο Σαγίντ Κουτμπ (1906-1966) είναι ο στοχαστής αναφοράς του «πολιτικού ισλάμ», δηλαδή, της θέλησης να οργανωθεί η κοινωνία και η ιδιωτική ζωή των ατόμων, ανεξάρτητα από τη θρησκεία τους, σύμφωνα με μια ερμηνεία του ισλάμ. Δεν θα ενσωματωθεί στους Αδελφούς Μουσουλμάνους παρά μόνο το 1953. Θα καθαρίσει την ιδεολογία τους από τα εθνικιστικά στοιχεία της Χασάν αλ-Μπάνα για να θεσπίσει ένα δόγμα αναίσθητο σε κάθε συμφραζόμενο στοιχείο. Μέσα σε 64 χρόνια, πολλοί μουσουλμάνοι στον κόσμο εγκατέλειψαν την πνευματικότητα του ισλάμ για να υιοθετήσουν αποκλειστικά το πολιτικό δόγμα του Σαγίντ Κουτμπ. Η σκέψη του δομεί το σύνολο των τζιχαντιστικών ομάδων.

Η ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ στο Ριάντ πυροδότησε ένα κύμα δηλώσεων κατά της τρομοκρατίας και κατά του πολιτικού ισλάμ. Ο αραβικός κόσμος εκφράζει τη δίψα του για την εκκοσμίκευση, την ίδια στιγμή που η τελευταία παραμορφώνεται στην Ευρώπη και χρησιμοποιείται εναντίον των θρησκειών. Ενώπιων αυτής της πνοής ελευθερίας, οι Βρετανοί οργανώνουν το στρατόπεδο του πολιτικού ισλάμ γύρω από το Κατάρ, του Ιράν, της Τουρκίας και των Αδελφών Μουσουλμάνων.

Κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας και σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν τις θρησκείες για να καταπνίξουν κάθε αμφισβήτηση της κυριαρχίας τους. Για παράδειγμα, η Γαλλία, η οποία το 1905 υιοθέτησε ένα σημαντικό νόμο για την εκκοσμίκευση των θεσμών της, αποφάσισε αμέσως να μην τον εφαρμόσει στις αποικίες της.

Γνωρίζουμε σήμερα ότι οι Αραβικές Ανοίξεις ήταν μια βρετανική πρωτοβουλία για να τοποθετήσουν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους στην εξουσία και με αυτό το τρόπο να ενισχυθεί η αγγλοσαξονική κυριαρχία στην «Ευρύτερη Μέση Ανατολή».

Εδώ και 16 χρόνια, οι Δυτικοί κατηγορούν δικαίως τους μουσουλμάνους για το γεγονός ότι δεν τακτοποιούν το σπίτι τους και ότι ανέχονται τους τρομοκράτες. Ωστόσο, είναι πλέον σαφές ότι αυτοί οι τρομοκράτες υποστηρίζονται από αυτούς τους ίδιους τους Δυτικούς για να υποδουλώσουν τους μουσουλμάνους μέσω του «πολιτικού ισλάμ». Το Λονδίνο, η Ουάσιγκτον και το Παρίσι δεν ανησυχούν για τη τρομοκρατία παρά μόνον όταν ξεφεύγει ​​από την «ευρύτερη Μέση Ανατολή» και δεν επικρίνουν ποτέ το «πολιτικό ισλάμ», τουλάχιστον (δεν επικρίνουν) στους Σουνίτες.

Εκφωνώντας το λόγο του στο Ριάντ, στις 21 Μαΐου 2017, ο πρόεδρος Τραμπ θέλησε να θέσει τέρμα στη τρομοκρατία που καταστρέφει  την περιοχή και έχει αρχίσει να εξαπλώνεται προς τη Δύση. Οι λέξεις που χρησιμοποίησε προκάλεσαν πραγματικά ηλεκτροσόκ. Η ομιλία του ερμηνεύτηκε ως άδεια για το τερματισμό αυτού του φαινομένου.

Αυτό που φαινόταν αδιανόητο κατά τη διάρκεια των τελευταίων αιώνων ξαφνικά άρχισε να παίρνει μορφή.. Δεχούμενη να σταματήσει κάθε επαφή με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους , η Σαουδική Αραβία στράφηκε εναντίον εκείνων που επιδιώκουν να συνεχίσουν τη συνεργασία με τους Βρετανούς, και ιδιαίτερα κατά του Κατάρ. Το Ριάντ έδωσε το σήμα για ένα ξεκαθάρισμα που θα επιφέρει ισχυρές εντάσεις. Με πνεύμα βεδουίνικης εκδίκησης, διακόπηκαν οι διπλωματικές σχέσεις με το Κατάρ και οργανώθηκε ένας οικονομικός αποκλεισμός εναντίον των κατοίκων του· ενώ στα Εμιράτα ποινή 15 ετών φυλάκισης επιβλήθηκε σε όποιον εκφράζει απλή συμπόνια για τους κάτοικους του μισητού Κατάρ.

Άρχισε μια γιγαντιαία μετακίνηση των δυνάμεων και των συμμαχιών. Αν αυτή η τάση συνεχιστεί, η περιοχή θα οργανωθεί γύρω από μια νέα διάσπαση. Το ζήτημα της πάλης κατά του ιμπεριαλισμού θα δώσει τη θέση τους σε εκείνο της πάλης κατά τους κληρικαλισμού.

Οι Ευρωπαίοι έχουν ζήσει αυτό το χάσμα για τετρακόσια χρόνια, από τον δέκατο έκτο έως τον δέκατο ένατο αιώνα, αλλά όχι οι ΗΠΑ, επειδή η χώρα αυτή ιδρύθηκε από την αίρεση των Πουριτανών που διέφυγε από αυτό το χάσμα. Η πάλη κατά του πολιτικού χριστιανισμού ήταν προπαντός ένας αγώνας ενάντια στη απαίτηση του κλήρου της καθολικής εκκλησίας να διέπει τους πιστούς της μέχρι και στην κρεβατοκάμαρά τους. Δεν τελείωσε παρά με τον πάπα Παύλο ΣΤ’, ο οποίος εγκατέλειψε την παπική τιάρα. Αυτό το τριπλό στέμμα υποτίθεται ότι συμβόλιζε ότι ο πάπας ήταν πάνω από τους βασιλείς και αυτοκράτορες.

Όπως ο αρχικός χριστιανισμός δεν είχε ιερείς (εμφανίστηκαν μόνο στο τρίτο αιώνα), το αρχικό ισλάμ και ο σημερινός σουνιτισμός δεν έχουν. Μόνο ο σιιτισμός δομήθηκε όπως ο καθολικισμός και η ορθοδοξία. Στην πραγματικότητα, το σημερινό πολιτικό ισλάμ ενσαρκώνεται από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους και τη κυβέρνηση του σεΐχη Ροχάνι (ο τίτλος του σεΐχη υποδεικνύει ότι ο πρόεδρος Ροχάνι είναι μέλος του σιιτικού κλήρου).

Επί του παρόντος διαμορφώνεται μια κληρική συμμαχία με τη βοήθεια του Ηνωμένου Βασιλείου. Μπορεί να αποτελέσει ένα μπλοκ που περιλαμβάνει το Ιράν, το Κατάρ, την Τουρκία, το Ιντλίμπ στη βορειοδυτική Συρία και τη Γάζα. Αυτό το σύνολο θα γινόταν ο προστάτης των Αδελφών Μουσουλμάνων και, επομένως, υπερασπιστής της χρήσης της τρομοκρατίας.

Μέσα σε δύο εβδομάδες, ο αραβικός Τύπος, ο οποίος θεωρούσε μέχρι τώρα ευνοϊκά τους Αδελφούς Μουσουλμάνους ως μια ισχυρή μυστική οργάνωση και το τζιχαντισμό ως νόμιμη δέσμευση πίστης, ξαφνικά έκανε εντυπωσιακή κυβίστηση. Παντού, ο καθένας καταγγέλλει την απαίτηση των Αδελφών Μουσουλμάνων να διέπει τη ζωή των ανθρώπων και την αιμοβόρα τρέλα του τζιχαντισμού.

Αυτή η πλημμύρα παρατηρήσεων, οι αιώνες απογοήτευσεις που εκφράζουν, η βία τους, κάνει κάθε επιστροφή πίσω αδύνατη. Αυτό δεν σημαίνει ότι η συμμαχία Ιράν-Τουρκίας-Κατάρ-Χαμάς θα πάει μέχρι το τέλος του δρόμου. Αυτό το επαναστατικό κύμα συμβαίνει κατά τη διάρκεια του μήνα του ραμαζανιού. Οι συναντήσεις μεταξύ φίλων και οικογένειας που έπρεπε να είναι συναινετικές γιορτές μετατρέπονται μερικές φορές σε διαμαρτυρία κατά αυτού που φαινόταν στο παρελθόν να είναι οι βάσεις του ισλάμ.

Στη περίπτωση που θα συνεχιστεί η διάσπαση υπέρ ή κατά του κληρικαλισμού, θα υπάρξει μια γενική αναδιαμόρφωση του πολιτικού τοπίου. Για παράδειγμα, οι Φρουροί της Επανάστασης, οι οποίοι συστάθηκαν κατά του αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού, συσσώρευσαν δυσαρέσκεια κατά του ιρανικού κλήρου. Πολλοί θυμούνται ότι κατά τη διάρκεια του πολέμου που επιβλήθηκε από το Ιράκ, οι μουλάδες και αγιατολάχ τακτοποίησαν τα παιδιά τους, ενώ οι Φρουροί πέθαναν στο πεδίο της μάχης. Αλλά αποδυναμωμένοι κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας Ροχάνι, είναι απίθανο ότι θα τολμήσουν να σταθούν ενάντια στην αστοθρησκευτική εξουσία. Αντίθετα, η  λιβανέζικη Χεζμπολάχ οδηγείται από τον σαγιέντ Χασάν Νασράλα (εδώ ο τίτλος του σαγιέντ δείχνει ότι είναι άμεσος απόγονος του προφήτη Μωάμεθ), μια προσωπικότητα που προωθεί το διαχωρισμό της δημόσιας σφαίρας από την ιδιωτική. Παρά το γεγονός ότι εκτελεί  μια θρησκευτική λειτουργία και μια άλλη πολιτική, ήταν πάντα αντίθετος να συγχέονται οι δύο, ενώ αποδέχεται την πλατωνική αρχή της velayat-e faqih (δηλαδή της κυβέρνησης από έναν σοφό). Επομένως, είναι μάλλον απίθανο ότι η Χεζμπολάχ θα ακολουθήσει τη κυβέρνηση Ροχάνι.

Εν τω μεταξύ, ολόκληρη η περιοχή διαταράσσεται: στη Λιβύη, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι αποχώρησαν από τη Τρίπολη αφήνοντας μια πολιτοφυλακή να απελευθερώσει τον Σαΐφ αλ-Ισλάμ Καντάφι και τον στρατηγό Χαφτάρ να επεκτείνει την επιρροή του. Στην Αίγυπτο, ο στρατηγός-πρόεδρος αλ-Σίσι ανάθεσε στους ομολόγους του του Κόλπου να συντάξουν έναν κατάλογο τρομοκρατών. Στην Παλαιστίνη, η πολιτική ηγεσία της Χαμάς κατέφυγε στο Ιράν. Στη Συρία, οι τζιχαντιστές σταμάτησαν να μάχονται κατά της συριακής Δημοκρατίας και περιμένουν τις διαταγές. Στο Ιράκ, ο στρατός έντεινε τις προσπάθειές του κατά των Αδελφών Μουσουλμάνων και του Τάγματος των Νακσμπαντι. Στη Σαουδική Αραβία, η Παγκόσμια Μουσουλμανική Λίγκα (Muslim World League) απέκλεισε από το διοικητικό της συμβούλιο τον ιεροκήρυκα-αστέρα των Αδελφών και εγκωμιαστή των Αραβικών Ανοίξεων, σεΐχη Γιουσέφ Αλ-Καρανταουί. Ενώ η Τουρκία και το Πακιστάν ξεκίνησαν τη μεταφορά δεκάδων χιλιάδων στρατιωτών προς το Κατάρ· το οποίο δεν μπορεί πλέον να τρέφεται παρά μόνο με τη βοήθεια του Ιράν.

Μια νέα εποχή φαίνεται να αναδύεται στη περιοχή.

Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά

Πηγή:http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2017/06/blog-post_780.html#more

 

A wind of secularism blows over the Muslim world

by Thierry Meyssan

VOLTAIRE NETWORK | DAMASCUS (SYRIA) | 13 JUNE

 Donald Trump’s speech in Riyadhh has sparked a wave of declarations against terrorism and against political Islam. The Arab world is expressing its thirst for secularism at the very moment that it is being misrepresented in Europe and used against religions. Faced with this breath of liberty, the British are organising the camp of political Islam around Qatar, Iran, Turkey and the Muslim Brotherhood.

During colonisation and throughout the Cold War, the imperialist powers used religions in order to gag all protest against their domination. So, France, which in 1905 adopted an important law about the secularism of its institutions, immediately decided not to apply them in the colonised territories.

We know today that the « Arab Springs » were a British initiative aimed at putting the Muslim Brotherhood in power and thus reinforcing Anglo-Saxon domination over the « Greater Middle East ».

For 16 years, the Western powers have been rightfully accusing the Muslims of not cleaning up their own house, and of tolerating terrorists. However, it is clear today that these terrorists are supported by the same Western powers in order to enslave Muslims by means of « political Islam ». London, Washington and Paris have no problems with terrorism until it spills over from the « Greater Middle East », and they never criticise « political Islam », at least as far as the Sunnis are concerned.

By giving his speech in Riyadhh, on 21 May 2017, President Trump intended to put an end to the terrorism which is consuming the region, and is now spreading to the West. The words he spoke did indeed act as an electroshock. His speech was interpreted as an authorisation to finish with the system.

What had seemed unthinkable over the last few centuries suddenly took shape. Saudi Arabia agreed to cut off all contact with the Muslim Brotherhood, and raged against those who continue to pursue their collaboration with the British, and particularly against Qatar. Riyadh gave the signal for a cleansing which will sweep much frustration along with it. In a spirit of Bedouin vengeance, diplomatic relations have been interrupted, and an economic blockade was organised against the Qatari population – while in the Emirates, a sentence of 15 years of imprisonment was established by law for any individual who showed as much as a little compassion for the inhabitants of accursed Qatar.

A gigantic displacement of forces and alliances has begun. If this movement is to continue, the region will organise itself around a new fissure. The question of the struggle against imperialism will wither and give way to the struggle against clericalism.

The Europeans lived with this cleavage for four hundred years, from the 16th to the 19th centuries, but not the United States, because their country was founded by the Puritan cult who were fleeing from this cleavage. The struggle against political Christianity was first of all a combat against the pretensions of the clergy of the Catholic church, who sought to govern their faithful all the way into their bedrooms. This only ceased with Paul VI, who abandoned the pontifical tiara. This triple crown was supposed to symbolise that the Pope was a higher authority than kings and emperors.

Like original Christianity, which had no ministers (these only arrived in the 3rd century), original Islam and current Sunnism have none. Only Chiism has been structured like Catholicism and Orthodoxy. As a result, political Islam today is incarnated by the Muslim Brotherhood and the government of Sheikh Rohani (the title of Shiekh indicates that President Rohani is a member of the Chiite clergy).

Currently, a clerical alliance is in the process of formation, with the help of the United Kingdom. It could constitute a block including Iran, Qatar, Turkey, Idleb to the North-West of Syria, and Gaza. This group would become the protector of the Muslim Brotherhood, and consequently the defender of the use of terrorism.

In two weeks, the Arab Press, which until now had viewed the Muslim Brotherhood in a favourable light, as a powerful secret organisation, and jihadism as a legitimate engagement, has suddenly made an about-turn. Everywhere, everyone is publishing denunciations of the pretension of the Muslim Brotherhood who want to regulate people’s lives, and the cruel folly of jihadism.

This flood of commentaries, the centuries of frustration that they express, coupled with their violence, makes any back-pedalling impossible – which does not, however, mean that the alliance Iran-Qatar-Turkey-Hamas will go all the way. This revolutionary tsunami is happening in the middle of the month of Ramadan. Meetings between friends and families, which should be consensual celebrations, sometimes turn into arguments about what until now had been perceived as the basic truths of Islam.

In case the cleavage for or against clericalism should continue, we will be seeing a general recomposition of the political landscape. For example, the Revolutionary Guard, which was created to stand against Anglo-Saxon imperialism, has accumulated resentment against the Iranian clergy. Many of them remember that during the war forced on them by Iraq, the mullahs and the ayatollahs manipulated ways of hiding their children, while the Guard was dying on the battle-field. But, weakened during the first Rohani mandate, it is unlikely that they would dare to rise against the civil-religious power. On the contrary, the Lebanese Hezbollah is commanded by Sayyed Hassan Nasrallah (here the title of Sayyed indicates that he is a direct descendant of the prophet Muhammad), a personality who promotes the separation of the public and private spheres. Although he has a religious function and another, political, function, he has always been opposed to blending them both, while accepting the Platonic principle of Velayat-e faqih (that is – goverment by a wise man). It is therefore unlikely that Hezbollah will follow the Rohani government.

Meanwhile, the whole region is buzzing – in Libya, the Muslim Brotherhood have left Tripoli, leaving a militia to liberate Saif el-Islam Kadhafi, and General Haftar to expand his influence. In Egypt, the General-President al-Sissi has asked his opposite numbers in the Gulf to draw up a list of terrorists. In Palestine, the political directors of Hamas have fled to Iran. In Syria, the jihadists have stopped fighting against the Republic and are awaiting orders. In Iraq, the army has redoubled its efforts against the Muslim Brotherhood and the Order of the Naqshbandis. In Saudi Arabia, the Muslim World League has excluded from its administrative council the Brotherhood’s star preacher, Sheikh Qaradawi. And Turkey and Pakistan have begun the transfer of tens of thousands of soldiers towards Qatar -which can now only feed itself with the help of Iran.

A new dawn seems to be rising over the region.

Source:http://www.voltairenet.org/article196804.html

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s