Τελικά, υπάρχει δεξιά και αριστερά;

Προβληματισμοί μετά τη νίκη του Εμμανουέλ Μακρόν

16 Μαΐου 2017

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η ρητορική του Εμμανουέλ Μακρόν στις γαλλικές προεδρικές εκλογές στηρίχθηκε πάνω στην υπέρβαση του δίπολου δεξιά-αριστερά, πολιτική επιλογή που υπογραμμίστηκε και στηρίχθηκε από τα επικυρίαρχα μέσα επικοινωνίας. Η τακτική αυτή είναι συνηθισμένη, καθώς όλα τα πολιτικά κόμματα επιχειρούν να είναι πολυσυλλεκτικά και κατευθύνουν την πολιτική ρητορική τους προς το κέντρο, ανεξάρτητα από τις πραγματικές και ουσιαστικές τους προθέσεις. Στην περίπτωση όμως του Μακρόν, ενός ανεξάρτητου υποψήφιου, τραπεζίτη εκπαιδευμένου στα σκληρά δόγματα της Goldman Sachs που φόρεσε και τον πολιτικό μανδύα της σοσιαλδημοκρατίας, ο συμβολισμός της υπέρβασης του δίπολου δεξιά-αριστερά ιδεολογικοποιήθηκε…

Αυτό είναι μάλλον το νέο μοντέλο πολιτικού μάρκετινγκ των εξουσιαστικών ελίτ. Αναμφίβολα πρόκειται για ουσιαστική ανανέωση στα σημεία. Οι διορθωτικές κινήσεις που θα επιχειρήσει ο γαλλογερμανικός άξονας για την διάσωση της ευρωζώνης, ειδικά μετά τις γερμανικές εκλογές, θα έχουν χαρακτήρα κοινωνικού κατευνασμού και όχι διαρθρωτικής μεταρρύθμισης για την αναδιανομή υπέρ της εργασίας.

Η υπέρβαση των δύο κυρίαρχων πολιτικών προσδιορισμών δεξιάς- αριστεράς καλλιεργείται συστηματικά μετά την κατάρρευση της σοβιετικής Ρωσίας, καθώς η πολιτική και ιδεολογική ήττα του κομμουνισμού, αλλά και η προσχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας στη νεοφιλελεύθερη στρατηγική, δεν σημαίνει αυτόματα συντριπτική ήττα της αριστεράς και των κοινωνικών δυνάμεων που αυτή αντιπροσωπεύει.

Η προβολή του ιδεολογήματος περί του Τέλους της Ιστορίας  που προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις, διότι απέβλεπε στον εγκλωβισμό της Ιστορίας στον νεοφιλελεύθερο μονόδρομο, οδήγησαν τις συστημικές δυνάμεις στην πολιορκία των θεμελιωδών πολιτικών εννοιών με κυκλωτικές κινήσεις με στόχο την ουσιαστική κατάργησή τους στη συνείδηση των μαζών. Στην ουσία πρόκειται για μια στρατηγική πιο μοντέρνα και πιο ευπροσάρμοστη από εκείνη που κατάγγειλε ο Τζορτζ Όργουελ στο 1984, όπου η εξουσία αφαιρούσε κάθε χρόνο έννοιες από το Λεξικό, αντικαθιστώντας τες κατ΄ αρχήν με το αρνητικό τους, αδυνατίζοντας έτσι την ουσία τους, και τέλος καταργώντας τες οριστικά.

Στην εποχή μας, η συστηματική καλλιέργεια της υπέρβασης του δίπολου δεξιά – αριστερά αποβλέπει ουσιαστικά στην διασκέδαση, στον δραστικό περιορισμό, στην διαβολή και ει δυνατόν, στην τυπική εξάλειψη της ιστορικής δυναμικής της πάλης των τάξεων και στην αποστέρηση των μαζών από το ιδεολογικό και πολιτικό της υπόβαθρο. Αυτό είναι αναγκαίο στο πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας, όπου ελλοχεύει ο κίνδυνος της ανάδυσης αντισυστημικών δυνάμεων, είτε αυτές είναι ψεύτικες, είτε είναι αυθεντικές. Αν υποθέσουμε ότι ο Τραμπ και ο Τσίπρας ανήκαν στις αυθεντικές αντισυστημικές περιπτώσεις, τότε, επιχειρείται και επιτυγχάνεται και επιτυγχάνεται η χειραγώγησή τους.

Η συστημική προσπάθεια κατάργησης των εννοιών δεξιά-αριστερά αποβλέπει στην πράξη στην κατάληψη του πολιτικού κέντρου από της οικονομικές ελίτ, βασικά με την ταυτόχρονη καταγγελία της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς, αλλά και των απολίτικων λαϊκιστών, ούτως ώστε οι πραγματικές επιλογές του συστήματος να μοιάζουν πιο δημοκρατικές, πιο κοινωνικά ισορροπημένες και ως εκ τούτου πιο αποδεκτές από την πλειοψηφία των μαζών.

Τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται για την επίτευξη του σκοπού είναι ο καθορισμός του πολιτικώς ορθόν στην πολιτική δράση, με την καθιέρωση ενός πολιτικού καθωσπρεπισμού που προκαλεί αποκλεισμούς στη δημόσια συζήτηση, συστηματική απλούστευση των πολιτικών εννοιών με στόχο την σύγχυση του πολιτικού υποκειμένου, του πολίτη και εν τέλει τη χειραγώγησή του. Έτσι, η ακραία δημαγωγία και τα ψεύδη των συστημικών πολιτικών προστατεύονται και προβάλλονται από τα media, ενώ η ρητορική των αντιθέτων καταγγέλλεται ως λαϊκισμός.

Ο λαϊκιστής πολιτικός καταγγέλλεται ότι λέει πράγματα δήθεν υπέρ των πολλών που όμως δεν μπορούν να γίνουν ή ότι είναι επικίνδυνα ή θα προκαλέσουν κόστος. Πράγματι, οι εξαγγελίες των λαϊκιστών  δεν μπορούν να γίνουν, να υλοποιηθούν, γιατί αντιστρατεύονται το status quo των συμφερόντων του κατεστημένου-συστήματος και τις στρατηγικές του επιλογές. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν λένε και σωστά πράγματα, τα οποία είναι και στο επίκεντρο της συστημικής κριτικής. Ο λαϊκισμός που συχνά ταυτίζεται με τον τρέχοντα νέο-εθνικισμό, αναδεικνύεται στο νέο ειδεχθή εχθρό της δημοκρατίας που ουσιαστικά αντικαθιστά πλέον οριστικά το κομμουνιστικό σκιάχτρο.  

Η συντονισμένη ρητορεία μετά τη νίκη του Μακρόν στα ευρωπαϊκά μίντια είχε ως κοινό παρανομαστή την ευρωπαϊκή νίκη κατά του λαϊκισμού. Στον αριθμητή του νέου πολιτικού διαχειριστικού μοντέλου βρίσκεται ο πραγματισμός-ρεαλισμός, δηλαδή τον συμβιβασμό της πολιτικής με την εξυπηρέτηση των παγιωμένων ταξικών συμφερόντων των εξουσιαστικών ελίτ με τον αφορολόγητο πλούτο κατατεθειμένο στις offshore.

Βέβαια, η παγκόσμια οικονομία του χρέους και ο νέος ταξικός διαχωρισμός σε αυτούς που προσαρμόζονται και είναι ικανοί και σε αυτούς που δεν είναι ή δεν μπορούν ή δεν θέλουν να είναι, δεν μπορούν να καταργήσουν την αντιπαλότητα των τάξεων. Η αντικατάσταση των πλούσιων και φτωχών με τους ικανούς και τους ανίκανους υποδεικνύει μια διολίσθηση της αστικής δημοκρατίας σε μια ρατσιστική ορολογία που αναφέρεται στην εξελικτική θεωρία. Η  ιδεολογική αυτή οπισθοχώρηση υποκρύπτει ένα ανήθικο καιροσκοπισμό που θα φέρει μεγάλες εσωτερικές συγκρούσεις στη Δύση.

Η κατάρρευση του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού και του αντίπαλου δέους, σε συνδυασμό με την πλήρη παράδοση της σοσιαλδημοκρατίας στα διαχειριστικά δόγματα του νεοφιλελευθερισμού, δημιούργησε ένα τεράστιο κενό στρατηγικής και ηγεσίας στην αριστερή πλευρά της Ιστορίας. Τα κοινωνικά κινήματα που αναπτύχθηκαν τα είκοσι τελευταία χρόνια μπορεί να πέτυχαν πολλά σε τοπικό επίπεδο, αλλά όμως δεν μπόρεσαν να αρθρώσουν μία εναλλακτική πρόταση, αφήνοντας έτσι πολύ χώρο δράσης στους επιτηδείους  δημαγωγούς και τυχοδιώκτες.  Αυτό είναι επικίνδυνο και για το σύστημα και για τη δημοκρατική αριστερά. Οι μάζες και τα χειμαζόμενα μεσαία στρώματα είτε θα εκφασιστούν, είτε θα ριζοσπαστικοποιηθούν. Η αντιπαλότητα των τάξεων θα συνεχιστεί με άλλους όρους.-

         Άλλες πτυχές στα Λαϊκισμός VS Πολιτικώς Ορθού και

         Και όμως, ο άξονας Δεξιά – Αριστερά υπάρχει!

Πηγή:http://makisandronopoulos.blogspot.gr/2017/05/blog-post_9.html

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s