Ο Τραμπ Παραμερίζει Εμπόδια Για τον Διάλογο με τη Ρωσία (article in Greek and English)

 

Μάιος 11,  2017

Μ.Κ. Bhadrakumar, Asia Times,

[Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η κατωτέρω αισιόδοξη διάγνωση για την καμπή και πορεία των Αμερικανο-ρωσικών σχέσεων, ιδίως όταν προέρχεται από σχολιαστή με πλούσια διπλωματική πείρα (διετέλεσε πρεσβευτής της Ινδίας σε διάφορες χώρες), μεγάλη οξυδέρκεια και ικανότητα «ανάγνωσης» της δυναμικής των γεγονότων, των φράσεων και των εκφράσεων. Τα άρθρα του κ. Μπαντρακουμάρ αποτελούν πολύ χρήσιμο βοήθημα για πολιτικούς, διπλωμάτες, δημοσιογράφους και πολίτες με ερωτήματα για την πορεία του κόσμου.]

Η απόφαση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ την Τρίτη, 9/5/2017, να απολύσει τον διευθυντή του Εφ Μπι ΄Αι ,Τζέϊμς Κόμυ, δεν είχε πιθανώς καμιά σχέση με την έρευνα για την υποτιθέμενη ρωσική ανάμειξη στις εκλογές του Νοεμβρίου. Αλλά η επιλογή του χρόνου που έγινε –όταν ο Ρώσος υπουργός των Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ πετούσε στην Ουάσιγκτων για την πρώτη συνάντηση του Τραμπ με ανώτερο αξιωματούχο του Κρεμλίνου- είχε έναν υψηλό συμβολισμό.

Εξέφραζε την εμπιστοσύνη του Τραμπ ότι το αφήγημα της γραφειοκρατίας της Ουάσιγκτων, το οποίο μέχρι τότε αναχαίτιζε το μεγάλο του σχέδιο να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις σε πνεύμα εποικοδομητικού διαλόγου, είχε αλλάξει υπέρ αυτού. Ο χρόνος θα δείξει αν αυτή η εκτίμηση είναι σωστή. Οι πιθανότητες λένε πως είναι.

΄Εχοντας κρατήσει τα ηνία  της εξουσίας για 100 ημέρες, ο Τραμπ θα γνώριζε πως δεν υπάρχει ούτε ίχνος στοιχείου που να τον εμπλέκει προσωπικά. Και το σημαντικό είναι πως και οι Ρώσοι αισθάνονται το ίδιο. Επομένως, ο Τραμπ ξανάβγαλε τον «οδικό του» χάρτη από την αποθήκη. Η παρουσία του Χένρυ Κίσινγκερ στο Οβάλ Γραφείο για μιαν απρογραμμάτιστη συνάντηση με τον Τραμπ πριν την είσοδο του Λαβρώφ – συνοδευόμενου από τον περίφημο «Ρώσο κατάσκοπο» Πρέσβη Σεργκέι Κίσλιακ-  ήταν ένα ηθελημένο «άνοιγμα της αυλαίας». Ο Κίσινγκερ έχει από μακρού προσωπικές σχέσεις με τον Πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν και φυσικά ο ασπρομάλλης καρδινάλιος της αμερικανικής διπλωματίας ήταν ο μηχανικός της ύφεσης με την Σοβιετική ΄Ενωση.

Η πρώτη συνάντηση μεταξύ Τραμπ και Πούτιν τον Ιούλιο στο Αμβούργο υπόσχεται να είναι ιστορική. Τα αισιόδοξα σχόλια του Λαβρώφ μετά τη συνομιλία του με τον Αμερικανό ομόλογό του Ρεξ Τίλλερσον και η επίσκεψη στον Πρόεδρο την Τετάρτη καλλιέργησαν υψηλές προσδοκίες από την συνάντηση του Ιουλίου. Ο Τραμπ και ο Πούτιν σχεδιάζουν απλά «να κάνουν ένα άλμα επί κοντώ» πάνω από τα ναρκοπέδια που ο τέως πρόεδρος Ομπάμα  σε πανικό προετοίμασε τις τελευταίες εβδομάδες της θητείας του, με σκοπό  να εμποδίσει οποιεσδήποτε τολμηρές κινήσεις για το ξήλωμα της στρατηγικής του εναντίον στη Ρωσία.

Ο Ομπάμα κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα κλίμα καχυποψίας ανάμεσα στις δύο χώρες με τα διάφορα παράνομα μέτρα που έλαβε,, όπως οι κατασχέσεις ρωσικών περιουσιών στις ΗΠΑ και οι απελάσεις δεκάδων Ρώσων διπλωματών. Το δικηγορικό μυαλό του πυρετικά σχεδίασε πλεκτάνες προορισμένες να καταστήσουν τις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις αντικείμενο οξείας αντιδικίας και εχθρότητας για ένα σημαντικό διάστημα.

Ωστόσο, οι Τραμπ και Πούτιν θα προχωρήσουν μπροστά, αφήνοντας στους επαγγελματίες της διπλωματίας να καθαρίσουν επιδέξια το πεδίο. Αρνούνται να εκτραπούν από την πορεία προς την ύφεση στις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις. Ο γραφειοκρατικός νους του  Ομπάμα θα υπολόγισε ότι μέχρι να καταργηθούν οι κυρώσεις δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν συναλλαγές με τη Ρωσία σε πρακτικό επίπεδο. Αλλά και αυτό δεν θα ισχύσει.Ο Πούτιν αποφάσισε να μη δημιουργήσει ζήτημα για τις κυρώσεις. Υπολογίζει σωστά πως εάν υπονομευθεί η στρατηγική Ομπάμα, του αποκλεισμού, οι κυρώσεις καθ’ εαυτές χάνουν τη σημασία τους.

Ο Λαβρώφ διαβεβαίωσε  ότι το Κρεμλίνο θεωρεί τον Τραμπ ως κάποιον που δεν άγεται και φέρεται από την ιδεολογία αλλά αντίθετα επιδιώκει την αποτελεσματικότητας. Και ότι συντάσσεται με την άποψη ότι οι δυο χώρες μπορούν να συνεργαστούν για τη λύση διεθνών προβλημάτων.

Από τις δηλώσεις του Λαβρώφ προκύπτει ότι η Συρία κυριάρχησε στις συζητήσεις. Η καταπολέμηση του ισλαμικού εξτρεμισμού είναι σαφώς ο κεντρικός στόχος της εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ και η Ρωσία έχει αντιλυφθεί ότι (ο Τράμπ) θεωρεί τον Πούτιν ως ένα φυσικό σύμμαχο σ’ αυτόν τον αγώνα.  Από τη ρωσική πλευρά η προσδοκία μπορεί να είναι ότι κοινές προσπάθειες στη Συρία μπορούν να δώσουν ώθηση σε μια ευρύτερη συνεργασία βασισμένη στην καλή πίστη και στην αμοιβαία εμπιστοσύνη. Οι συνομιλίες του Λαβρώφ για τη Συρία ήσαν ουσιαστικές. Κατ’ αρχήν οι ΗΠΑ θα συμβάλουν στη λειτουργία των λεγομένων «ζωνών παύσης  εχθροπραξιών»  (“deconfliction zones”), που συμφωνήθηκαν πρόσφατα στην Αστάνα από τη Ρωσία, την Τουρκία και το Ιράν. Η Ρωσία χαροποιείται γι’ αυτό. Η Ρωσία καλωσορίζει την απόφαση αυτή.

Ο Λαβρώφ δήλωσε πως συζητήθηκαν «λεπτομερειακά τα βήματα και οι μηχανισμοί που μπορούμε να χειρισθούμε μαζί.» Η Ρωσία και οι ΗΠΑ βλέπουν τις «ζώνες παύσης συγκρούσεων» ως  ένα βήμα προς τον τερματισμό της βίας στη Συρία και συμφωνούν «στην ιδέα και ακόμη στα πρακτικά βήματα αναφορικά με την γεωγραφία των «ζωνών παύσης συγκρούσεων» Ο Τραμπ επανέλαβε πως « η κατανίκηση της τρομοκρατίας είναι η κύρια προτεραιότητα των ΗΠΑ. . . . Εδώ συμπίπτουμε απολύτως.»

Είναι ενδιαφέρον ότι οι ΗΠΑ εξακολουθούν να συντάσσονται με την διαδικασία της Αστάνα. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι η σχετική ανακοίνωση του Λευκού  Οίκου αναφέρει ωστόσο ότι οι ΗΠΑ αναμένουν από τη Ρωσία να χαλιναγωγήσει το καθεστώς ΄Ασαντ, το Ιράν και τους πληρεξουσίους του Ιράν.( Ο Τραμπ αναμένεται να επισκεφθεί τη Σαουδική Αραβία στις 20 Μαΐου.)

Ο Λαβρώφ αναφέρθηκε στην Ουκρανία, στο Αφγανιστάν και στην Ισραηλο-Παλαιστινιακή διαμάχη ως τα άλλα θέματα που απασχόλησαν τις συνομιλίες με τον Τραμπ και τον Τίλλερσον. Η ανακοίνωση του Λευκού Οίκου ανέφερε πως ο Τραμπ εξέφρασε «την δέσμευση των ΗΠΑ να επιμείνουν στη προσπάθεια επίλυσης της  σύγκρουσης» στην Ουκρανία και «τόνισε την ευθύνη της Ρωσίας να εφαρμόσει πλήρως τις συμφωνίες του Μινσκ». Είναι ενδιαφέρον ότι δεν υπάρχουν αιχμές εναντίον της Μόσχας.

Σ’ αυτό που μπορεί να είναι μια έμμεση αναφορά στην Ισραηλο-παλαιστινιακή σύγκρουση και στο Αφγανιστάν, η ανακοίνωση του Λευκού Οίκου ανέφερε ότι ο Τραμπ « εξέτασε την δυνατότητα μιας ευρύτερης συνεργασίας (με την Ρωσία) για τη λύση συγκρούσεων στην Μέση Ανατολή και αλλού». Ο Τραμπ αναμένεται να επισκεφθεί το Ισραήλ στα τέλη του μηνός. Η Ρωσία είναι φυσικά μέλος του λεγόμενου Κουαρτέτου για τη Μέση Ανατολή.

Το μεγάλο ερώτημα είναι εάν ο Τραμπ θα ζητήσει τη συνεργασία της Ρωσίας για την επίτευξη διακανονισμού στο Αφγανιστάν. Κατά τις υπάρχουσες πληροφορίες ο Τραμπ μπορεί να εγκρίνει την αποστολή μόνο 3.000 επιπλέον ανδρών στο Αφγανιστάν, πράγμα που σημαίνει πως δεν φιλοδοξεί να κερδίσει τον πόλεμο. Μια ρωσο-αμερικανική συνεργασία για τον τερματισμό του πολέμου στο Αφγανιστάν θα ήταν συνεπής με τους υπολογισμούς του Τραμπ.

Οι δηλώσεις του Λαβρώφ και τα ρωσικά δημοσιεύματα για τις συνομιλίες στην Ουάσιγκτων υποδηλώνουν ένα μεγάλο βαθμό ικανοποίησης στην Μόσχα με την διαπίστωση ότι τα προκαταρκτικά τελείωσαν και ότι ο πολύ-αναμενόμενος ρωσο-αμερικανικός διάλογος με την προεδρία Τραμπ αρχίζει στα σοβαρά. Η γλώσσα του σώματος έμοιαζε εξαιρετική, από τις φωτογραφίες του Τραμπ αστειευόμενου με τον Λαβρώφ και τον Κίσλιακ.

Ο διάλογος με τη Ρωσία και το χωρίς προηγούμενο επίπεδο συνεργασίας με την Κίνα στο πρόβλημα της Βορείου Κορέας υπογραμμίζουν ότι ο Τραμπ ανακτά τελικά τον έλεγχο στην αρένα της εξωτερικής πολιτικής. Και αναμφίβολα κηρύσσει μιαν ριζικά διαφορετική κατεύθυνση στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.

Κατήγοροι εναντίον του ασφαλώς θα υπάρξουν. Αλλά από ότι μπορεί να αντιληφθεί κανείς, μακρά από του να είναι ένας ανεμόμυλος, ο Τραμπ συμβαίνει πράγματι να έχει ένα λογικά συγκροτημένο, ριζοσπαστικό δόγμα εξωτερικής πολιτικής. ΄Εχει μια ευρεία στρατηγική θεώρηση και ένα σαφή χάρτη πορείας, με άξονα το κεντρικό επιχείρημα ότι οι ΗΠΑ έχουν υπέρ-διασταλεί.

Βασικά ο Τραμπ βλέπει πως τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της Ρωσίας συμπίπτουν. Αυτό είναι πλήρως κατανοητό όσον αφορά τη Συρία. Αλλά το πώς λειτουργεί και στην περίπτωση της Ουκρανίας θα γίνει αντικείμενο προσεκτικής παρατήρησης. Κατά πάσα πιθανότητα μπορεί να βαδίζουμε ψηλαφώντας προς μια «ουδετεροποίηση», υπό την οποία η Ουκρανία δεν θα αποτελέσει μέλος οποιασδήποτε συμμαχίας.

Είναι αδιανόητο ότι μπορεί να βλέπει ο Τραμπ οποιοδήποτε υπέρτερο αμερικανικό συμφέρον στην Ουκρανία. Από την άλλη πλευρά, ο Πούτιν μπορεί να βλέπει στον Τραμπ κάποιον διατεθειμένο να αναγνωρίσει τα νόμιμα συμφέροντα της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Εάν ένα τέτοιο σενάριο εκτυλιχθεί στην Ουκρανία, ο ανακαθορισμός από τον Τραμπ της αμερικανικής μεταπολεμικής εξωτερικής πολιτικής, πάνω στη βάση της σύγχρονης  πραγματικότητας, διανοίγει την δυνατότητα επαναχάραξης της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής της ασφάλειας. Η ανάδυση του μη επαγγελματία πολιτικού ως συντηρητικού αμφισβητία του υφιστάμενου καθεστώτος  μπορεί σε τελευταία ανάλυση να επιτύχει πολλά αγαθά αποτελέσματα για την Αμερική και την παγκόσμιο ειρήνη.

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Πηγή:http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2017/05/blog-post_509.html#more

Trump ignores status quo apologists to engage Russia

This week’s visit by Russian Foreign Minister Sergey Lavrov to the White House is raising expectations for July’s historic first meeting between Trump and Putin

May 11, 2017

By M.K. Bhadrakumar

The US President Donald Trump’s decision Tuesday to sack FBI Director James Comey probably had nothing to do with the investigation into Russia’s alleged interference in the November election. But its timing – as Russian Foreign Minister Sergey Lavrov flew into Washington for Trump’s first  meeting with a top Kremlin official – was highly symbolic.

It conveyed Trump’s confidence that the narrative in Washington Beltway,  which so far frustrated his grand design to open a new chapter in US-Russia relations in a spirit of constructive engagement, has changed in his favour.

Bottom of Form

Time will tell whether his judgment is impeccable. The odds are that it is. After holding the levers of power for 100 days, Trump would know there isn’t a shred of evidence that can implicate him. Importantly, Russians feel so too.

Therefore, Trump has retrieved his road map from the attic. The presence of Henry Kissinger in the Oval Office for an unscheduled meeting with Trump just before Lavrov walked in – accompanied by the famous “Russian spy” Ambassador Sergey Kislayk – has been a deliberate ‘curtain raiser’. Kissinger has longstanding personal equations with Russia’s President Vladimir Putin, and of course the grey cardinal of US diplomacy had engineered the era of détente with the Soviet Union.

The first meeting between Trump and Putin in July in Hamburg promises to be historic. Lavrov’s upbeat remarks after talks with his US counterpart Rex Tillerson and the call on the president in Washington on Wednesday raise high expectations about the meeting in July.

Trump and Putin propose to simply pole vault over the minefields that former President Barack Obama desperately prepared in the last several weeks in office aimed at blocking any audacious moves to dismantle his containment strategy against Russia.

Obama succeeded in creating great ill-will through unlawful steps such as confiscating the Russian properties in the US and expelling dozens of Russian diplomats. His lawyer’s brain plotted feverishly to make US-Russia relations the stuff bitter litigation and acrimony for a conceivable future.

However, Trump and Putin will move on, leaving it to the professional diplomats to skilfully clean the swamp. They refuse to get detracted from the détente in US-Russia relations. Obama’s bureaucratic mind would have calculated that until the sanctions are removed, there cannot be dealings with Russia at a practical level. But that is also not to be.

Putin has decided not to make a fuss about sanctions. He estimates rightly that if Obama’s containment strategy itself gets undermined, sanctions as such become irrelevant.

Lavrov flagged that the Kremlin views Trump as someone who is not ideology-driven but instead seeks concrete results, and subscribes to the opinion that the two countries should jointly work to solve international issues.

From Lavrov’s remarks, Syria topped his discussions. Evidently, fighting Islamic radicalism is Trump’s central preoccupation in foreign policy and Russia senses that he perceives Putin in particular as a natural ally in this struggle. From the Russian end, the expectation would be that working together on Syria can give traction to a broader partnership based on trust and mutual confidence.

Lavrov’s discussions regarding Syria were substantive. For a start, US will contribute to the operation of the so-called “deconfliction zones” agreed upon by Russia, Turkey and Iran recently at Astana. Russia welcomes this.

Lavrov said he discussed “in detail the steps and mechanisms which we can manage together.” Russia and US visualize the “deconfliction zones” as a step toward ending all violence in Syria and they agree “on the concept and even on practical steps concerning the geography of the de-escalation zones.”  Trump reiterated that “defeating terrorism is the United States’ main priority… We see eye to eye here.”

Interestingly, US will continue to associate with the Astana process. Unsurprisingly, the White House readout nonetheless mentioned that US expects Russia to “rein in the Assad regime, Iran and Iranian proxies.” (Trump is due to travel to Saudi Arabia on May 20.)

Lavrov cited Ukraine, Afghanistan and Israel-Palestinian conflict as the other issues that figured in his discussions with Trump and Tillerson. The White House readout said Trump stated the US’ “commitment to remain engaged in resolving the conflict” in Ukraine and “stressed Russia’s responsibility to fully implement the Minsk agreements.” Interestingly, there were no barbs aimed at Moscow.

On what could have been an indirect reference to the Israel-Palestinian conflict and Afghanistan, the White House readout said Trump “raised the possibility of broader cooperation (with Russia) on resolving conflicts in the Middle East and elsewhere.” Trump is due to visit Israel later in the month. Russia, of course, is a member of the so-called Middle East Quartet.

The big question is whether Trump would seek Russian cooperation in reaching a settlement in Afghanistan. The reports say Trump may sanction only some 3000 additional troops for deployment in Afghanistan, which suggests he is not aspiring to win the war. Any Russian-American cooperation to end the war in Afghanistan will be consistent with Trump’s calculus.

Lavrov’s remarks and the Russian coverage of the talks in Washington suggest a high degree of satisfaction in Moscow that the foreplay is over and the long-awaited Russia-US engagement in the Trump presidency has seriously commenced. The body language seemed exceptional, from the pictures of Trump bantering with Lavrov and Kislyak.

The engagement with Russia and the unprecedented level of cooperation with China over North Korea problem underscore that Trump is coming on his own in the foreign policy arena, finally. He is no doubt asserting a radically new trajectory in the US foreign policies.

There are bound to be detractors. But from what one can make out, far from being a maverick, Trump actually happens to have a coherent, radical foreign policy doctrine. He has a broad strategic vision and a clear road map, riveted on the core argument that the US is overextended.

Basically, Trump sees the US and Russian interests as coinciding. This is perfectly understandable with regard to Syria. But how this works on Ukraine will be keenly watched. In all likelihood, we may be tiptoeing toward a “neutralization” of Ukraine whereby it won’t be part of any alliance system as such.

It is inconceivable that Trump sees any overriding US interest in Ukraine. On the other hand, Putin would see in Trump someone who is willing to recognise Russia’s legitimate interests in Ukraine.

If such a scenario unfolds over Ukraine, Trump’s redefinition of the US’ post-World War II foreign policies, based on contemporary realities, holds the potential to redraw the global security architecture. This non-career politician’s emergence as a conservative challenger to status quo may in the ultimate analysis even accomplish much good for America and world peace.

Source:http://www.atimes.com/article/trump-ignores-status-quo-apologists-engage-russia/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s