Alt-Right: Η Νέα Δεξιά είναι εδώ

23 Απριλίου 2017 –

Στάθης Ανδρέου

Η είσοδος της Λεπέν στον πρώτο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών είναι γεγονός. Η εκλογή της στον δεύτερο γύρο είναι το μειοψηφικό σενάριο, αλλά το 2017 δεν είναι 2002. Έχουν προηγηθεί, άλλωστε, αρκετά εκλογικά αποτελέσματα που δείχνουν ότι alt-right (alt από το εναλλακτική) είναι εδώ με έναν τρόπο που δεν έχει προηγούμενο.

Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης αμερικανικής προεκλογικής εκστρατείας, μάλιστα, η υποψήφια του Δημοκρατικού Κόμματος Χίλαρι Κλίντον είχε άσκησε κριτική στον Ντόναλντ Τραμπ ότι ρίχνει λάδι στις φλόγες του ρατσισμού που ασπάζεται η alt-right. Αφορμή είχε σταθεί ο διορισμός του Στηβ Μπάνον (σήμερα βασικός σύμβουλος στρατηγικής του Προέδρου) επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ. Ο Μπάνον ήταν ο διευθυντής της Breitbart News, την οποία ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει ως πλατφόρμα για την alt-right. Στην Ευρώπη, τη σκυτάλη έχει πάρει η Λεπέν και το Εθνικό Μέτωπο.

Τα συστημικά ΜΜΕ και οι φιλελεύθεροι πολιτικοί έχουν βιαστεί να χαρακτηρίσουν την alt-right ρατσιστική, φασιστική ακροδεξιά (και σε έναν βαθμό έχουν δίκιο). Όμως αδυνατούν να κατανοήσουν ότι υπάρχει η τάση πίσω από αυτόν τον όρο ετοιμάζεται να οχυρωθεί όλη η παραδοσιακή λαϊκή Δεξιά. Εδώ και χρόνια η Δεξιά βρίσκεται σε ιδεολογική κρίση, διχασμένη από τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού (που είναι ιδεολογικό της τέκνο) και της παγκοσμιοποίησης (που είναι πάντρεμα του δεξιού κοσμοπολιτισμού με τον αριστερό διεθνισμό).

Τώρα, απορρίπτει τόσο την παγκοσμιοποίηση όσο και τον φιλελευθερισμό – ελλείψει ενός αντίρροπου αριστερού δέους.  Ετοιμάζεται να εγκολπωθεί όλη την αυθεντική λαϊκή αντίδραση ενάντια στα δεινά αυτά της νεωτερικότητας. Η Δεξιά ετοιμάζεται για την ιδεολογική μάχη που θα καθορίσει τον 21ο αιώνα ενώ η Αριστερά κοιμάται τον ύπνο του δικαίου.

Μια ανασκόπηση της alt-right

Μέχρι στιγμής τον όρο οικειοποιείται σε μεγάλο βαθμό το blog “alternative right” που άνοιξε το 2010 ο Richard Spencer. Ο Σπένσερ είναι και πρόεδρος του National Policy Institute, μιας ομάδας Αμερικανών εθνικιστών, υπέρμαχων της λευκής ανωτερότητας. Το blog έκλεισε  το 2013 και ξανάνοιξε από τους Colin Liddel και Andy Nowicki, αρθρογράφους. Το ίδιο το blog είναι, όπως θα περίμενε κανείς, πολύ φτωχό ιδεολογικά και βασικός πυλώνας της προβληματικής του είναι ο «αριστερός εξισωτισμός». Αυτός αποτελεί την πηγή όλων των δεινών της ανθρωπότητας και αυτό που του αντιτίθεται είναι ο δεξιός «ρεαλισμός».

Η ιδεολογία τους είναι η «υπεράσπιση της λευκής πλειοψηφίας». Οπότε δεν είναι παράξενο που γύρω από τον κύκλο συγκεντρώνονται διάφορα ακραία στοιχεία όπως μέλη της Κου Κλουξ Κλαν, νεοναζί, ρατσιστές, υπέρμαχοι του απαρτ-χαϊντ και λοιποί πολέμιοι της πολυπολιτισμικότητας και της Αριστεράς εν γένει. Τα πλήθη τους και η απήχησή τους είναι πολύ μικρά και γενικά περιορίζονται στο διαδικτυακό «τρολάρισμα».

Oι alt-rights του Σπένσερ, εξίσου με του Δημοκρατικούς – ίσως και περισσότερο – απεχθάνονται τους «πουλημένους Συντηρητικούς», για τους οποίους χρησιμοποιούν τον διόλου επαινετικό τίτλο «cuckservatives» (εκ του cuckold = κερατάς και conservative = συντηρητικός). Αυτή η άνευρη Δεξιά χαρακτηρίζεται από τον Σπένσερ ως alt-light (γιαλαντζί Δεξιά θα λέγαμε). Εμφανίζονται επίσης και με διάφορες παραλλαγές, όπως “New Right” και “Dissident Right.”  Πρόκειται για καθαρά αμερικανικά ακροδεξιά μορφώματα και δεν θα πρέπει να συγχέονται με τη Nouvelle Droit, την αυτοαποκαλούμενη και γκραμσιανή δεξιά του Alain de Benoist. Ωστόσο, ο όρος alt-right δεν ανήκει στον Σπένσερ. Αναφορές στον αμερικανικό Τύπο κάνουν χρήση του όρου, αναζητώντας τις ρίζες του εθνοκεντρικού εθνικισμού.

Η παλιά Δεξιά εναντίον της νέας

O παλαιοσυντηρητικός ιστορικός και πολιτικός φιλόσοφος Πωλ Γκότφρηντ στο άρθρο του «Η άνοδος και η πτώση της Εναλλακτικής Δεξιάς», το 2008, δίνει ένα ενδιαφέρον περιεχόμενο στον όρο. Στο κείμενό του ο Γκότφρηντ αναλύει την πλήρη κατίσχυση των νεοσυντηρητικών στο δεξιό στρατόπεδο. Αυτό που καθιστά το κείμενο ενδιαφέρον από μια αριστερή οπτική είναι ότι υπερασπίζεται τις παραδοσιακές κοινωνικές αξίες της Δεξιάς έναντι του θατσερικού/ρηγκανικού νεοφιλελεύθερου ατομικισμού, τον οποίο ωστόσο χαρακτηρίζει «αποτυχημένη αριστερή ουτοπία».

«Πρόσφατα στη Δεξιά αντιμετωπίζουμε ένα άλλο πρόβλημα, κυρίως ομάδες που λίγη σχέση έχουν με αυτό που διατείνονται ότι είναι. Απ’ όσο μπορώ να καταλάβω δεν υπάρχει τίποτα το δεξιό στην άρνηση της οικογένειας και της κοινωνίας προς χάρη του μεμονωμένου ατόμου. Και το όνειρο της ζωής έξω από το κράτος, σε μια κοινωνία αυτενεργούντων ατόμων που οικειοθελώς αφήνονται να εκτοπιστούν από ολόκληρο τον Τρίτο Κόσμο, εάν αυτός αποφασίσει να μετεγκατασταθεί εδώ, δεν αποτελεί δεξιά απάντηση. Αποτελεί αποτυχημένη αριστερή ουτοπία. Είναι ένα πράγμα να κατηγορούμε το σύγχρονο κράτος πρόνοιας ως όχημα χυδαίας κοινωνικής αλλαγής και παράβασης του Συντάγματος των ΗΠΑ. Και είναι άλλο να πιστεύουμε ότι όλες οι δομές εξουσίας μπορούν να περιοριστούν σε ασφαλιστικές εταιρείες κατασκευασμένες να προστατεύουν τη ζωή και την περιουσία των αναρχο-καπιταλιστών. Μια τέτοια πεποίθηση έρχεται σε αντίθεση με ό,τι γνωρίζουμε  για την ανθρώπινη φύση και ακόμα και ο αντι-κρατιστής Χ.Λ. Μένκεν ποτέ δεν σκόπευε να καταστρέψει όλη την κυβέρνηση. Μισούσε την εξισωτική δημοκρατία, αλλά όχι και τις παραδοσιακές κοινωνικές και πολιτικές Αρχές πάνω στις οποίες είχε αναπτυχθεί η κοινοτική ζωή και οι οποίες εξυπηρετούν τις πολύπλοκες κοινωνικές μας ανάγκες».

Και παρακάτω: «Οι νεοσυντηρητικοί προέλασαν ασταμάτητοι στους θεσμούς και τα κειμήλια της Δεξιά και τα κατέλαβαν χωρίς να ιδρώσουν. Και το έκαναν αυτό χωρίς να μετακινηθούν στα δεξιά. Αντίθετα, μετέτρεψαν τη Δεξιά σε Αριστερά, εξισορροπώντας τις πιο αριστερές πολιτικές τους με ποσά λελογισμένου και ήπιου συντηρητισμού. Εξαφάνισαν οποιονδήποτε στη δεξιά τους αντιστάθηκε…»

Εδώ, κατά τη γνώμη μας είναι ένα πρώτο βασικό σημείο της ιδεολογίας που αναδύεται: Ο νεοφιλελευθερισμός απορρίπτεται ως αριστερή στρέβλωση της καθαρής δεξιάς ιδεολογίας. Για τον Γκότφρηντ και την alt-right ο νεοφιλελευθερισμός αν και προέρχεται από τα δεξιά, δεν αναγνωρίζεται ως τμήμα της δεξιάς παράδοσης, αλλά της αριστερής. Αυτό το ιδεολογικό άλμα δεν αποτελεί απλά στρατήγημα της δεξιάς για να διατηρήσει επιδέξια την ιδεολογική της καθαρότητα. Αποτελεί και παταγώδη αποτυχία του αριστερού λόγου  να αναδείξει τον νεοφιλελευθερισμό ως αυτό που πραγματικά είναι: μια ακραιφνώς δεξιά ιδεολογία.

Δεν είναι του παρόντος η κριτική στη μεταπολεμική σοσιαλδημοκρατία, ωστόσο ο ιδεολογικός συμβιβασμός με τις ακραίες θέσεις της οικονομίας της αγοράς της κεντροαριστεράς είχε διττό αποτέλεσμα: Από τη μία την οδήγησε στον πολιτικό αφανισμό της παντού στην Ευρώπη, από την άλλη παρέδωσε άνευ όρων βασικά ιδεολογικά της προπύργια στον αντίπαλο: Η φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι για τους δεξιούς μια αριστερή πολιτική. Ο δε νέος κρατικός προστατευτισμός παρουσιάζεται ως αντίβαρο της οικονομίας των αγορών από τα δεξιά. Η δεξιά επανιδρύει το κράτος.

Η alt-righnt στην Ευρώπη

Στην Ευρώπη, που βίωσε την λευκή φυλετική υπεροχή στο πετσί της με τον ναζισμό, η alt-right έχει πιο ήπια και πιο πολιτικά χαρακτηριστικά. Η πρόσφατη εξαιρετική ανάλυση The New European Right: What it is. What to expect από το Grupo de Estudios Estratégicos ρίχνει άπλετο φως σε μια κατάσταση απέναντι στην οποία εθελοτυφλεί τόσο η Αριστερά (ή ό,τι έχει απομείνει από αυτήν) όσο και το σύστημα. Το κείμενο – που συνίσταται ανεπιφύλακτα για την κατανόηση του ζητήματος σε βάθος – ξεκινά με το σχόλιο ότι η alt-right δεν ταυτίζεται με τον λαϊκισμό στην Ευρώπη. Μεγάλο τμήμα της είναι απλά η κλασική δεξιά.

Ο λόγος της δεξιάς είναι απλός και σαφής. Ξεκινά από την εύλογη δυσαρέσκεια του κόσμου στην Ευρώπη που βλάφτηκε από την παγκοσμιοποίηση, λ.χ. η αύξηση της ανεργίας. Αν και κανένα από τα κόμματα της alt-right δεν αντιτίθεται στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, αντιτίθενται ωστόσο στη λογική των μεγάλων πολυεθνικών, υποστηρίζοντας τη δημιουργία μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων αντ’ αυτού, οι οποίες θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίες, πλούτο και μια νέα σφαίρα ελευθερίας. Αυτή τη θέση του μικροϊδιοκτητικού, τρόπου παραγωγής, αντί να την υιοθετήσει (ειδικά στην Ελλάδα των οικογενειακών επιχειρήσεων), η ασυμβίβαστη αριστερά της δικτατορίας του προλεταριάτου τη χλεύαζε ως ρεφορμιστική και μπουρζουάδικη. Τώρα εμφανίζεται ως η δεξιά αντι-συστημική λύση στην παγκοσμιοποίηση – και έχει μεγάλη απήχηση.

Δεύτερος ιδεολογικός της πυλώνας είναι η οικονομική και κρατική ασφάλεια. Το διογκωμένο κράτος θα πρέπει να περιοριστεί (κάτι με το οποίο επίσημα συντάσσεται και η αριστερά, άσχετα αν ανομολόγητα επιθυμεί το υδροκέφαλο, πελατειακό κράτος). Πιο σημαντική όμως – και πιο θολή ταυτόχρονα – είναι η επίτευξη της εθνικής ασφάλειας. Πέραν την στρατιωτικής αδυναμίας οι χώρες της Ευρώπης – όπως φάνηκε πέρυσι – έχουν τεράστια κενά ασφαλείας. Το πώς θα το αντιμετωπίσει αυτό η δεξιά είναι ένα ανοιχτό ερώτημα.

Εδώ είναι ένα σημείο που η Ενωμένη Ευρώπη μπορεί να υπερέχει των μεμονωμένων κρατών. Διότι μοναδική πολιτική πρόληψης των μεμονωμένων κρατών μπορεί να είναι η ενίσχυση της συνοριακής και εσωτερικής ασφάλειας υλικοτεχνικά και σε ανθρώπινο δυναμικό. Η δεξιά δεν θέλει ούτε να ακούει για το δόγμα Μπους που προσπαθεί να λύσει το ζήτημα της τρομοκρατίας με την εθνο-κατασκευή ή την αντιμετώπιση των εσωτερικών ζητημάτων των χωρών απ’ όπου πηγάζει η τρομοκρατία ως μέθοδο για την πάταξή της. (λ.χ. η ανοικοδόμηση της Συρίας). Όμως, ούτε η αριστερά θέλει να ακούει τίποτα από αυτά, που τα θεωρεί ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις. Επιπλέον, αυτή η λύση είναι πολύ ακριβή. Όμως με την κατάλληλη θεωρητική επεξεργασία θα μπορούσε να κεφαλαιοποιηθεί από την αριστερά ως μια εναλλακτική λύση για την τρομοκρατία σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Τρίτος και κυριότερος ιδεολογικός πυλώνας της alt-right είναι η εθνική κυριαρχία. Καλώς ή κακώς τα ελαττώματα της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας έγιναν προβλήματα των ευρωπαϊκών λαών. Και τα προβλήματα της παγκοσμιοποίησης σε συνδυασμό με την αδιαφορία ή αλαζονεία των ελίτ διόγκωσαν αυτά τα προβλήματα. Τα προβλήματα είναι πραγματικά και ο κόσμος τα βιώνει στο πετσί του. Η άνοδος του ευρωσκεπτισκισμού, λοιπόν, δεν αποτελεί μια κοινωνική παθογένεια, αλλά υγιή κοινωνική αντίδραση.

Οι καθεστωτικές κεντροαριστερά και κεντροδεξιά έδωσαν γη και ύδωρ στους   νεοσυντηρητικούς. Η αριστερά από την άλλη δεν είχε καμία πρακτική λύση για κανένα ζήτημα έξω από τα πλαίσια του επαναστατικού σοσιαλισμού.  Είναι λογικό το κενό που δημιουργείται να το πληρώνει η δεξιά. Στην ουσία δεν ευαγγελίζεται τίποτε άλλο από την επιστροφή σε ένα ευλογημένο κυρίαρχο κράτος-πρόνοιας, μια οικονομική σοσιαλδημοκρατία μεικτού τύπου, αλλά με δεξιό κοινωνικό προφίλ. Ή, για να το πούμε και  ανάποδα, μια σκληρή πολιτική χριστιανοδημοκρατία με αριστερή κοινωνική πολιτική.

Γιατί αυτή δεν θα μπορούσε mutatis-mutandis να είναι μια αριστερή πρόταση; Γιατί δεν μπορεί η αριστερά να δώσει μια συνεπή και σοβαρή πρόταση μέσα στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας; Γιατί η αριστερά κατά βάθος δεν μπορεί να δεχτεί καμία λύση πέραν της ολοκληρωτικής κατάργησης του καπιταλισμού (και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, που θα μας απαλλάξει ως δια μαγείας από όλα τα δεινά). Όμως το μόνο που κατορθώνει τελικά, είναι να αποξενώνεται από τον πραγματικό κόσμο. Παραχωρεί ένα-ένα και αμαχητί τα ιδεολογικά κάστρα της στη δεξιά. Δεν υπάρχουν όμως πια περιθώρια για ιδεολογικό πουριτανισμό.

Το αστείο και παράδοξο εδώ είναι ότι ο λόγος περί παγκοσμιοποίησης στα αυτιά της δεξιάς ακούγεται ως αριστερός λόγος. Οι νεοφιλελεύθερες κραυγές είναι για τη δεξιά αριστερός λόγος που έχει διαβρώσει τη δεξιά σκέψη. Ο διεθνισμός του κεφαλαίου ταυτίζεται στα μάτια των δεξιών με τη διεθνιστική αλληλεγγύη των προλετάριων και η αριστερά δεν μπορεί καν να αντικρούσει το αυτονόητο, ότι η παγκοσμιοποίηση δεν είναι αριστερό φαινόμενο, μόνο και μόνο επειδή στην Αμερική κυβερνούσαν μέχρι πρότινος  οι Δημοκρατικοί. Στα αυτιά πολλών ο φιλελευθερισμός στα φρονήματα και ο οικονομικός νεοφιλελευθερισμός ταυτίζονται. Ο αχαλίνωτος καπιταλισμός της «κομμουνιστικής» Κίνας καθιστά την επιχειρηματολογία πιο δύσκολη. Το προαναφερθέν κείμενο αναλύει επιπλέον ποια κόμματα υπάγονται σε αυτόν τον ιδεολογικό άξονα, τις θέσεις για το Ισλάμ και τον αντίκτυπο της εκλογής Τραμπ.

Η Ακροδεξιά και το μεταναστευτικό

Τα ακραία στοιχεία θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν. Παραδοσιακά ή Δεξιά έχει στοιχεία ξενοφοβικά, αντισημίτικα, αντιφιλελεύθερα και ρατσιστικά. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν άνοιξε ξαφνικά την αγκαλιά του στους γκέι και τους μετανάστες, ωστόσο πράγματι περιόρισε επικοινωνιακά την πολεμική του και επικεντρώνεται αλλού. Ο νέος δεξιός λόγος περιλαμβάνει την ξενοφοβία, αλλά έμμεσα, ως υποπροϊόν μιας εθνικής παλιγγενεσίας.

Η νέα μεγάλη Αμερική, η νέα μεγάλη Γαλλία, απευθύνονται (ναι, ο λόγος λαϊκίζει) στον ταπεινωμένο και καταφρονημένο Αμερικανό και Γάλλο, στον οποίο θα δοθεί προτεραιότητα (απέναντι στον μετανάστη κυρίως, αλλά δευτερευόντως και απέναντι στον αλλόθρησκο κ.ο.κ.). Ωστόσο, τι λέει η αριστερά; Βασικά δεν λέει τίποτα, δεν έχει πραγματική πρόταση, γιατί η πρότασή της προϋποθέτει την επανάσταση και την κατάργηση του σημερινού τρόπου παραγωγής.

Μετά την αραβική άνοιξη η αριστερά παραμένει διεθνώς άφωνη μπροστά στα μεγάλα γεγονότα. Αδυνατεί πλέον να τα κατανοήσει και να τα ερμηνεύσει, με εξαίρεση τις ολιστικές ερμηνείες ότι είναι «παράγωγα του καπιταλισμού» – θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι και θέλημα θεού.

Ως εκ τούτου, στα μάτια του απλού κόσμου η αριστερά φροντίζει πρώτα τους άλλους αντί για τους «δικούς της». Το επιχείρημα «όλοι μαζί ενωμένοι» έχει ανθρωπιστική βαρύτητα, αντίστοιχη με το χριστιανικό αγαπάτε αλλήλους. Είναι εντέλει ένα καθαρό ηθικό επιχείρημα ενώ το πρόβλημα προκύπτει από τη σύγκρουση υλικών συμφερόντων.

Το συμφέρον του μετανάστη και το συμφέρον του ντόπιου εργάτη δυστυχώς δεν ταυτίζονται π. Ποτέ η ανθρωπότητα δεν βρέθηκε τόσο μακριά από αυτή την προοπτική απ’ ότι σήμερα. Αυτό, σε συνδυασμό με μια γενικότερη οπισθοδρόμηση και συντηρητικοποίηση καθιστά την ανάγκη η αριστερά να ξεφύγει από την ιδεολογική καθαρότητα και τον αυτοεγκλωβισμό.  Οφείλει να αναζητήσει έναν διαφορετικό λόγο στο δημογραφικό ζήτημα, αλλιώς θα εξαφανιστεί. Θα επαναλάβουμε εδώ την ιδέα της ανοικοδόμησης, που αποτελεί και στην πράξη μια κάποια έκφραση ανθρωπιστικής αλληλεγγύης.

Για όλο και περισσότερο κόσμο στην Ευρώπη (αλλά και στην Αμερική) η μετανάστευση αποτελεί σημαντικό πρόβλημα. Δεν είναι φασίστες ή ρατσιστές όλοι εκείνοι που δεν θέλουν τα κύματα προσφύγων και μεταναστών στην πόρτα τους. Γιατί θα έπρεπε να τα θέλουν; Είναι λάθος η αριστερά να τους αντιμετωπίζει έτσι. Το μόνο που κερδίζει είναι να ενισχύει τον δογματισμό της, τον αυτοεγκλωβισμό της και την αποξένωσή της με τον πραγματικό κόσμο.

Για μία νέα ταυτότητα

Σε έναν κόσμο όλο και περισσότερο ανασφαλή, τα κύματα μεταναστών αποτελούν πηγή περισσότερης ανασφάλειας. Ανασφάλειας ταυτοτικής, του κόσμου που βλέπει τον οικείο του περίγυρο να αλλάζει χωρίς να μπορεί να παρέμβει. Αφού η αριστερά αδυνατεί να προσφέρει έναν λόγο ταυτοτικής ενσωμάτωσης, αφού αδυνατεί να οικοδομήσει μία ταυτότητα για τους πολίτες της (που δεν θα κάνει τους Ευρωπαίους να φοβούνται ότι ήρθαν τα άγρια να διώξουν τα ήμερα), τον λόγο παίρνει η δεξιά περιχαρακώνοντας την ταυτότητα από την εξωτερική απειλή.

Η απειλή αυτή δεν είναι φαντασιακή. Οι μετανάστες που ενσωματώνονται μέσα σε μια κοινωνία δεν αφομοιώνουν μόνο τα χαρακτηριστικά της. Υπάρχει ανάδραση. Και η κοινωνία που τους ενσωματώνει υιοθετεί χαρακτηριστικά τους, μεταλλάσσεται. Ο δεξιός λόγος φοβάται αυτή τη μετάλλαξη. Γι’ αυτό και προσπαθεί να κρατήσει στεγανά μεταξύ των ανθρώπων. Ο φόβος ίσως είναι δικαιολογημένος, ίσως όχι. Το σίγουρο είναι ότι η παγκοσμιοποίηση έχει προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό που οι μεταναστευτικές ροές και η πολυπολιτισμικότητα είναι σε μεγάλο βαθμό αναπόφευκτες και μη αναστρέψιμες. Είναι κάτι που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε και η περιχαράκωση είναι το θάψιμο του προβλήματος κάτω από το χαλί. Τα σινικά τείχη, είτε ιδεολογικά είτε φυσικά δεν συνιστούν μακροπρόθεσμη λύση.

Εδώ βρίσκεται η τελευταία ιστορική ευκαιρία της αριστεράς. Πρέπει να οικοδομήσει μια τέτοια πολιτική κουλτούρα που να μη φοβάται το αλλότριο. Να γνωρίζει ότι μπορεί να το ενσωματώσει προς το συμφέρον της. Αν δεν μπορέσει να πείσει γι’ αυτό, τότε οφείλει να βάλει νερό στο κρασί της κι στα μεγάλα λόγια. Κάποια πράγματα δε, πρέπει να τα αποδεχθεί ούτως ή άλλως. Οι παράνομοι μετανάστες λ.χ. είναι παράνομοι εξ ορισμού (εκτός και αν η πολιτεία αποφασίσει να νομιμοποιηθούν με διαδικασία που πρέπει να συζητηθεί) και ναι, πρέπει να υπάρχει έλεγχος στις ροές.

Το ξενοφοβικό επιχείρημα είναι ισχυρό, αλλά εξίσου μπορεί να είναι και το φιλελεύθερο. Για παράδειγμα: Μέσα από την κράση των φυλών και των πολιτισμών αναδύθηκε το αμερικανικό έθνος, που καλώς ή κακώς κυριαρχεί στις παγκόσμιες υποθέσεις μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αμερικανική ταυτότητα οικοδομήθηκε από ετερόκλητα και αντιφατικά στοιχεία. Όμως απέκτησε αυτόνομη, μοναδική ύπαρξη στη βάση της διαφορετικότητας (με τα προβλήματά της, σαφώς). Σε πολλά σημεία η Αμερική (όχι η σημερινή) θυμίζει την αρχαία Αθήνα. Ωστόσο η αριστερά μας είναι εμποτισμένη από έναν σοβιετικού τύπου αντιαμερικανισμό και μια άνευ προηγουμένου φοβία της ιστορίας της, για να παραδεχτεί μια τέτοια αναλογία.

Η σημερινή κατάσταση θυμίζει λίγο τον «Παλιό Ολιγαρχικό» του ψευδο-Ξενοφώντα που επισκέπτεται την κλασική Αθήνα. Δεν μπορεί να καταλάβει την αθηναϊκή λογική όπου ο δούλος ντύνεται σαν τον αφέντη. Δεν μπορεί να καταλάβει πώς η ανοιχτότητα και η ελευθεροφροσύνη οδήγησαν την κλασική Αθήνα στο μεγαλείο της. Απορεί πώς ενώ κυβερνά ο «όχλος» δεν καταρρέουν τα πάντα. Ο σεβάσμιος παλιός ολιγαρχικός είναι η Δεξιά.

Η Αριστερά πρέπει να γίνει η κλασική Αθήνα – έστω και χωρίς Περικλή. Να ανακτήσει την ελευθεροφροσύνη και τους ανοιχτούς ορίζοντες της αθηναϊκής δημοκρατίας. Να ανατρέξει στην παράδοση του Διαφωτισμού (ευρωπαϊκού και νεοελληνικού), της Γαλλικής και της αμερικανικής επανάστασης. Να πάψει να προσπαθεί να τετραγωνίσει τον κύκλο με μοναδική Βίβλο τον μαρξισμό-λενινισμό. Πρέπει να υποστηρίξει μια νέα ταυτότητα τόσο για τον Ευρωπαίο πολίτη, όσο και για τον πολίτη των εθνικά κυρίαρχων κρατών που συνιστούν την Ευρώπη. Αλλά και να επανεφεύρει μια νέα ταυτότητα για τον εαυτό της, όπως κάνει η δεξιά σήμερα. Εάν δεν υπάρξει alt-left η επόμενη μέρα για την αριστερά θα είναι control-alt-delete.

*Ο Στάθης Ανδρέου σπούδασε ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Πολιτική Φιλοσοφία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Επί σειρά ετών εργάστηκε στον χώρο των έντυπων και ηλεκτρονικών εκδόσεων. Ασχολείται με την αρθρογραφία και τη μετάφραση και δεν παραλείπει τα καθήκοντά του ως μέλος του μουσικού σχήματος “Θερσίτες”.

Πηγή:http://stavroslygeros.gr/politiki/alt-right-%CE%B7-%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CE%AC-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%B4%CF%8E/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s