Οι Γάλλοι αυτοβυθίζονται

Τιερί Μεϊσάν

Είμαστε μάρτυρες μιας ιστορικής αναστροφής στη Γαλλία, όπου το παλιό πολιτικό φάσμα γίνεται κομμάτια και όπου εμφανίζεται ένα νέο ρήγμα. Με δεδομένη την τεράστια μιντιατική προπαγάνδα που έπληξε τη χώρα, οι Γάλλοι δεν αντιλαμβάνονται πλέον ποια είναι τα βασικά σημεία αναφοράς και δένονται με κόκκινες γραμμές που δεν υπάρχουν πια. Ωστόσο, τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα και ορισμένες εξελίξεις προβλέψιμες.

Δίκτυο Βολταίρος | 25 Απριλίου 2017

Μετά από μια πολύ έντονη προεκλογική εκστρατεία, οι Γάλλοι επέλεξαν τον Εμμανουήλ Μακρόν και την Μαρίν Λε Πεν για το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών.

Ήδη, σχεδόν όλοι οι ηττημένοι υποψήφιοι, με την εξαίρεση του Ζαν-Λυκ Μελανσόν  -και αυτό δεν αποτελεί τυχαίο γεγονός –   κάλεσαν για υποστήριξη του Μακρόν ο οποίος αναμένεται να εκλεγεί εύκολα.

Τα δύο μεγάλα ιστορικά κόμματα που κυβέρνησαν τη Γαλλία από τις αρχές της Πέμπτης Δημοκρατίας, οι Ρεπουμπλικανοί (πρώην γκωλιστές) και το Σοσιαλιστικό Κόμμα (πρώην οπαδοί του Ζωρές) έχασαν. Ενώ ένα νεοφερμένο, Εμπρός!, ανέβηκε στη πρώτη θέση του βάθρου ενώπιον του Εθνικού Μετώπου.

Υπάρχει υποψήφιος του φασισμού;

Στην ιστορία της Γαλλίας, δεν είναι η πρώτη φορά που επιβάλλεται αυτό το χάσμα: από τη μία πλευρά, ένας υποστηρικτής της συμμαχίας με ό, τι φαίνεται να είναι η μεγαλύτερη δύναμη της στιγμής (Ηνωμένες Πολιτείες ), από την άλλη, ένα κίνημα σε αναζήτηση εθνικής ανεξαρτησίας· από τη μία πλευρά, ολόκληρη η άρχουσα τάξη χωρίς αξιοσημείωτη εξαίρεση, από την άλλη, ένα κόμμα από αποκόμματα, αποτελούμενο μαζικά σε μεγάλο μέρος  από προλετάριους, τα δύο τρίτα των οποίων προέρχονται από τη δεξιά και το ένα τρίτο από την αριστερά.

Σαφώς, ο μελλοντικός Γάλλος πρόεδρος θα είναι ο κ Μακρόν· ένας άνθρωπός που προέρχεται από την Τράπεζα Ρόθσιλ & Σία, ο οποίος υποστηρίζεται ήδη από τώρα από όλους τους επικεφαλής των εταιρειών του CAC 40.

Τώρα, σε αντίθεση με τις προκαταλήψεις μας, η ομοφωνία των εξουσιών του χρήματος είναι το βασικό χαρακτηριστικό των φασιστικών κόμματων.

Αυτή η ομοφωνία του Μεγάλου Κεφαλαίου συνοδεύεται πάντα με την ενότητα  του Έθνους που σβήνει τις διαφορές. Για να είμαστε ίσοι, θα πρέπει να είμαστε ίδιοι. Αυτό είναι ό, τι ο πρόεδρος Ολάντ είχε αρχίσει να εφαρμόσει με το νόμο του «Γάμου για όλους» το 2012-13. Παρουσιαζόμενος ως αποκατάσταση της ισότητας μεταξύ των πολιτών ανεξάρτητα από το σεξουαλικό τους προσανατολισμό, έθετε εκ των πραγμάτων (de facto) ότι οι ανάγκες των ζευγαριών με παιδιά είναι ίδιες με εκείνες των ομοφυλόφιλων ζευγαριών. Υπήρχαν όμως πολλές άλλες πιο έξυπνες λύσεις. Η αντίθεση σε αυτό το νόμο προκάλεσε τεράστιες διαδηλώσεις, αλλά δυστυχώς χωρίς να φέρει καμία άλλη πρόταση, και μερικές φορές αναμειγνυομένη με ομοφοβικά συνθήματα.

Με τον ίδιο τρόπο, η επίθεση κατά του Charlie Hebdo γιορτάστηκε με τον ήχο των «Είμαι Τσάρλι!», και πολίτες που δήλωναν «δεν είμαι Τσάρλι» διώχθηκαν από τη δικαιοσύνη.

Είναι λυπηρό το γεγονός ότι οι Γάλλοι δεν αντιδρούν ούτε εναντίον της ομοφωνίας του Μεγάλου Κεφαλαίου ούτε κατά των διαταγών να χρησιμοποιηθούν οι ίδιες νομικές ρυθμίσεις και να πρεσβεύουν τα ίδια συνθήματα. Το αντίθετο γίνεται, συνεχίζουν να θεωρούν ως «φασιστικό» το σημερινό Εθνικό Μέτωπο χωρίς άλλο επιχείρημα από το να επικρίνουν το μακρινό παρελθόν του.

Μπορούμε να αντισταθούμε στον υποψήφιο του φασισμού;

Η πλειοψηφία των Γάλλων πιστεύουν ότι ο Εμμανουήλ Μακρόν θα είναι ένας πρόεδρος α-λα-Σαρκοζί και α-λα-Ολάντ, ένας άνθρωπος που θα συνεχίσει την πολιτική τους. Έτσι αναμένουν ότι η χώρα τους θα πέσει ξανά και ξανά. Δέχονται αυτή την κατάρα πιστεύοντας ότι θα απομακρύνουν την απειλή της άκρας δεξιάς.

Πολλοί θυμούνται ότι κατά την ίδρυσή του, το Εθνικό Μέτωπο συγκέντρωσε τους ηττημένους του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου και τη σοσιαλιστική πολιτική του εποικισμού της Αλγερίας. Επικεντρώνονται στα πρόσωπα μερικών Συνεργατών (Collaborateurs)με τη ναζιστική κατοχή, χωρίς να δούνε ότι το σημερινό Εθνικό Μέτωπο δεν έχει τίποτα το κοινό με αυτούς τους ανθρώπους. Συνεχίζουν να καθιστούν υπόλογο τον υπολοχαγό Ζαν-Μαρί Λε Πεν (πατέρας της Μαρίν) για το αλγερινό δράμα και να απαλλάξουν από τις ευθύνες τους σοσιαλιστές ηγέτες της εποχής, ιδιαίτερα τον τρομερό υπουργό Εσωτερικών τους, τον Φρανσουά Μιτεράν.

Κανείς δεν θυμάται ότι το 1940, είναι ένας φασίστας υπουργός, ο στρατηγός Ντε Γκωλ, ο οποίος αρνήθηκε την ανακωχή της ντροπής με τη ναζιστική Γερμανία. Αυτός ο άνθρωπος, επίσημο δελφίνι του στρατάρχη Φιλίπ Πεταίν (ο οποίος ήταν νονός της κόρης του), ξεκίνησε μόνος του την Αντίσταση. Παλεύοντας ενάντια στη παιδεία και τις προκαταλήψεις του, συγκέντρωνε σιγά-σιγά γύρω του, εναντίον του πρώην μέντορά του, Γάλλους από όλα τα κοινωνικά στρώματα για να υπερασπιστούν τη Γαλλική Δημοκρατία. Ο ίδιος ενώθηκε με μια αριστερή προσωπικότητα, τον Ζαν Μουλέν, ο οποίος μερικά χρόνια πριν είχε κρυφά καταχραστεί χρήματα από το υπουργείο Ναυτιλίας και διακίνησε όπλα για να στηρίξει τους Ισπανούς Ρεπουμπλικανούς ενάντια στους φασίστες.

Κανείς δεν θυμάται ότι ένας συνάδελφος του Ντε Γκωλ, ο Ρομπέρ Σουμάν, έθεσε την υπογραφή του στην ανακωχή της ντροπής, και στη συνέχεια, μερικά χρόνια αργότερα, ίδρυσε την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (τώρα Ευρωπαϊκή Ένωση)· ένας υπερεθνικός οργανισμός που σχεδιάστηκε κατά το πρότυπο των Ναζί της «Νέας Ευρωπαϊκής Τάξης» ενάντια στη Σοβιετική Ένωση και σήμερα κατά της Ρωσίας.

Το μοντέλο Ομπάμα-Κλίντον

Ο Εμμανουήλ Μακρόν έλαβε την ισχυρή υποστήριξη του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα. Έχει συγκεντρώσει μια ομάδα εξωτερικής πολιτικής που αποτελείται από τους κυριότερους νεοσυντηρητικούς διπλωμάτες και δεν έκρυψε την υποστήριξη του για την εξωτερική πολιτική των Δημοκρατικών των ΗΠΑ.

Ο Μπαράκ Ομπάμα, αν και παρουσίασε την εξωτερική πολιτική του με μια διαμετρικά αντίθετη ρητορική με αυτή του προκατόχου του, του Ρεπουμπλικάνου Τζορζ W. Μπους, ακολούθησε πρακτικά σε όλα τα σημεία τα βήματά της. Και οι δύο άνδρες οδήγησαν διαδοχικά το ίδιο σχέδιο καταστροφής των κοινωνιών της ευρύτερης Μέσης Ανατολής που έχει ήδη κάνει πάνω από 3 εκατομμύρια νεκρούς. Ο Εμμανουήλ Μακρόν στηρίζει αυτή την πολιτική, αν και δεν είναι ακόμη γνωστό εάν προτίθεται να την δικαιολογήσει μέσω του «εκδημοκρατισμού» ή μέσω της «αυθόρμητης επανάστασης».

Ενώ στις εκλογές στις ΗΠΑ, η Χίλαρι Κλίντον ηττήθηκε, ο Εμμανουήλ Μακρόν αναμένεται να εκλεγεί στη Γαλλία.

Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι η Μαρίν Λε Πεν θα είναι σε θέση να παίξει το ρόλο του Σαρλ Ντε Γκωλ, αλλά τρία πράγματα είναι σίγουρα:

  1. Όπως το 1940, οι Βρετανοί καταπίνοντας την αποστροφή τους, φιλοξένησαν  τον Ντε Γκωλ στο Λονδίνο, ομοίως σήμερα, οι Ρώσοι θα στηρίξουν την Λε Πεν.
  2. Όπως το 1939, λίγοι ήταν οι κομμουνιστές που αψηφώντας τη γραμμή του κόμματός τους, εντάχθηκαν στην Αντίσταση, λίγοι είναι σήμερα οι υποστηρικτές του Ζαν-Λυκ Μελανσόν που θα διασχίζουν το «αμαρτωλό» βήμα.Αλλά μετά την επίθεση των Ναζί στην ΕΣΣΔ, ήταν όλο το Κομμουνιστικό Κόμμα που υποστήριξε τον Ντε Γκωλ και αποτελούσε την πλειοψηφία της Αντίστασης. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τα επόμενα χρόνια, ο Μελανσόν θα πολεμήσει στο πλευρό της Λε Πεν.

Ο Εμμανουέλ Μακρόν ποτέ δεν θα καταλάβει τους ανθρώπους που αντιστέκονται υπέρ της κυριαρχίας της πατρίδας τους.Δεν θα καταλάβει επομένως τους Λαούς της «ευρύτερης Μέσης Ανατολής» που αγωνίζονται για την πραγματική ανεξαρτησία τους γύρω από τη Χεζμπολάχ, τη Συριακή Αραβική Δημοκρατία και την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν.

Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά

Πηγή Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα)

 

The French scuttle their own ship

by Thierry Meyssan

We are witnessing an historical reversal in France, where the ancient political spectrum is exploding into pieces as new fractures appear. Because of the intensive storm of media propaganda which has recently almost drowned the nation, the French can now perceive nothing more than the essential markers, and cling to red lines which no longer exist. However, the facts are clear, and certain evolutions are predictable.

VOLTAIRE NETWORK | BEIRUT (LEBANON) | 25 APRIL 2017

After a very agitated electoral campaign, the French chose Emmanuel Macron and Marine Le Pen for the second round of the Presidential election.

Already, almost all the losing candidates, with the exception of Jean-Luc Melenchon – and that’s no accident – have appealed to their followers to support Macron, who should then be easily elected.

The two major historical parties which have governed France since the beginning of the Fifth Republique – Les Republicains (ex-Gaullists) and the Parti Socialist (ex-Jaurèsians) – have been beaten. A newcomer, En Marche !, has made it to first place on the podium, facing the Front National.

Is there fascist candidate?

This is not the first time that this sort of cleavage has occurred in the history of France – on one hand, a partisan of an alliance with what seems for the moment to be the world’s greatest power (the United States), and on the other, a movement seeking national independence – on one hand, the totality of the ruling class, without notable exceptions, and on the other, a party cobbled together of various bits and pieces, composed mostly of proletarians, two thirds of whom come from the right wing and one third from the left.

Evidently, the next French President will be Mr. Macron – a man from the Banque Rothschild & Cie, now supported by the totality of the business leaders of the CAC40.

However, whether our prejudices like it or not, the unanimity of the power of money is the fundamental characteristic of fascist parties.

This unanimity of Grand Capital is always accompanied by a National unity which erases the differences. In order to become equal, we must become identical. This is what President Hollande began with the law « Marriage for all », in 2012-13. Presented as establishing equality between citizens, whatever their sexual orientation, it posited de facto that the needs of couples with children are the same as those of gay couples. And yet there were several other more intelligent solutions. The opposition to this law led to a number of very important demonstrations, but they unfortunately failed to provide any other proposition, and were sometimes mixed with homophobic slogans.

Identically, the attack against Charlie-Hebdo was celebrated to the chant of « I am Charlie ! », and those citizens who declared that they were « not Charlie » were prosecuted.

It is a shame that the French people do not react either against the unanimity of Grand Capital, nor against the injunctions to use the same judicial techniques and to favour the same slogans. On the contrary, they insist on considering the current Front National as « fascist », with no other argument than its ancient past.

Can a fascist candidate be resisted?

In the majority, the French think that Emmanuel Macron will be a President à la Sarkozy and à la Hollande, men who will pursue their political beliefs. They therefore expect to see their country increasingly decline. They accept this curse, thinking that in this way, they will evacuate the menace of the extreme right.

Many of them remember that at its creation, the Front National gathered together the losers of the Second World War and the losers of the social politics of the colonisation of Algeria. They focused on the figures of a few men who had collaborated with the Nazi occupier, without seeing that the Front National of today has absolutely nothing in common with those people. They persist in holding Second-Lieutenant Jean-Marie Le Pen (Marine’s father) responsible for the Algerian tragedy, and exonerating from their responsibilities the Socialist leaders of the time, particularly their dreadful Minister of the Interior, François Mitterrand.

No-one remembers that in 1940, it was a Fascist minister, General Charles De Gaulle, who refused the shameful armistice with Nazi Germany. This man, the official heir apparent of Marechal Philippe Petain (who was his daughter’s godfather), charged into the Resistance alone. Struggling against his education and his prejudices, he slowly gathered around himself, against the wishes of his ex-mentor, French people from all horizons to defend the Republic. He linked up with a left-wing personality, Jean Moulin, who, a few years earlier, had secretly embezzled money from the Minister of the Marine, and trafficked weapons with which to support the Spanish Republicans against the fascists.

No-one remembers that a colleague of De Gaulle, Robert Schuman, wrote his signature on the armisitice of shame, then, a few years later, founded the European Economic Community (currently the European Union) – a supra-national organisation based on the Nazi model of the « New European Order », against the Soviet Union and today against Russia.

The Obama-Clinton model

Emmanuel Macron has recieved the strong support of ex-US President Barack Obama, and has gathered a team for foreign policy composed of the main neo-conservative diplomats. He makes no secret of supporting the external politics of the US Democratic Party.

Barack Obama, although he presented his foreign policy with a rhetoric which was diametrically opposed to that of his predecessor, the Republican George W. Bush, in practice followed his lead in all points. The two men successively continued the same plan for the destruction of the societies of the Greater Middle East – a plan which has already caused more than 3 million deaths. Emmanuel Macron supports this policy, although we do not yet know whether he intends to justify it by speaking of « democratisation » or « spontaneous revolution ».

If Hillary Clinton was beaten during the US election, Emmanuel Macron had to be elected in France.

Nothing proves that Marine Le Pen will be capable of playing the rôle of Charles De Gaulle, but three things are certain :
Just as in 1940, the British, choking back their disgust, welcomed De Gaulle to London, today Russia could support Le Pen.
Just as in 1939, only a few Communists braved the orders of their party and joined the Resistance, there will only be a few of Jean-Luc Mélenchon’s partisans who will take that step. But as from the Nazi attack on the URSS, it was the whole Communist party who supported De Gaulle and formed the majority of the Resistance. There is no doubt that in the years to come, Mélenchon will fight side by side with Le Pen.
Emmanuel Macron will never understand people who resist the domination of their homeland. So he will not understand any better the people of the Greater Middle East who struggle for real independence alonside Hezbollah, the Syrian Arab Republic and the Islamic Republic of Iran.

Thierry Meyssan

Translation
Pete Kimberley

Source:http://www.voltairenet.org/article196096.html

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s