(Με ελληνική μετάφραση στο τέλος του αγγλικού κειμένου)
Two months after his arrival at the White House, the President of the United States, Donald Trump, will have to clarify his position in terms of his predecessors’ plan to remodel the Greater Middle East. If he really wants to put an end to jihadism, he will have to recognise the resilience of Syria and reposition the United Kingdom, Saudi Arabia and Turkey.
March 14, 2017
by Thierry Meyssan
As soon as the new Secretary of Defense, General James Mattis, had been nominated, President Donald Trump asked him to prepare plans which would enable him not simply to displace the jihadists here or there, or to rely on some and not on others, but to eliminate them all.
During his speech before Congress, on 28 February, he confirmed that his objective was to put an end to «radical Islamic terrorism». In order to avoid errors of interpretation, he pointed out that both Muslims and Christians were victims of this form of terrorism. His position is therefore not aimed against Islam itself, but against the political ideology which uses Muslim references.
It would seem that the US chain of command will soon be rectified. Once the objective and the methods have been decided by President Trump, the military will be given free reign to lead the operation as they see fit. Responsibilites will therefore be shared in advance – the Pentagon will have to assume any blunders, and the White House will have to answer for any defeats.
This is why it is a good idea to clarify as quickly as possible the position of the United States in terms of the Syrian Arab Republic. It should be announced in Washington on 22 March, during a meeting of the anti-Daesh Coalition, in the presence of the Secretary of State, Rex Tillerson. The least we can say is that for the moment, nothing has changed on this subject – at the Security Council, ambassador Nikki Haley supported yet another project for a Franco-British resolution against Syria, and collected a sixth veto from China, and a seventh from Russia.
Behind the Franco-British manœuvre of accusing without proof, on the simple basis of alleged witness accounts from the aggressor groups, Syrian ambassador Bachar Ja’afari denounced an attempt to justify régime change, and also to absolve Israël, which is guilty of possessing a nuclear arsenal, despite the Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons.
Putting an end to jihadism would mean abandoning the joint plan by London and Washington to remodel the Greater Middle East and place the Muslim Brotherhood in power everywhere. That would be tantamount to recognising that the «Arab Springs» were nothing more than the re-run by the CIA and MI6 of the «Arab Revolt» of 1916. This would make it necessary for the United Kingdom to abandon a map that it has been developing patiently for a century; for Saudi Arabia to dismantle the Muslim World League, which has been coordinating the jihadists since 1962; for France to let go of its fantasy of a new mandate over Syria; and for Turkey to cease sponsoring their political organisations. In all probability it is therefore not a uniquely US decision, but one implicating at least four other states.
Despite appearances, this decision is a lot bigger than Syria. It could mean the end of the Anglo-Saxon imperial policy and its innumerable consequences for international relations. This is in fact the aim of Donald Trump’s electoral programme, but no-one can tell if he will be able to implement it effectively, faced as he is with the extraordinary opposition of the US elites.
As for the chairman of the US Joint Chiefs of Staff, General Joseph Dunford, he held a meeting in Ankara with his Russian and Turkish counterparts. The participants dealt with questions concerning the avoidance of interference between the different armies in a conflict with multiple actors. Iran was not invited, considering that on the ground – unlike Hezbollah – its armed forces have for a long time been limiting themselves to the defence of Chiite populations only.
While the Syrian Arab Army liberated Palmyra once again, the contingent of US military illegally present on Syrian soil had been expanded to 900 men. It crossed the North of Syria, making itself as conspicuous as possible.
The most important practical question is what troops the United States are expecting to rely on for support in an attack on Raqqa. The Press continues to claim that the Pentagon is counting on the Kurds of the YPG, but other sources are talking about a possible reproduction of the plans for Mosul – US advisors supervising the national army.
During the meeting in Ankara, General Dunford seemed preoccupied by the foreseeable Turko-Kurdish confrontations, particularly since a part of the YPG has chosen to place itself under the protection of Damascus faced with the announcement of a possible Turko-Mongol tsunami.
At best, it will be on 22 March that we find out if President Trump accepts to admit that the Obama administration lost the war against Syria, and if he is serious when he says he wants to eradicate jihadism. And what will become of those who, for a century, were the faithful executors of British policy?
Source:http://www.voltairenet.org/article195614.html
Τραμπ: Η αποσαφήνιση
Δύο μήνες μετά την είσοδό του στον Λευκό Οίκο, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, θα πρέπει να αποσαφηνίσει τη θέση του σε σχέση με το σχέδιο των προκατόχων του για αναδιαμόρφωση της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Αν θέλει πραγματικά να βάλει τέρμα στο τζιχαντισμό, θα πρέπει να αναγνωρίσει την ανθεκτικότητα της Συρίας και να ζητήσει την επανατοποθέτηση του Ηνωμένου Βασιλείου, της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας.
Τιερί Μεϊσάν
Μετά το διορισμό του νέου υπουργού Άμυνας, στρατηγού Τζέιμς Ματίς, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ του ζήτησε να προετοιμάσει τα σχέδια που θα επιτρέπουν, όχι τη μετακίνηση των ντζιχαντιστών ή να βασιστούν σε ορισμένους, αλλά να τους εξαλείψει όλους.
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του ενώπιον του Κογκρέσου στις 28 Φεβρουαρίου, επιβεβαίωσε ότι στόχος του ήταν να τερματιστεί η «ριζοσπαστική ισλαμική τρομοκρατία». Για την αποφυγή παρεξηγήσεων, είπε ότι οι Μουσουλμάνοι και οι Χριστιανοί ήταν τα θύματα αυτής της τρομοκρατίας. Η θέση του δεν είναι επομένως κατά του Ισλάμ, αλλά εναντίον αυτής της πολιτικής ιδεολογίας που χρησιμοποιεί μουσουλμανικές αναφορές.
Φαίνεται ότι η αμερικανική ιεραρχική αλυσίδα θα διορθωθεί σύντομα. Μόλις καθοριστούν οι στόχοι και τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν, οι στρατιωτικοί θα έχουν την εν λευκώ άδεια για να διεξάγουν την επιχείρηση κατά το δοκούν. Ως εκ τούτου, φαίνεται ότι οι ευθύνες θα μοιράζονται εκ των προτέρων: το Πεντάγωνο θα διαχειριστεί τις γκάφες και ο Λευκός Οίκος τις ήττες.
Για αυτό το λόγο, πρέπει να διευκρινιστεί το συντομότερο η θέση των ΗΠΑ σχετικά με την Συριακή Αραβική Δημοκρατία. Αναμένεται να ανακοινωθεί στις 22 Μαρτίου στην Ουάσιγκτον, κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης του Συνασπισμού κατά του Νταές την οποία θα παρακολουθήσει ο υπουργός Εξωτερικών, Ρεξ Τίλερσον. Το λιγότερο που μπορούμε να πούμε είναι ότι προς το παρόν δεν έχει αλλάξει τίποτα μέχρι τώρα: η πρέσβειρα Νίκκι Χάλεϊ υποστήριξε για πολλοστή φορά στο Συμβούλιο Ασφαλείας ένα βρετανογαλλικό σχέδιο ψηφίσματος κατά της Συρίας και εισέπραξε το έκτο κινέζικο βέτο και το έβδομο ρωσικό.
Ο Σύρος πρέσβης Μπασάρ Τζααφάρι κατήγγειλε, ότι, πίσω από τη γαλλοβρετανική μανούβρα, κατηγορείται η Συρία χωρίς αποδείξεις και μόνο με βάση υποτιθέμενων μαρτυρίων από τις ομάδες των εισβολέων -μια προσπάθεια να δικαιολογηθεί η αλλαγή του καθεστώτος και να απαλλάσσεται το Ισραήλ, ένοχο για κατοχή της πυρηνικής βόμβας, παρά της Συνθήκης για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων.
Ο τερματισμός του τζιχαντισμού θα σήμαινε την εγκατάλειψη του κοινού σχεδίου από το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον για την αναδιαμόρφωση της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, με σκοπό να τοποθετήσουν παντού τους Αδελφούς Μουσουλμάνους στην εξουσία. Θα ήταν σαν να παραδέχονται ότι η «Αραβική Άνοιξη» είναι η επανέκδοση από τη CIA και το MI6 της «αραβικής επανάστασης» του 1916. Αυτό θα ανάγκαζε το Ηνωμένο Βασίλειο να εγκαταλείψει έναν χάρτη που χτίζει υπομονετικά για πάνω από έναν αιώνα· τη Σαουδική Αραβία να διαλύσει τον Παγκόσμιο Μουσουλμανικό Σύνδεσμο, ο οποίος συντονίζει τους τζιχαντιστές από το 1962· τη Γαλλία να εγκαταλείπει το φάντασμα της για μια νέα εντολή στη Συρία· και την Τουρκία να σταματήσει να χρηματοδοτεί τις πολιτικές τους οργανώσεις. Δεν πρόκειται συνεπώς, για μια απόφαση μόνο αμερικανική, αλλά και τουλάχιστον τεσσάρων άλλων Κρατών.
Παρά τα φαινόμενα, η απόφαση αυτή υπερβαίνει κατά πολύ τη Συρία. Σηματοδοτεί το πιθανό τέλος της αγγλοσαξονικής αυτοκρατορικής πολιτικής με τις πολλαπλές συνέπειές της στις διεθνείς σχέσεις. Πρόκειται πράγματι για το προεκλογικό πρόγραμμα του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά κανείς δεν ξέρει αν θα καταφέρει να το εφαρμόσει ενώπιον της τεράστιας αντίθεσης από τις ελίτ των ΗΠΑ.
Ο επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ, στρατηγός Τζόζεφ Ντάνφορντ, πραγματοποίησε εν τω μεταξύ μια συνάντηση στην Άγκυρα με τους ομολόγους του της Τουρκίας και Ρωσίας. Αυτό έγινε για να αποφευχθούν οι παρεμβολές των στρατών μεταξύ τους σε μια σύγκρουση με πολλαπλούς παίκτες. Το Ιράν δεν προσκλήθηκε, αφού θεωρήθηκε ότι, οι ένοπλες δυνάμεις του -σε αντίθεση με την Χεζμπολάχ- αρκούν ήδη εδώ και πολύ καιρό για να υπερασπιστούν τους σιιτικούς πληθυσμούς.
Ενώ ο Συριακός Αραβικός στρατός ελευθέρωσε και πάλι την Παλμύρα, η παράνομη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στο έδαφος της Συρίας, αυξήθηκε κατά 900 άνδρες. Διέσχισε το βόρειο τμήμα της Συρίας με μεγάλη τυμπανοκρουσία και όσο το δυνατόν περισσότερες αμερικανικές σημαίες για να μη περάσει απαρατήρητο.
Το σημαντικότερο πρακτικό ζήτημα είναι να μάθουμε σε ποια στρατεύματα σκοπεύουν οι ΗΠΑ να βασιστούν για να επιτεθούν στη Ράκκα. Ο τύπος λέει συνεχώς ότι το Πεντάγωνο σκοπεύει να στηριχτεί στους Κούρδους του YPG, αλλά άλλες πηγές αναφέρουν μια πιθανή αναπαραγωγή του σχήματος της Μοσούλης: Αμερικανοί σύμβουλοι που πλαισιώνουν τον εθνικό στρατό.
Κατά τη διάρκεια της συνάντησης στην Άγκυρα, ο στρατηγός Ντάνφορντ φάνηκε να τον απασχολούν οι τουρκοκουρδικές συγκρούσεις, ιδιαίτερα επειδή ένα μέρος τουYPG επέλεξε να τεθεί υπό την προστασία της Δαμασκού ενώπιον της αναγγελίας μιας πιθανής τουρκομογγολικής πλημμύρας.
Στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα ξέρουμε στις 22 Μαρτίου αν ο πρόεδρος Τραμπ παραδεχτεί ότι η κυβέρνηση Ομπάμα έχασε τον πόλεμο κατά της Συρίας και αν το εννοεί σοβαρά όταν ισχυρίζεται ότι θέλει να εξαλείψει τον τζιχαντισμό. Τι θα γίνουν, λοιπόν, αυτοί που ήταν, για έναν αιώνα, οι πιστοί εκτελεστές της βρετανικής πολιτικής;
Πηγή:http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2017/03/blog-post_896.html#more
Emma Olive 